<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>the Buenos Aires Review &#187; lenguajes invitados</title>
	<atom:link href="http://www.buenosairesreview.org/es/section/lenguajes-invitados/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.buenosairesreview.org/es/</link>
	<description>Arts &#38; Culture</description>
	<lastBuildDate>Sun, 11 Mar 2018 01:18:13 +0000</lastBuildDate>
	<language>es-ES</language>
		<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
		<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=3.8.41</generator>
	<item>
		<title>Kondenswasser</title>
		<link>http://www.buenosairesreview.org/es/2016/10/kondenswasser-2/</link>
		<comments>http://www.buenosairesreview.org/es/2016/10/kondenswasser-2/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 30 Oct 2016 17:40:50 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Martín Felipe Castagnet]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[lenguajes invitados]]></category>
		<category><![CDATA[Hamburg @es]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.buenosairesreview.org/?p=5929</guid>
		<description><![CDATA[<p></p>
<p style="text-align: right;">Anja Kampmann</p>
<p>&#160;</p>
<p>Versuch über das Meer</p>
<p>&#160;</p>
<p>Es soll um den Horizont gehen den</p>
<p>Farbauftrag der Ferne das helle Knistern</p>
<p>der Flächen von Licht und die Verbreitung</p>
<p>des Lichts wie es sich aufbäumt das Meer</p>
<p>in seiner weiten Brust der Faulschlamm</p>
<p>der Fischmehlfabriken das Meer der romantischen</p>
<p>Feuer an den Kiesstränden Reisende</p>
<p>die sich für immer verlieren</p>
<p>in einer Aussicht das Meer in den Häfen, den Docks</p>
<p>den Containerarealen das Meer züngelnd</p>
<p>unter Kränen die nachtwärts</p>
<p>das Heimweh hieven das Meer der Muränen</p>
<p>lauernd hinter einem Stein</p>
<p>das Meer der Tiefe verborgen ein Suchbild</p>
<p>für die Träume vom. Meer</p>
<p>die im Meer verschwunden sind grundlos</p>
<p>die Gräben darüber ein Mosaik aus Flocken</p>
<p>strömendes zähes Feld aus Dreck das Meer</p>
<p>das so gut verborgen ist japsend nach Luft in</p>
<p>seiner weiten Brust nach sich selbst</p>
<p>schnappend.</p>
<p>&#160;</p>
<p>*</p>
<p>grenzland</p>
<p>wir haben tauwetter für die helleren stunden</p>
<p>wir haben keine kälte gekannt nur die leitern</p>
<p>führten hoch und höher in den baum wo die früchte</p>
<p>in gruppen hingen das laub ... <a href="http://www.buenosairesreview.org/es/2016/10/kondenswasser-2/">Leer más &#187;</a>]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/Frank-Berendt.png"><img class="aligncenter size-large wp-image-5917" alt="frank-berendt" src="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/Frank-Berendt-1024x690.png" width="1024" height="690" /></a></p>
<p style="text-align: right;"><em>Anja Kampmann</em></p>
<p>&nbsp;</p>
<p><strong>Versuch über das Meer</strong></p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Es soll um den Horizont gehen den</p>
<p>Farbauftrag der Ferne das helle Knistern</p>
<p>der Flächen von Licht und die Verbreitung</p>
<p>des Lichts wie es sich aufbäumt das Meer</p>
<p>in seiner weiten Brust der Faulschlamm</p>
<p>der Fischmehlfabriken das Meer der romantischen</p>
<p>Feuer an den Kiesstränden Reisende</p>
<p>die sich für immer verlieren</p>
<p>in einer Aussicht das Meer in den Häfen, den Docks</p>
<p>den Containerarealen das Meer züngelnd</p>
<p>unter Kränen die nachtwärts</p>
<p>das Heimweh hieven das Meer der Muränen</p>
<p>lauernd hinter einem Stein</p>
<p>das Meer der Tiefe verborgen ein Suchbild</p>
<p>für die Träume vom. Meer</p>
<p>die im Meer verschwunden sind grundlos</p>
<p>die Gräben darüber ein Mosaik aus Flocken</p>
<p>strömendes zähes Feld aus Dreck das Meer</p>
<p>das so gut verborgen ist japsend nach Luft in</p>
<p>seiner weiten Brust nach sich selbst</p>
<p>schnappend.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>*</p>
<p><b>grenzland</b></p>
<p>wir haben tauwetter für die helleren stunden</p>
<p>wir haben keine kälte gekannt nur die leitern</p>
<p>führten hoch und höher in den baum wo die früchte</p>
<p>in gruppen hingen das laub roch die dünneren zweige</p>
<p>nur so viel blieb von der aussicht dir müdigkeit</p>
<p>in den knochen auf der waage wurden die stunden</p>
<p>vermessen die sonne lag in all der rötlichen schale</p>
<p>wir sammelten in dem grenzgebiet nur die hohlen</p>
<p>eimer voll in denen die erinnerung hauste ein</p>
<p>rötlicher boden neben den bäumen wie gebrüll</p>
<p>als die sonne sich schließlich neigte.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>*</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>du hast von kaliningrad</p>
<p>den grießbrei behalten der blechtopf am morgen</p>
<p>im internat die hunde die wilden mit gebrochenen</p>
<p>schwänzen und schließlich ein schiff</p>
<p>das dir entgegen kam entfernt und weit später</p>
<p>im hafen die schatten der mützen brachen</p>
<p>den blick brachen hinter den kragen</p>
<p>die wochen auf zwischen krieg und marine</p>
<p>lagen meilen auf see und gänge so schmal</p>
<p>und kartoffeln so viele und nur</p>
<p>das geschrei von den möwen.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>*</p>
<p>Leichthin</p>
<p>ist der Sommer</p>
<p>Ferne schreibt</p>
<p>die Buchstaben deines Gedächtnisses</p>
<p>mit leichter Hand</p>
<p>Während ein einzelnes Riesenrad</p>
<p>Gondel um Gondel</p>
<p>in die Luft steigen lässt</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>So ist auch die Nacht</p>
<p>nämlich das Aufsteigen</p>
<p>einer ungefähren Sprache</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Kondenswasser</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>und so sind die Tage</p>
<p>nämlich ähnlicher dem Vergessen</p>
<p>dem Abwenden des Blicks wenn</p>
<p>der frühe Abend die Kleider durchdringt</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>die Übergänge ins Vorhin</p>
<p>dem du ähnlicher</p>
<p>wirst. Abtreiben auf diesem alten Dampfer in Richtung Atlantik, Cuba</p>
<p>So sind Tage</p>
<p>leichthin -</p>
<p>fallen die Gondeln</p>
<p>fallen wie jeder Schritt</p>
<p>Setzkästen mit getrockneten Faltern</p>
<p>eine Sammlung</p>
<p>die wie ein Schnalzen in der Dunkelheit verklingt.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;">* *</p>
<p style="text-align: center;">Volver al <a href="http://www.buenosairesreview.org/es/2016/10/agua-condensada/">castellano</a></p>
<p style="text-align: center;">* *</p>
<p><a href="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/Frank-Berendt-Vergessenes-Kinderbild.png"><img class="aligncenter size-full wp-image-5920" alt="frank-berendt-vergessenes-kinderbild" src="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/Frank-Berendt-Vergessenes-Kinderbild.png" width="653" height="658" /></a></p>
<p><em>Bilder: <a href="http://www.kunsthalle-sparkasse.de/kunstwerk/detail/berendt-frank-vergessenes-kinderbild-1-1996.html">Frank Berendt</a></em></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.buenosairesreview.org/es/2016/10/kondenswasser-2/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>错误</title>
		<link>http://www.buenosairesreview.org/es/2016/01/%e9%94%99%e8%af%af-2/</link>
		<comments>http://www.buenosairesreview.org/es/2016/01/%e9%94%99%e8%af%af-2/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 12 Jan 2016 15:05:29 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Martín Felipe Castagnet]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[lenguajes invitados]]></category>
		<category><![CDATA[Taipei @es]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.buenosairesreview.org/?p=5851</guid>
		<description><![CDATA[<p style="text-align: right;"></p>
<p style="text-align: right;">郑愁予</p>
<p>我打江南走过
那等在季节里的容颜如莲花的开落
东风不来，三月的柳絮不飞
你的心如小小的寂寞的城
恰若青石的街道向晚
跫音不响，三月的窗扉紧掩
我达达的马蹄是美丽的错误
我不是归人，是个过客</p>
]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: right;"><span style="color: #ff00ff;"><strong><a href="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/Zhang-Daqian-Sceneries-of-Jiangnan-HK5-7mHK28.66m1.jpeg"><img class="aligncenter size-full wp-image-5855" alt="Zhang-Daqian-Sceneries-of-Jiangnan-HK5-7mHK28.66m1" src="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/Zhang-Daqian-Sceneries-of-Jiangnan-HK5-7mHK28.66m1.jpeg" width="650" height="650" /></a></strong></span></p>
<p style="text-align: right;"><span style="color: #ff00ff;"><strong>郑愁予</strong></span></p>
<p>我打江南走过<br />
那等在季节里的容颜如莲花的开落<br />
东风不来，三月的柳絮不飞<br />
你的心如小小的寂寞的城<br />
恰若青石的街道向晚<br />
跫音不响，三月的窗扉紧掩<br />
我达达的马蹄是美丽的错误<br />
我不是归人，是个过客</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.buenosairesreview.org/es/2016/01/%e9%94%99%e8%af%af-2/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>O leito</title>
		<link>http://www.buenosairesreview.org/es/2015/08/o-leito-2/</link>
		<comments>http://www.buenosairesreview.org/es/2015/08/o-leito-2/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 25 Aug 2015 03:23:11 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[heather]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[lenguajes invitados]]></category>
		<category><![CDATA[Porto Alegre @es]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.buenosairesreview.org/?p=5717</guid>
		<description><![CDATA[<p align="center"> </p>
<p style="text-align: right;">Carol Bensimon</p>
<p>Acontece que nasceram numa cidade bem pequena entre duas mais ou menos grandes, um tipo de coisa ruim para o conformar-se, porque assim tinham toda a estrada para olhar, e olhavam. E acontece que na beira da estrada havia uma venda em casa de mil novecentos e trinta e poucos, seus degraus uma arquibancada para as meninas. Ficavam, e toda a tarde. Uns carros iam passando, um carro parava. Titi deixava que as pernas finas se esticas­sem na passagem, as picadas de mosquito em casquinhas de sangue de tanto coçar. A camiseta ia até as coxas, se coxas já tivesse. O viajante pedia licença, entrava, Titi ria escondido. Lina, mais velha em três anos, era um tanto mais triste. Não mostrava perna nem nada, pois alguma coisa já começava a ter. Riscava o nome com uma ... <a href="http://www.buenosairesreview.org/es/2015/08/o-leito-2/">Leer más &#187;</a>]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p align="center"><span style="line-height: 1.5em;"><a href="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/Vasallo_2.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-5708" alt="Vasallo_2" src="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/Vasallo_2.jpg" width="472" height="709" /></a> </span></p>
<p style="text-align: right;"><em>Carol Bensimon</em></p>
<p>Acontece que nasceram numa cidade bem pequena entre duas mais ou menos grandes, um tipo de coisa ruim para o conformar-se, porque assim tinham toda a estrada para olhar, e olhavam. E acontece que na beira da estrada havia uma venda em casa de mil novecentos e trinta e poucos, seus degraus uma arquibancada para as meninas. Ficavam, e toda a tarde. Uns carros iam passando, um carro parava. Titi deixava que as pernas finas se esticas­sem na passagem, as picadas de mosquito em casquinhas de sangue de tanto coçar. A camiseta ia até as coxas, se coxas já tivesse. O viajante pedia licença, entrava, Titi ria escondido. Lina, mais velha em três anos, era um tanto mais triste. Não mostrava perna nem nada, pois alguma coisa já começava a ter. Riscava o nome com uma pedra, só a pulseira com bolinhas amarelas quebrava o preto da roupa. O viajante outra vez ia embora com a coca-cola. Se vinham famílias, tanto melhor, a venda estalava como uma velha senhora. Dona Celestina fazia as somas a lápis na letra demorada de colégio. O viajante se impacientava porque tinha que viajar. E dentro da venda os velhos jo­gavam dominó sem falar um com o outro.</p>
<p>Titi disse assim nuns começos de março: tá quente, a gente podia nadar, e sorriu pra Lina. É porque seguindo a trilha aberta por insistência no meio do matagal, tinha esse rio que aparecia, correndo também como a estrada, indo, até que surgissem nas margens, já bem longe, as serrarias, a usina abandonada e a tristeza dos peixes à milanesa com limão em prato de plástico para quem não podia pagar as férias com paisagem melhor. Mas nada disso tinham visto as irmãs. Lina já não achava no rio tanta graça. Os pés iam grudando no fundo, os dedos roçando o áspero e descendo pela areia, e por onde e por quem tinha passado aquela água era coisa que não dava pra saber. Não respondeu. Titi fez uma bola de chiclete, colocou a língua no meio. Que rio que nada, continuou pensando a Lina. Era ainda pior porque os garotos agora tinham a mania de fumar escon­didos perto da figueira e riam por qualquer bobagem, os pés enfiados pra dentro d’água, falando alto, rindo de quê.</p>
<p align="center"><span style="line-height: 1.5em;">*</span></p>
<p style="text-align: left;" align="center"><span style="line-height: 1.5em;">Titi entrou correndo no rio, batendo n’água com as palmas abertas. Voavam gotas aos montes, num barulho que tapou o dos carros na estrada. Parece é que ela se divertia sempre, mesmo com a repetição sem fim, e nisso Lina sentia umas pontas de raiva, que abafava logo para não achar que era má. E daí fazia uns mimos e pronto, respirava aliviada. Mas quem sabe o que ia acontecer dali a dois ou três anos com a tal da facilidade da Titi em se agradar de qualquer coisa.</span></p>
<p><span style="line-height: 1.5em;">Lina foi entrando na água bem devagar, sentindo o gela­do, ajeitando o biquíni, olhando a margem, o mato. O tron­co da figueira não tinha nem garoto nem bicicleta encosta­da, e a sombra da figueira, ninguém espalhado por cima. Em volta era só pássaro e peixe, o cansaço de não acontecer nada. Cidade besta. Uma praça, uma igreja, nenhum semá­foro, conversas repetidas. Quem consegue sair, vira herói e assunto. No domingo, as famílias vão para a rua e andam de uma ponta até a outra e bem devagarzinho, que é pra cida­de não acabar rápido demais. Passeiam na igreja. Passeiam na praça. O herói vem de longe, a família sai para desfilar o herói. E os outros, nas esquinas, poucas esquinas, fazem concha com as mãos para contar o que ouviram dizer.</span></p>
<p>Lina foi até a metade do rio. Quando mergulhou, ouviu que a Titi começava a falar alguma coisa, mas então a água ficou por cima do resto. Abriu os olhos lá embaixo. As per­nas da irmã batiam sincronizadas, como um brinquedo de corda posto numa bacia. Lina se aproveitou do silêncio o tempo que pôde. Até que era bom. Deu então para imagi­nar ou relembrar o João. O João era um dos meninos, ou o único. O resto eram os meninos que andavam com o João e só. Riam todos do mesmo jeito (das piadas do João). Sen­tavam todos do mesmo jeito (em volta do João). Jogavam todos o videogame do João. Pela janela se via em muitas noites o azulado da sala, se sentia o cheiro da pipoca, se es­cutavam os dedos batendo os botões, e os gritos dos zum­bis destroçados, pá pá pá, mas o João é muito bom mesmo e o jogo acabou tão rápido que tem que mandar vir outro, porque em casa de João não tem data para ganhar presen­te, nem se precisa provar bom comportamento. Pois então foi esse o João que Lina quis imaginar empoleirado num galho da figueira, com um cigarro atrás da orelha, sorrindo e oferecendo. Quer, Lina? Nunca aconteceu.</p>
<p>Saiu debaixo d’água. Nisso a pequena se chegava com as pernas aos trancos e os olhos grandes cintilando de um medo contente, ansiosa para dar a notícia. Você tá ouvindo isso? Sim, ué, um barulhão, mas o que é? Fala, pô. Titi respirava pesado. E mesmo que a princípio não houvesse mais ninguém por perto, primeiro Titi fez uma concha em volta da boca, para daí então falar.</p>
<p style="text-align: center;"> *</p>
<p>Correram a recolher as roupas e vestiram algumas peças ao contrário. Mas você viu ou acha quê? De que tamanho e quantas? Lina levou os chinelos na mão por­que não teve paciência de calçar. Iam rápido, as blusas já com as manchas d’água, Titi na frente empurrando o mato com as pernas que pingavam, Lina com o jeans ar­rastando na grama. O João devia estar matando zumbis, enquanto, perto do rio, a cidade se agitava num segredo ainda não descoberto. O pé de Lina deslizou na lama e continuaram correndo. Chegaram perto e ficaram acoco­radas atrás do mato. Eram três retroescavadeiras e esta­vam pondo tudo abaixo. Arrancavam as árvores do chão e essas iam cair umas sobre as outras. Engatavam uma ré e iam de novo. Havia então o barulho dos galhos se que­brando e o farfalhar exagerado das folhas, como se numa grande tempestade que põe as crianças encolhidas debai­xo das cobertas. E das árvores partidas, o cheiro doce da seiva tomava todo o ar de março.</p>
<p>Um espaço vazio já estava aberto no meio do verde amontoado. Era de onde um homem dava ordens e indi­cava direções às retroescavadeiras, e sua barriga gorda e mole aparecia cada vez que levantava o braço. Seis dias sobre sete e era isso o que ele tinha que fazer, derrubar. Passou as costas da mão pela testa e olhou em volta. As meninas se abaixaram ainda mais, uma empurrava a ou-tra por um pedaço maior de moita. O homem limpou a garganta, o som de um animal selvagem que vai atacar.</p>
<p>Cuspiu na terra. A terra antes não parecia tão vermelha quanto estava agora. O homem gritava, apontava, cuspia. Uma retroescavadeira estava brigando com uma grande árvore que não podia correr. A máquina ficou mais baru-lhenta e foi com tudo. Deixou o tronco lascado, e ia então mais uma vez. Cheiro bom. De seiva. De terra mexida. Mais uma vez. Ouviram que se soltava, que perdia, como um rasgo, um som seco, o que faz fogo atiçado. A árvore daí de ponta-cabeça no amarelo da máquina, carregada sem jeito, como princesa levada pelos cabelos.</p>
<p style="text-align: center;">* *</p>
<p style="text-align: center;"><a title="El lecho" href="http://www.buenosairesreview.org/es/2015/08/el_lecho/">Volver</a> al español</p>
<p style="text-align: center;">* *</p>
<p><em>Imagen: <a href="http://www.luciavassallo.com/" target="_blank">Lucía Vassallo</a></em></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.buenosairesreview.org/es/2015/08/o-leito-2/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>愛</title>
		<link>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/09/%e6%84%9b-2/</link>
		<comments>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/09/%e6%84%9b-2/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 05 Sep 2014 05:14:59 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[heather]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[BAR(2)]]></category>
		<category><![CDATA[lenguajes invitados]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.buenosairesreview.org/?p=5315</guid>
		<description><![CDATA[<p style="text-align: center;" align="right"></p>
<p align="right">張愛玲</p>
<p>這是真的。</p>
<p>有個村莊的小康之家的女孩子，生得美，有許多人來做媒，但都沒有說成。那年她不過十五六歲吧，是春天的晚上，她立在後門口，手扶著桃樹。她記得她穿的是一件月白的衫子。對門住的年輕人同她見過面，可是從來沒有打過招呼的，他走了過來，離得不遠，站定了，輕輕的說了一聲：“噢，你也在這裡嗎？”她沒有說什麼，他也沒有再說什麼，站了一會，各自走開了。</p>
<p>就這樣就完了。</p>
<p>後來這女子被親眷拐子賣到他鄉外縣去作妾，又幾次三番地被轉賣，經過無數的驚險的風波，老了的時候她還記得從前那一回事，常常說起，在那春天的晚上，在後門口的桃樹下，那年輕人。</p>
<p>於千萬人之中遇見你所遇見的人，於千萬年之中，時間的無涯的荒野裡，沒有早一步，也沒有晚一步，剛巧趕上了，那也沒有別的話可說，惟有輕輕的問一聲：“噢，你也在這裡嗎？”</p>
]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: center;" align="right"><a href="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/侯国良-作品5.jpg"><img class="aligncenter size-large wp-image-5303" alt="侯国良-作品5" src="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/侯国良-作品5-534x1024.jpg" width="534" height="1024" /></a></p>
<p align="right">張愛玲</p>
<p>這是真的。</p>
<p>有個村莊的小康之家的女孩子，生得美，有許多人來做媒，但都沒有說成。那年她不過十五六歲吧，是春天的晚上，她立在後門口，手扶著桃樹。她記得她穿的是一件月白的衫子。對門住的年輕人同她見過面，可是從來沒有打過招呼的，他走了過來，離得不遠，站定了，輕輕的說了一聲：“噢，你也在這裡嗎？”她沒有說什麼，他也沒有再說什麼，站了一會，各自走開了。</p>
<p>就這樣就完了。</p>
<p>後來這女子被親眷拐子賣到他鄉外縣去作妾，又幾次三番地被轉賣，經過無數的驚險的風波，老了的時候她還記得從前那一回事，常常說起，在那春天的晚上，在後門口的桃樹下，那年輕人。</p>
<p>於千萬人之中遇見你所遇見的人，於千萬年之中，時間的無涯的荒野裡，沒有早一步，也沒有晚一步，剛巧趕上了，那也沒有別的話可說，惟有輕輕的問一聲：“噢，你也在這裡嗎？”</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/09/%e6%84%9b-2/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Amor</title>
		<link>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/09/amor/</link>
		<comments>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/09/amor/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 03 Sep 2014 21:00:37 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Martín Felipe Castagnet]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[BAR(2)]]></category>
		<category><![CDATA[Ficción]]></category>
		<category><![CDATA[lenguajes invitados]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.buenosairesreview.org/?p=5293</guid>
		<description><![CDATA[<p style="text-align: center;"></p>
<p style="text-align: right;">Zhang Ailing
 traducción de Rosario Hubert</p>
<p>Esto es verdad.</p>
<p>Era una chica de provincia, de familia de buen pasar. Se convirtió en una joven preciosa, con muchos pretendientes, aunque ninguno correspondido. Ese año tenía solamente quince o dieciséis años; era una noche de primavera; estaba apoyada sobre el portón trasero y con una mano acariciaba el duraznero. Siempre recordaría que vestía una blusa celeste. Había un chico que vivía del otro lado de la calle con el que se habían visto, pero jamás saludado. Él se acercó, no muy lejos del portón paró y dijo suavemente: &#8220;Hey, ¿vos también estás acá?&#8221; Ella no abrió la boca, él tampoco volvió a hablar; durante unos instantes se quedaron ahí quietos y luego cada uno se fue por su lado.</p>
<p>Eso sería todo.</p>
<p>Más tarde, unos parientes la secuestraron y la vendieron como ... <a href="http://www.buenosairesreview.org/es/2014/09/amor/">Leer más &#187;</a>]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: center;"><a href="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/侯国良-作品5.jpg"><img class="aligncenter size-large wp-image-5303" alt="侯国良-作品5" src="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/侯国良-作品5-534x1024.jpg" width="534" height="1024" /></a></p>
<p style="text-align: right;"><em>Zhang Ailing</em><br />
<em> traducción de Rosario Hubert</em></p>
<p>Esto es verdad.</p>
<p>Era una chica de provincia, de familia de buen pasar. Se convirtió en una joven preciosa, con muchos pretendientes, aunque ninguno correspondido. Ese año tenía solamente quince o dieciséis años; era una noche de primavera; estaba apoyada sobre el portón trasero y con una mano acariciaba el duraznero. Siempre recordaría que vestía una blusa celeste. Había un chico que vivía del otro lado de la calle con el que se habían visto, pero jamás saludado. Él se acercó, no muy lejos del portón paró y dijo suavemente: &#8220;Hey, ¿vos también estás acá?&#8221; Ella no abrió la boca, él tampoco volvió a hablar; durante unos instantes se quedaron ahí quietos y luego cada uno se fue por su lado.</p>
<p>Eso sería todo.</p>
<p>Más tarde, unos parientes la secuestraron y la vendieron como concubina en otra ciudad, donde cambió de dueño varias veces. En medio de incontables acontecimientos traumáticos cada tanto recordaba, incluso mencionaba, ese episodio del pasado, una noche de primavera, bajo el duraznero al lado del portón, ese chico.</p>
<p>Entre los cientos de personas conocidas y años de obstáculos sin tregua, tarde o temprano al encontrarse nuevamente no habría nada más que decir sino un simple: &#8221;Hey, ¿vos también estás acá?&#8221;</p>
<p style="text-align: center;">**</p>
<p style="text-align: center;"><a href="http://www.buenosairesreview.org/es/2014/09/%E6%84%9B-2/">LEELO TAMBIÉN EN CHINO</a></p>
<p style="text-align: center;">**</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/09/amor/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Marilyn Monroe, mi madre</title>
		<link>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/09/marilyn-monroe-mi-madre-2/</link>
		<comments>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/09/marilyn-monroe-mi-madre-2/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 01 Sep 2014 03:59:58 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[heather]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[BAR(2)]]></category>
		<category><![CDATA[Ficción]]></category>
		<category><![CDATA[lenguajes invitados]]></category>
		<category><![CDATA[San Diego @es]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.buenosairesreview.org/?p=5161</guid>
		<description><![CDATA[<p style="text-align: right;"></p>
<p style="text-align: right;">Neda Miranda Blažević-Kreitzman
traducción de Agustín Cosovschi </p>

<p> Mucha gente lucha con el malestar y el miedo, en vano, cuando viaja en avión.  Dino Lučić y Veljko Linić no eran de esa clase de gente. Los dos jóvenes hombres de negocios de Split se reclinaban tranquilamente en sus asientos en el vuelo que iba de Frankfurt a Los Ángeles, y sólo luchaban con el sueño que les bajaba los párpados, impidiendo así a su espíritu viajero mirar por la ventanilla hacia el brillante cielo azul que atravesaba la nave.</p>
<p>Dino Lučić era alto, delgado y de pelo oscuro, mientras que Veljko Linić era de estatura media, musculoso y de ojos azules. Ambos trabajaban en Jedrogradnja, una compañía dedicada a la fabricación y la venta de lanchas y yates. Sus mejores compradores eran los norteamericanos. Hacía casi cuatro años que los representantes de Jedrogradnja trabajaban ... <a href="http://www.buenosairesreview.org/es/2014/09/marilyn-monroe-mi-madre-2/">Leer más &#187;</a>]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: right;"><a href="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/Hitchock-Marilyn-2001-acrylic-on-canvas-25-in.-x-20-in.1.jpg"><img class="aligncenter size-large wp-image-5134" alt="Hitchock &amp; Marilyn, 2001, acrylic on canvas, 25 in. x 20 in." src="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/Hitchock-Marilyn-2001-acrylic-on-canvas-25-in.-x-20-in.1-768x1024.jpg" width="768" height="1024" /></a></p>
<p style="text-align: right;"><em>Neda Miranda Blažević-Kreitzman<br />
traducción de Agustín Cosovschi </em></p>
<div style="text-align: left;">
<p> Mucha gente lucha con el malestar y el miedo, en vano, cuando viaja en avión.  Dino Lučić y Veljko Linić no eran de esa clase de gente. Los dos jóvenes hombres de negocios de Split se reclinaban tranquilamente en sus asientos en el vuelo que iba de Frankfurt a Los Ángeles, y sólo luchaban con el sueño que les bajaba los párpados, impidiendo así a su espíritu viajero mirar por la ventanilla hacia el brillante cielo azul que atravesaba la nave.</p>
<p>Dino Lučić era alto, delgado y de pelo oscuro, mientras que Veljko Linić era de estatura media, musculoso y de ojos azules. Ambos trabajaban en Jedrogradnja, una compañía dedicada a la fabricación y la venta de lanchas y yates. Sus mejores compradores eran los norteamericanos. Hacía casi cuatro años que los representantes de Jedrogradnja trabajaban con la firma The B &amp; B Brothers Inc. De Los Ángeles.</p>
<p>Lučić y Linić eran amigos desde el colegio secundario. Cuando la guerra en Croacia comenzó en 1991, su generación estaba graduándose. Dino, que tenía unos tíos en Canadá, se fue a Ottawa, donde estudió en la universidad del mismo nombre. Luego de cuatro años, se graduó en comercio internacional y finanzas. Los estudios lo ayudaron a aprender bien el inglés y el francés. Poco después de graduarse, Dino consiguió un trabajo de oficina  en Sal-Mon, un gran complejo industrial de pescado. Trabajaba hasta el cansancio, pero con energía. Dos años más tarde, su esfuerzo, celeridad y, como suele ocurrir en estos casos, su altura y su buena apariencia, le valieron un ascenso a asistente del gerente principal del Departamento de Finanzas de Sal-Mon. La comercialización en el mercado global implicaba viajar frecuentemente a distintos rincones del mundo: China, Japón, Oriente medio, América del Norte y del Sur. Esta posición nueva y bien paga de Dino era muy exigente, pero él era fuerte y ambicioso. En los viajes frecuentemente se encontraba con mujeres lindas e inteligentes, cuya mirada convocaba como si fuera una joya rara y brillante. Sin embargo, sus ocupaciones aún no le permitían estar listo para una relación. Le alcanzaba física y emocionalmente con los breves encuentros amorosos que tenía con mujeres que conocía en reuniones de trabajo, en ferias internacionales de alimentos y en bares a lo largo y ancho de América, Asia, Oriente medio y Europa. Creía que su vida era ideal hasta que una noche, poco después de su trigésimo segundo cumpleaños, la engañosa fuerza de la nostalgia lo levantó, proyectándolo en sus pensamientos hacia las imágenes mentales de sus padres, su ciudad natal, sus amigos de la infancia y su amor del colegio, Karmela, una seductora morena que tenía enamorados a todos los chicos de la escuela.</p>
<p>Después de dos meses de extensas negociaciones con la nostalgia y con sus superiores en Sal-Mon, presentó su renuncia y volvió a casa en Split. Tres meses después, se casó con Karmela, que trabajaba como técnica médica en la farmacia de la ciudad. Estaba divorciada y tenía un hijo de cinco años.</p>
<p>En el casamiento de Dino y Karmela estuvo también su viejo amigo Veljko Lini?. Ingeniero naval, padre de dos niñas y casado con Mirjana, abogada, Veljko trabajaba como proyectista naval y constructor en la financieramente débil Jedrogradnja. Era trabajador y sacrificado. De lo único que le gustaba hablar largo y tendido era de motores náuticos y de la construcción de todas las especies de barcos. Sus amigos por eso lo llamaban Veljko Motor. Pero ese apodo irónico no le había impedido obtener un premio de la Unión Europea de Constructores de Barcos por su invención: una instalación de válvulas de seguridad que funcionaba en el sistema de enfriamiento del motor. Varios constructores navales escandinavos y alemanes le habían ofrecido puestos de trabajo bien pagos, pero Veljko los había rechazado sin dudarlo, diciendo: &#8220;No sea cosa que un día en algún lugar del extranjero mis propios hijos me empiecen a hablar en una lengua que apenas entiendo&#8221;.</p>
<p><a href="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/detalle-1.jpg"><img class="aligncenter" alt="detalle 1" src="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/detalle-1-249x300.jpg" width="249" height="300" /></a></p>
<p>El reencuentro de los dos viejos amigos, Dino y Veljko, fácilmente retomó desde donde había quedado catorce años atrás. El Director de Jedrogradnja, Mate Škoro, le ofreció trabajo a Dino. Con mucha razón, Škoro esperaba que el conocimiento de Dino del comercio global, las lenguas y culturas extranjeras, junto a la genialidad ingenieril de Veljko, ayudaran a Jedrogradnja a meterse en el mercado transoceánico. Esa simple aritmética unió a los dos viejos amigos en un exitoso dúo en el que ambos eran tanto el timonel como los miembros de la tripulación. Ahora, mientras el viento fuerte y las olas altas del Océano Pacífico competían para ver cuál de los dos rompía con más fuerza contra la costa de roca y arena del oeste de California, sus velas indestructibles servían a la vez a los navegantes talentosos y los surfistas como combustible natural para las exhibiciones que desafiaban vertiginosamente la confundida gravedad.</p>
<p>Una brisa más suave sacudió el avión en el que dormían Linić y Lučić. El sacudón los despertó a ambos, obligándolos a mirarse mareados. Tras un segundo, Veljko comenzó a humedecerse la boca seca y Dino, a frotarse los ojos nublados. Ningún peligro, sólo un pozo de aire bajo las alas. Luego ambos voltearon la cabeza contra la ventanilla del avión, torciéndose un poco el cuello. En su visión sedienta se metieron las panorámicas del Océano Pacífico: su piel inacabablemente rugosa punteada por barcos blancos, azules y rojos, que aceleraban a través del agua como delfines juguetones. Algunos de ellos habían sido fabricados por Jedrogradnja. Mientras con una pequeña sonrisa Veljko y Dino seguían cuidadosamente sus saltos por las crestas de las olas, por la cabeza se les cruzaban pensamientos parecidos. Los dos estaban seguros de que su nuevo modelo de barco motorizado ST22, y el slogan de Jedrogradnja para el barco, Hvatajte vjetar s nama!/Agarrá el viento con nosotros!, le iba a encantar a los americanos.</p>
<p>Los buenos slogans aumentaban las ventas. En sus clases de Publicidad y presentación de nuevos productos en el mercado, Dino había aprendido que el simbolismo y el significado positivo de las imágenes en las publicidades o slogans tienen un poder decisivo en la identificación del comprador con el artículo que desea comprar. Por ejemplo, en la nueva publicidad de Jedrogradnja, la fotografía del velero blanco inclinado sobre la ola grande y azul, y las palabras agarrá el viento con nosotros simbolizaban el movimiento, la velocidad, la libertad y la unión con los otros.</p>
<p>Después de nueve fatigosas horas de verano, mientras el avión de Frankfurt por fin aterrizaba en LAX, el aeropuerto de Los Ángeles, el globo incandescente del sol de mayo caía lento sobre el llano horizonte del Pacífico, manchado de escamas doradas que relucían sobre el agua reticulada, todavía poblada por veleros perfilados y barcos en perpendicular.</p>
<p>Aunque Lučić y Linić habían visitado ya tres veces la ciudad de los ángeles coloridos, cada vez que habían estado en esas amplias calles, plazas y avenidas se habían sorprendido con algo nuevo, provocativo, y en ocasiones lisa y llanamente asombroso. Por ejemplo, el año anterior se habían encontrado con una pequeña plaza donde un joven con el pelo largo teñido de naranja, el rostro tatuado y una iguana verde en brazos, un lagarto de un metro de largo, presentaba un acto artístico. (¿O era circense? Dino y Veljko no estaban seguros).</p>
<p>Por su performance con la iguana, el artista callejero pedía un dólar a los observadores, aunque también aceptaba monedas. Mientras algunos billetes y monedas tintineantes caían cada tanto en el sobrero rojo del joven, volcado al revés sobre la calle a un paso de él, cuidadosamente se metía en la boca la cabeza ancha y escamosa cabeza de la iguana, luego sacándola de a poco. Adornada por largas puntas osificadas, la cabeza del lagarto parecía una corona viva que en cualquier instante podía perforar el paladar de su amo. Finalmente, luego de que el cuerpo de la iguana se suspendiera al ritmo de esos monótonos movimientos rituales, el imperturbable intérprete comenzaba a meterse la cabeza del lagarto cada vez más profundo por la boca.</p>
<p>Los observadores reaccionaban de maneras distintas. Algunos se reían nerviosamente, otros movían las manos, mientras que unos manifestaban disgusto y otros clamaban a viva voz &#8220;¡Así, así!&#8221;. Una mujer rolliza de pollera floreada empezó a chillar, mientras un afroamericano exclamaba: &#8220;¡Hermano, aquí ya no se sabe ni quién es el hombre, ni quién el animal!  ¡Pobre bestia!&#8221;. Dino y Veljko sólo intercambiaron miradas. Finalmente se dieron vuelta y abandonaron la plaza, con las cejas alzadas.</p>
<p>Estaban seguros de que este año la oferta de exhibiciones callejeras de Los Ángeles volvería a estar llena de tragadores de animales exóticos, fuego y espadas afiladas.</p>
<p>Mientras una penumbra púrpura caía del cielo en la ciudad angelical, iluminada ahora por miles de luces, los dos hombres de Split esperaban un taxi frente a las grandes puertas en tríptico del aeropuerto. De sus hombros colgaban los bolsos deportivos con las laptops. Junto a sus pies yacían las pequeñas maletas azul marino. Por costumbre, Lučić y Linić miraban a su alrededor a ver si podían divisar algún nativo cuya apariencia y comportamiento los pudiera animar, o tal vez alguna chica linda que les pudiera arrancar un suspiro. Su escrutinio fue interrumpido por la voz penetrante de una taxista, que detuvo su auto azul y verde exactamente frente al lugar donde estaban parados los dos hombres de Split.</p>
<p>&#8220;Señores&#8221;, saludó la taxista saliendo del auto.</p>
<p>&#8220;Buenas noches&#8221;, respondió Dino en un inglés sin acento, levantando rápido su maletín de viaje de la vereda. Veljko lo siguió, asintiendo hacia la conductora de pelo platinado. Ese saludo silencioso le sirvió al mismo tiempo para señalar la apariencia y la edad de la taxista. Era bonita. Veljko no podía adivinarle la edad con exactitud. Entre treinta y cuarenta, pensó.</p>
<p>La taxista le sonrió. Ella sabía qué tipo de preguntas le daban vuelta por la cabeza. Por eso estimuló la imaginación de Veljko con el ligero movimiento de un rizo de su frente suave, que se echaba detrás de la oreja derecha. Sin embargo, el rizo rebelde se daba vuelta y volvía a su lugar anterior.</p>
<p>El propio Veljko comenzó a sonreír con disimulo. Luego la taxista decidió terminar con ese pequeño juego, se dio vuelta y agitando sus caderas anchas se fue hacia el baúl del taxi. Un paso antes de detenerse, se sacó aquel mechón rizado del ojo derecho con un dulce movimiento de cabeza. Estaba convencida de que Veljko todavía la estaba mirando, así que con suavidad se acomodó el cuello profundo de su remera rosada. La remera, estampada con manchas amarillas de leopardo, se le ajustaba al torso robusto.</p>
<p>Los jeans color plomo de la mujer destacaban con fuerza su trasero redondo. Las sandalias azules con tacones altos, cubiertas con un diseño atigrado, daban cuenta de que la taxista era una amante de los animales salvajes, socia de algún gimnasio y también una imitadora bastante buena de la inalcanzable Marilyn Monroe. (Los Ángeles era la meca de los y las imitadoras  de la célebre actriz).</p>
<p>Luego de dejar sus cosas en el bául, Veljko y Dino se sintieron invadidos de repente por la pesadez y el cansancio. El aire cálido californiano y las nueve horas de diferencia horaria entre Split y Los Ángeles los golpearon a la vez como un péndulo enorme. Comenzaban a transpirar, y sólo esperaban conseguir un hotel y una ducha.</p>
<p>Mientras se tumbaban en el asiento trasero del taxi, la taxista de pelo platinado les preguntó livianamente: &#8220;¿A dónde vamos?&#8221;.</p>
<p>&#8220;Hollywood, Hotel Luna Luna&#8221;, respondió Dino, sacándose el sudor de la frente con un pañuelo descartable.</p>
<p>La taxista asintió con la cabeza, prendió el aire acondicionado y arrancó. Al salir del aeropuerto de Los Ángeles hacia Sepúlveda Boulevard, la mujer echó una rápida mirada hacia el asiento junto a ella, donde yacía una caja marrón de cartón llena de folletos.</p>
<p>Ya eran las nueve de la noche. La luz brillante de los neones callejeros, las ventanas masivas de los rascacielos y de las carteleras enormes con avisos multicolores daban a los habitantes de Los Ángeles la ilusión de que vivían en una estrella nocturna inapagable.</p>
<p>Luego de algunos minutos de viaje, Veljko se quedó dormido. La boca le quedó un poco entreabierta, con la mano izquierda apoyada junto al cuerpo y la derecha cuidadosamente doblada sobre el hombro. Parecía un niño dormido en un cuadro de Caravaggio, el delicado pintor renacentista.</p>
<p>La conductora, que cada tanto miraba por la ventana, ahora levantó la mirada hacia el espejo derecho detrás de su cabeza. El reflejo de sus ojos azules, suavemente maquillados, se encontró entonces con el de los ojos oscuros de Dino. Hasta entonces, él no había prestado atención a la conductora. Había estado mirando inexpresivamente a través de la ventana, acomodándose en el asiento, buscando una posición más cómoda para sus piernas largas. Pero la conductora tenía paciencia. Durante los minutos siguientes, miró hacia el espejo en intervalos regulares, sabiendo que ese hombre alto detrás de ella terminaría por sentir su mirada sobre él. Y así fue.</p>
<p>&#8220;¿Están en LA por trabajo o por diversión?&#8221;, preguntó la mujer cuando el reflejo en el espejo de sus ojos agudos se encontró con el reflejo de los ojos agotados de Dino.</p>
<p>&#8220;Por trabajo&#8221;, respondió seco Dino. No estaba de ánimos para conversar.</p>
<p>La conductora, que evidentemente quería charlar, no se desganó tan fácilmente. &#8220;Pero un poco de diversión en LA nunca está de más, ¿no?&#8221;.</p>
<p>&#8220;Por supuesto&#8221;, contestó Dino, sabiendo más o menos hacia dónde llevaba esa conversación: el aburrido pronóstico del tiempo, el turismo y el resto de los temas de ocasión típicos de taxi.</p>
<p>&#8220;Supongo que en momentos de distracción encuentran también algún tiempo para leer&#8221;, continuó la taxista sutilmente.</p>
<p>La suposición sorprendió a Dino. ¿Leer como diversión en Los Ángeles? Tiene que estar bromeando, pensó. Aunque, en realidad, tal vez no. Con su mente analítica, de inmediato pensó que probablemente se tratara de una contraseña o un engaño hollywoodense, una pregunta graciosa con la que los agentes de distintos asuntos clandestinos, incluyendo la venta de drogas y la prostitución, intentaban atraer clientela para el circuito de sus negocios inescrupulosos. Leer. ¿Leer qué? Dino empezó a sopesar la pregunta. ¿Libros? ¿Qué tipo de libros? ¿Leer pensamientos, sueños, las palmas de las manos??</p>
<p>Mientras tanto, un pequeño gesto irónico le vibraba en la cara. Él era un hombre de negocios y conocía todos los engaños posibles para vender lo que fuera a los potenciales clientes. Pero hasta ahora nunca un conductor o una conductora de taxi le habían preguntado si se divertía en la ciudad que visitaba leyendo.  Leyendo en serio.</p>
<p>&#8220;Ya sé que mi pregunta no es común en estas situaciones profesionales o sociales. Pero bueno, a mí me gusta leer, así que me parece lógico conversar con los clientes sobre libros&#8221;, dijo la taxista, leyendo el pensamiento de Dino.</p>
<p>Él se acomodó en el asiento una vez más y asintió. Todavía con dudas, esperaba que la conductora entrara en detalle, para entender la pregunta que le estaba planteando. Ella lo entendió de inmediato, diciendo con un tono personal: &#8220;Muchos de mis clientes vienen de distintas partes del mundo, así que muchas veces me entero por ellos de los nombres de escritores que escribieron libros interesantes en su idioma. Así que, si me permite preguntar, ¿quién es su escritor preferido?&#8221;.</p>
<p>Dino puso los ojos en blanco y suspiró. Todavía no sabía qué camino tomar: ¿meterse en una conversación casi académica con la conductora, que, según todo indicaba, había estudiando literatura inglesa o algo así, o decirle que estaba cansado del viaje y que lo único en lo que pensaba era una cama limpia? Cuando abrió la boca para decirle que no podía esperar a recostarse en esa cama anhelada, la taxista se dio vuelta hacia él y le sonrió. Con la luz baja del taxi, su cara se veía joven y fresca.</p>
<p>Dino tragó saliva. Pensó que en ese momento no le convenía pensar en la cama y en recostarse en ella. Pero, ¿qué contestar? Que no tenía escritor preferido. Que generalmente leía libros técnicos escritos por economistas y financistas. Y tal vez pudiera bostezar y decir que estaba cansado. Pero la conductora entonces podría preguntarle de dónde venían él y su compañero de viaje, y cuánto tiempo se quedarían en Los Ángeles. No, de ninguna manera se quería meter en una conversación más profunda con la taxista.</p>
<p><span style="line-height: 1.5em;">Como si hubiera leído de inmediato el pensamiento vacilante de Dino, la mujer volvió su perfil suave hacia él de nuevo y dijo, con una voz tenue: &#8220;Seguro que está demasiado ocupado, por eso no tiene mucho tiempo para leer. Es lógico&#8221;.</span></p>
<p>&#8220;Sí&#8221;, murmuró Dino y aspiró profundo el aire frío del aire acondicionado. Le hacía doler la garganta. Las pequeñas corrientes de dolor de inmediato le provocaron pánico en el estómago ruidoso: lo último que necesitaba ahora era agarrarse unas anginas. No debería haber tomado tanta agua con hielo en ese avión húmedo, pensó mientras las capas de saliva lo obligaban a tragar una y otra vez, probando así cuánto le dolía la garganta.</p>
<p>La conductora entendió el silencio de Dino como un aliento a continuar sola consigo misma la conversación sobre la lectura y los escritores favoritos. &#8220;Estoy segura de que usted sabe quién es William Saroyan. Escritor norteamericano, un dramaturgo fantástico. A mí me gusta incluso más que el mismo Tennessee Williams. Y sí, todos tenemos nuestras simpatías, ¿no?&#8221;.</p>
<p>Y sin esperar ni un segundo a que Dino respondiera a su pregunta, continuó melodiosamente: &#8220;Mire, se me acaba de venir a la mente una anécdota de Saroyan. Charlando con un periodista dijo que nosotros los lectores deberíamos sentirnos agotados cada vez que terminamos un buen libro. ¿No es divertido?&#8221;.</p>
<p>Finalmente dejando de tragar saliva, Dino quiso responder que él ya estaba bastante agotado, tanto como si hubiera leído el último libro del tal Saroyan, y que ya no podía conversar del cansancio. Pero de repente se le despertó la pedantería, moviéndolo a responderle a la linda taxista que en los últimos cinco años había leído un montón de novelas y obras de clásicos norteamericanos y modernos, y que podría discutir sobre ellos hasta que saliera el sol, pero que, bueno, no podía porque le dolía mucho la garganta. Al mismo tiempo le apareció la luz de la alarma advirtiendo que se resistiera a la idea, por si la conductora aprovechaba su jactancia para atacar de nuevo, recurriendo, estaba seguro, a algún clásico épico ruso, de los que no sabía prácticamente nada. Aunque había visto la película de Guerra y paz en la televisión. Demasiados personajes, demasiados enredos amorosos. Demasiada poca acción. Se había quedado dormido en el sillón justo antes de que un tonto, Bezuhov, si recordaba bien su nombre, se casara con una mujer de la que ni siquiera estaba enamorado. Una verdadera telenovela, pensó Dino bostezando.</p>
<p>La conductora rozó a Dino una vez más con una rápida mirada en el espejo retrovisor. &#8220;¿Ha leído a Saroyan, tal vez?&#8221;, preguntó suavemente.</p>
<p>Esta vez Dino no se pudo defender con el silencio. Aunque nunca antes había escuchado hablar de este William Saroyan, murmuró: &#8220;Sí, sí, Saroyan sabía lo que decía&#8221;.</p>
<p>La paciente taxista rubia dio vuelta la cabeza hacia Dino y lo miró profundamente a los ojos.</p>
<p>Dino temió inmediatamente que su respuesta mentirosa e imprudente lo pudiera llevar a una conversación absurda y ambivalente sobre un tema de algún libro complicado que hubiera escrito el tal Saroyan y sobre cuánto agotamiento había sentido al terminarlo. (No había podido cerrar el libro del cansancio). Pero no, esta vez tampoco se metería en una charla inútil sobre libros. No quería mentir diciendo que los había leído. A esa decisión agregó una tos mentirosa. Esperaba que su carraspeo estratégico le diera a la conductora la señal de que estaba vencido por el frío y ya no podía seguir conversando.</p>
<p>Pero la mujer, decidida, no quería dejar tan fácilmente que Dino se echara atrás. Además, no todos los días llevaba a un hombre tan atractivo. Por eso lo sorprendió con más detalles sobre Saroyan y sobre sí misma. &#8220;Ve usted, Saroyan es de alguna manera mi modelo literario y humano. Nació en California, justo como yo. Sus padres llegaron a los Estados Unidos desde Armenia. Su padre murió cuando tenía tres años. Su familia se deshizo: él, su hermano y su hermana terminaron en un orfanato. Más tarde volvieron a vivir con su madre. La vida era dura. Saroyan, que no tenía nada salvo talento para observar el mundo a su alrededor, comenzó a escribir sobre ese mundo y sobre sí mismo. ¡Y así fue! ¡Estados Unidos y el mundo consiguieron un nuevo genio! ¿No es una historia fantástica?&#8221;.</p>
<p>Dino asintió y suspiró desesperado. Tácticamente, la conductora agregó con indiferencia: &#8220;Yo también escribo un poco&#8221;.</p>
<p>Dino se masajeaba la sien. Le ocurrió en realidad lo que se temía. La taxista era una escritora desconocida, deseosa de conversar sobre sí misma y su escritura. Una literata fantasma, entonces. Esa era su ley, su trampa: lo iba a inundar con historias que nunca iba a llegar a escribir. Y cualquiera quiere ser escritor hoy en día. ¿Qué hay de atractivo en esa profesión? ¿Darse cuenta de que el mundo es un engaño desde donde quiera que lo mires?, especuló, tragando de nuevo con dolor la saliva que se le juntaba descontrolada en la boca. Con los dedos de la mano izquierda se tomó el cuello frío y volvió a toser, deseando darle con ese movimiento y tratamiento de la garganta una nueva señal a la ambiciosa conductora-escritora para que lo dejara de ahogar con sus tediosas historias sobre la escritura y sobre el tal Sajoyán, o como fuera que se llamaba ese tal William.</p>
<p>La conductora esperó a que Dino pusiera fin a sus pensamientos agitados. Cuando hubo dejado de toser, inclinó un poco la cabeza y una vez más le sonrió coquetamente por el espejo: &#8220;¿No se siente bien?&#8221;.</p>
<p>&#8220;Ah, no, estoy bien&#8221;, reaccionó pronto. No quería que la devota conductora-escritora empezara ahora a recomendarle saunas locales donde exudar todas sus dolencias ocultas del cuerpo y luego gozar del masaje con el que una preparada masajista lo pudiera adormecer. (Y, quién sabe, tal vez despertarlo luego con cariño).</p>
<p>Y a Dino le cayó del cielo brillante la idea de bordear con una mirada veloz de láser los hombros atléticos y voluptuosos y las manos desnudas de la taxista. Volvió a tragar saliva. ¡Santo cielo! Justo ahora no tenía que meterse en una árida fantasía erótica. Eso era lo último que necesitaba, se decía a sí mismo, mientras con los dedos de la mano derecha golpeteaba mudo sobre su cadera.</p>
<p>En el preciso momento en que se prohibía estrictamente empezar a pensar en la taxista desabrochándose los tres botones de esa remera con diseño de leopardo, ella le dijo con un tono de optimismo en la voz: &#8220;Vuelvo a Saroyan. ¿Verdad que su historia de vida es inspiradora?&#8221;.</p>
<p>Dino se alteró. De nuevo el tal Saroyan. Y ahora encima la inspiración que traía su historia. Si había una palabra que lo podía poner de mal humor y quitarle toda la energía mental y física, era la palabra inspiración. Se había cansado de escucharla en la facultad y en su primer trabajo. Para muchos de sus profesores y compañeros de trabajo, todo podía ser una inspiración para una persona: la pobreza, perder un partido, terminar con una novia o un novio a quien no le gustan los chistes sobre las gallinas y los trajes de baño. Pero Dino no creía en esa teoría de optimismo utópico cuya bandera, según él, se llamaba &#8220;inspiración&#8221;.</p>
<p>La taxista interpretó la pausa de Dino ante la pregunta como un signo de que estaba de acuerdo con ella. Le sonrió ansiosa por el espejo. Metido en un remolino de pensamientos contradictorios, a Dino no le quedó más que asentir con la cabeza y arrojar: &#8220;Sí, la historia de Saroyan es muy inspiradora&#8221;.</p>
<p>La conductora quedó satisfecha con esa respuesta escolar. &#8220;Verá, como ya le he dicho, la vida brutal de Saroyan me inspiró a escribir mi propia historia de vida. El título es Marilyn Monroe, mi madre.&#8221;</p>
<p>Dino volvió a tragar saliva. Aunque estaba a la espera de que la taxista empezara a recitarle títulos altisonantes y hollywoodenses de libros que probablemente nunca saldrían de su taller literario para ser publicados, con esto consiguió sorprenderlo. ¿Había escrito una autobiografía en cuyo título aparecía, ni más ni menos, la mismísima Marilyn Monroe? Madre adoptiva de la conductora. Dino tenía ganas de sonreírse, pero se contuvo. No quería inmiscuirse con su ironía en la vida ficcional de la conductora. Había conocido algunas mujeres y hombres que se inventaban historias sobre grandes aventuras que nunca habían vivido. Y todo eso solo para impresionarse a sí mismos y a aquellos que tenían vidas todavía más monótonas y aburridas que las de ellos.</p>
<p>La calma, necesaria para que la taxista viera la extensión y profundidad de la sorpresa de Dino ante su mención del nombre de Marilyn Monroe junto con la palabra &#8220;madre&#8221;, duró más que los clásicos cinco segundos de tensión. Dino era la excepción a esa regla. Le gustaba analizar, ponderar, criticar y darse más lugar en las conversaciones que, voluntariamente o no, tenía con la gente. Así que dejó que la taxista esperara impaciente su respuesta, su reacción a lo que le acababa de decir.</p>
<p>Para subrayar su sorprendente control ante esa situación infantil, Dino se rascó el codo puntiagudo y una vez más rodeó con la mirada el suave perfil de la conductora. Por su apariencia, su manera de hablar y sus ideas, le pareció que estaba frente a una escritora-principiante-mentirosa que escribía una biografía en la que decía que Marilyn Monroe era su madre. No era una mala idea, pensó. Pero, por lo que sabía de Marilyn Monroe, concluyó que la ardiente actriz funcionaba para muchos como un buen anzuelo para crear glorias absurdas y, por supuesto, conseguir dinero fácil. Así que ahí estaba, el misterio estaba resuelto. La conductora deseaba exactamente eso: un pedacito de esa fama sensacionalista por cinco minutos, y el dinero que con ella vendría.</p>
<p>Satisfecho con su perspicacia, Dino se sonrió con aires de superioridad.</p>
<p>Un poco sorprendida por esa sonrisa silenciosa (le acababa de decir que su madre era Marilyn Monroe), la conductora sonrió una vez por el espejito derecho, cazando en él la mirada altanera de Dino.</p>
<p>Suspirando, los ojos de Dino voltearon tácticamente hacia Veljko, quien seguía durmiendo profundamente, respirando fuerte con la boca abierta. Luego devolvió ligeramente los ojos hacia el espejo, en el que se reflejaba ahora el perfil de la repentinamente insatisfecha conductora. Mientras con sutileza contemplaba el lado derecho de su frente, contra el que rebotaba un rizo rebelde, su nariz respingada y el ángulo de sus labios apretados, no podía desasociar su rostro suave con el de Marilyn Monroe. Pero la cirugía plástica hoy podía convertir a cualquiera en cualquiera, pensó inmediatamente en silencio, tosiendo. La garganta le dolía cada vez más.</p>
<p>&#8220;¿Usted sabe quién era Marilyn Monroe, no?&#8221;, preguntó ella finalmente, con una seca voz de maestra.</p>
<p>Dino se contuvo de decir algo sarcástico como &#8220;no, no sé exactamente quién era M.M., pero sé que mi viejo escondía sus fotos debajo de las botellas de cerveza vacías en el garage&#8221;. Pero la mirada cálida de la taxista le recordó que tenía que ser amable. Además, no quería que ella le empezara a explicar quién había sido Marilyn Monroe y qué relación había tenido el tal Saroyan con las dos. Así que solo murmuró: &#8220;Sí, ya sé quién era Marilyn Monroe&#8221;.</p>
<p>La taxista inclinó la cabeza un poco hacia la derecha. No estaba segura de por qué Dino no mostraba más interés por su historia de vida con Marilyn Monroe de protagonista. Eso le interesaba a todo el mundo. En cualquier combinación que fuera, el solo nombre de Marilyn Monroe llamaba siempre la atención de todos. Echó un suspiro, volvió la cabeza hacia Dino y con una sonrisa le preguntó, indolente: &#8220;¿Sabía usted que Marilyn Monroe fue una de las pocas actrices de Hollywood sin una sola operación correctiva? Ni la nariz, ni los párpados, ni los labios, ni las orejas, ni los pechos. Era perfecta por naturaleza&#8221;.</p>
<p>&#8220;Sí, estoy de acuerdo, Marilyn era perfecta por naturaleza&#8221;, respondió Dino rápido y pronto, moviendo sus piernas largas y contracturadas del lado izquierdo al derecho. La obstinación con la que la conductora quería arrinconarlo en la conversación le hizo acordar a la gente que perseguía sin cansancio esa fama efímera. Una vez había visto en la televisión un programa sobre mujeres y hombres que alquilaban y pagaban muy caro a un llamado &#8220;escritor fantasma&#8221; para que escribiera algo ridículo y escandaloso con su nombre y que lo leyeran millones, que lo consumían sólo porque su propia vida era aún más vacía que la de esos vendedores de fantasías huecas. En ese mismo programa había visto a un hombre de mediana edad que afirmaba imperturbable que poseía un papel que mostraba que era el tátara tátara tátara nieto de Jesucristo y María Magdalena, así que poseía todos los dones divinos de Cristo. Para demostrarlo, explicaba que se había tirado del décimo piso del edificio en el que vivía a los veintitrés años y que había sobrevivido, aunque cayendo en un coma. Luego de quince años, inesperadamente se levantó. Lo primero que le había venido a la mente fue poner un cable entre dos rascacielos de Nueva York y cruzar a través de él sin nada para balancearse. Pudo hacerlo con facilidad. Luego escribió un libro sobre cómo había sabido y sentido que era tátara tátara tátara nieto de Jesucristo y de María Magdalena desde que había nacido. El libro se vendió bien por unos meses porque la desaprobación de los miembros de algunas comunidades religiosas levantó algo de polvo en el público por lo que ellos consideraban temas sacrílegos, dándole así una publicidad inesperada e inmerecida.</p>
<p>Pero, ¿quién determinaba qué era merecido y qué no? Dino no se quería gastar demasiado en esas divisiones del pensamiento crítico.</p>
<p>Mientras observaba la parte derecha del cuello delgado pero firme de la talentosa taxista, se le volvió a formar una pequeña sonrisa irónica en el rostro. Ahora estaba completamente seguro de que ella era una de los muchos escritores a la caza de la fama. Algo en la actitud y en la cabeza ligeramente inclinada de la taxista y su insistencia en mirar por el espejo detrás suyo le recordaron a Dino esos cazadores de fama. Muchos de ellos miraban de la misma manera al conductor del programa en el que participaban, inclinando ligeramente la cabeza como pájaros hambrientos. Y todos esos pajarracos decían ser parientes de algún muerto famoso, algún rey o reina, algún actor, un presidente asesinado en un atentado, incluso de algún zar ruso.</p>
<p>Teniendo en cuenta el título que había mencionado la conductora, Dino la ubicó en la categoría de los cazadores de fama familiar. Quería ser reconocida como la hija de Marilyn Monroe, y no como una taxista anónima. ¿Dónde estaba la diferencia entre esas dos identidades? Dino pensó un momento, pasándose la lengua por el paladar irritado. La diferencia era la ganancia de la cacería y de las fotos publicadas en la prensa sensacionalista barata, concluyó implacable, sintiéndose con la punta de la lengua el punto doloroso en el fondo del paladar.</p>
<p>La dedicada taxista, sin embargo, no estaba dispuesta a que Dino la sacara de sus aguas literarias. Levantando un poco el tono de su voz tenue, con una sonrisa triste, le dijo arrojó: &#8220;Mi película favorita con Marilyn de protagonista es Los calleros las prefieren rubias&#8221;.</p>
<p>Dino tragó saliva, bajó la lengua del paladar a la boca y respondió: &#8220;Sí, es verdad&#8221;.</p>
<p>Su ambigua respuesta quedó flotando en el aire durante unos segundos áridos.</p>
<p>La conductora dejó salir un huh de la garganta, y de nuevo volvió el perfil hacia Dino coquetamente: &#8220;Ya que estamos en la hora de la verdad, ¿realmente no le interesa quién soy yo?&#8221;.</p>
<p>Dino tragó una capa de saliva y respondió diplomáticamente a la insinuación de la mujer: &#8220;Por supuesto que me interesa. Es más, es que sencillamente no puedo creer que estoy yendo en un taxi con la hija de Marilyn Monroe&#8221;.</p>
<p>En realidad, quería decir que no podía creer que lo estuviera conduciendo la hija de una Marilyn Monroe, pero, de nuevo, no quería resultar grosero y maleducado.</p>
<p>La taxista, por supuesto, era lo suficientemente astuta como para interpretar el tono irónico de Dino y el orden escogido para las palabras. Estaba acostumbrada a las singularidades en el modo de ser y de hablar de sus extranjeros. ¡No por nada se había graduado en Literatura Norteamericana y Psicología en la Universidad de Golden Gate en San Francisco!</p>
<p>El silencio en el taxi duró unos segundos inquisidores más.</p>
<p>La taxista paciente finalmente enderezó la cabeza inclinada y frunció sus labios rojos. &#8220;Sé que se está burlando de mí, pero es la verdad. Soy realmente la hija de Marilyn Monroe. Ella es mi madre biológica&#8221;.</p>
<p>Dino asintió con inocencia. Pensó que el adjetivo biológica jugaba un rol clave en la afirmación de la conductora. Ese ruidoso adjetivo debía darle legitimidad científica a su historia y provocarle a él una curiosidad natural, tal vez incluso lástima. Esta había perdido a su madre, Marilyn Monroe, ni más ni menos. Este hecho chocante arrastraba innumerables preguntas. La primera de ellas podrías ser quién había criado a esta niña que, ahora, unos cuarenta años después de la muerte de la actriz, conducía este taxi. No, muchas gracias, Dino no tenía ganas de escuchar esa historia ridícula.</p>
<p>La conductora volvió a mirar por el espejo. Su mirada reflejaba al mismo tiempo confianza y vulnerabilidad.</p>
<p>La mirada de Dino se cruzó intencionalmente con la de ella en el espejo. Algo en los ojos de la mujer lo forzó a toser de nuevo y decir: &#8220;Perdón por la observación, pero leí en algún lado que Marilyn Monroe no había tenido hijos&#8221;.</p>
<p>La taxista inspiró profundamente y retuvo el aire en los pulmones durante unos segundos. Su rostro estaba tensionado, como si fuera a sumergirse en un agua invisible. Soltó el aire, relajó los músculos de la cara y respondió: &#8220;Sí, lo sé. Esa mentira la difundieron los que asesinaron a mi madre&#8221;.</p>
<p>Esa dura afirmación, llena de palabras cargadas, forzó a Dino a sonarse y juntar los hombros como si le hubiera agarrado frío. Un ligero nerviosismo se extendió a lo largo de sus dedos inquietos. No sabía qué decir. Finalmente volvió a toser y murmuró que no sabía de esas mentiras. Había querido meter en la oración el adjetivo triste (para las mentiras), pero no lo hizo. Sabía que habría parecido desesperado y tonto. (Como, en general, todo hasta ese momento).</p>
<p>La conductora siguió su historia sobre Marilyn Monroe en un tono tranquilo, pero sugestivo. &#8220;Sí, desgraciadamente mi madre fue asesinada. Con los años, sus asesinos intentaron callar las voces de aquellos que sabían cómo murió. Dijeron que esos rumores eran teorías conspirativas de la prensa sensacionalista. Pero la verdad siempre sale a la luz, ¿no?&#8221;.</p>
<p>Dino volvió a asentir y carraspeó con fuerza. Como un torpe inspector de policía preguntó: &#8220;Y, ¿usted sabe quién mató a Marilyn Monroe? Digo, ¿a su madre?&#8221;.</p>
<p>&#8220;Sí, por supuesto&#8221;, contestó la conductora, volviendo la cabeza. Lanzó a Dino una mirada penetrante por sobre los hombros. Luego de unos segundos, la mirada misteriosa se disolvió en su rostro pálido.</p>
<p>Palpándose la barba como un actor consagrado, Dino quería preguntarle a la conductora cómo era que ella, la hija de Marilyn Monroe, trabajaba como una taxista común. Pero la sensibilidad guardiana que tenía anclada en el fondo de su conciencia desde los días en que aprobara en la universidad la materia Consciencia individual y pensamiento crítico le pinchó la lengua, advirtiéndole que no sería amable plantearle a su interlocutora una pregunta que de alguna manera también podría resultarle a él minimizadora u ofensiva. Así que después de esa advertencia a sí mismo cambió el sentido de la conversación y preguntó amablemente: &#8220;¿Ha escrito usted sobre el asesinato de Marilyn en su autobiografía?&#8221;.</p>
<p>&#8220;Por supuesto&#8221;, respondió la mujer, y extendió la mano derecha hacia la caja en el asiento junto al suyo, sacó un folleto y se lo alcanzó a Dino sobre su hombro derecho.</p>
<p>&#8220;Ahí tiene, en este folleto hay algunas fotos de mi madre y de mí y un extracto de mi autobiografía. La foto de mi certificado de nacimiento está en la última página. Todo claro como el agua y ciento por ciento verdad&#8221;.</p>
<p>Dino se inclinó hacia adelante para agarrar el folleto. Al tomarlo de las manos de la conductora, su mirada se posó sobre sus hombros desnudos. Instintivamente se inclinó un poco más, dejando que su mirada se deslizara hacia el escote profundo de la taxista. Inspiró con fuerza el aire que la rodeaba. La luz espesa de la noche cayó sobre el suave pelo de la mujer como un polvo dorado. El aroma apenas perceptible del perfume floreal, que como un collar invisible rodeaba su cuello, sacó en un segundo a Dino de su ensueño. Una vez más inspiró y expiró. Lo inundó una ola de calor.</p>
<p>&#8220;Yo soy Norma Jean Leone Monroe&#8221;, dijo con dulzura la taxista interrumpiendo la respiración constante de Dino por detrás de su cuello perfumado.</p>
<p>Él se sobresaltó, secándose con el dedo el sudor que tenía bajo el labio inferior. Luego, con el folleto en la mano, se acomodó en el asiento. &#8220;Encantado, señorita Leone Monroe. Gracias, gracias. Sin duda leeré su autobiografía. Suena fantástica&#8221;.</p>
<p>Norma Jean se sonrió coquetamente. &#8220;Excelente. Es usted muy amable. Y, de paso, le cuento que puede leer mi libro entero en Facebook&#8221;.</p>
<p>&#8220;Pero mire, ¿en serio?&#8221;, respondió Dino de inmediato, sonriéndose y cubriendo con el folleto su entrepierna mojada. Lanzó una mirada suspicaz de costado hacia Veljko, todavía dormido.</p>
<p>Los siguientes quince minutos Norma Jean Leone Monroe y Dino Lučić se los pasaron en silencio. Todo ese tiempo, él luchaba con su propia excitación involuntaria y con el ligero pero perceptible aroma del perfume de flores de Norma. Ella, en cambio, no luchaba con nada.</p>
<p>Finalmente llegaron al barrio más famoso de Los Ángeles, Hollywood. El Hotel Luna Luna se encontraba en la parte oeste de la Avenida Melrose, rodeado de palmas altas y columnas con carteles luminosos. En algunos de ellos estaban los rostros sonrientes de Brad Pitt, Kate Winslet, Denzel Washington, Halle Berry, Clive Owen y otras destacadas estrellas de cine. Sus películas estaban por llegar pronto a los cines americanos.</p>
<p>&#8220;Aquí estamos&#8221;, dijo melódicamente la taxista al detener el taxi azul y verde frente a la entrada semicircular de dos pisos que, blanca y rosada, parecía más un edificio residencial que un hotel.</p>
<p>Catorce años atrás el edificio había sido sede de diez monoambientes. En el sótano había un refugio para animales abandonados. El dueño había comprado la casa a algún hotelero astuto que contaba con inquilinos no pudientes, pero que podían pagar alojamiento por dos o tres noches en el exclusivo Hollywood. Por encima de la puerta de entrada se prendía y apagaba un cartel luminoso con el nombre Luna Luna. Las habitaciones miraban hacia el oeste, el lado de la calle, y la cocina con un pequeño living y el baño miraban hacia el sur, donde había una piscina rodeada por arbustos bajos. Dino y Veljko habían estado en el Luna Luna por primera vez hacía un año. Se los había recomendado Mike O&#8217;Hara, director del departamento de importaciones de la empresa The B &amp; B Brothers Inc.</p>
<p>Mientras Norma Jean esperaba pacientemente a que Dino levantara al dormido Veljko, la luz de neón del hotel que se prendía y apagaba los iluminaba en intervalos regulares, como el flash de una cámara fotográfica.</p>
<p>Veljko se levantó por fin. Confundido, comenzó a mover la cabeza de un lado al otro.</p>
<p>&#8220;¿Dónde estamos?&#8221;.</p>
<p>&#8220;Aquí estamos&#8221;, murmuró Dino agitando el folleto que la taxista le había dado quince minutos antes.</p>
<p>Cuando Veljko se reincorporó finalmente, Dino se guardó el rollo en el bolsillo del pantalón y volteó la cabeza hacia Norma Jean Leone Monroe.</p>
<p>&#8220;Treinta y un dólares&#8221;, dijo sonriendo.</p>
<p>Dino se metió la mano en el bolsillo de la campera azul. Ahí estaba el dinero que ya en el aeropuerto había dejado listo para pagar el viaje en taxi. Sacó dos billetes de veinte dólares y se los extendió tenuemente a la taxista: &#8220;Treinta y seis está bien&#8221;.</p>
<p>Norma Jean asintió. &#8220;Muchas gracias&#8221;, respondió, y tomó el dinero. Luego extendió la mano debajo de su asiento y de allí sacó una pequeña caja de metal. Con cuidado la abrió, y sacó de allí dos dólares. Se los dio a Dino con una sonrisa dulce en la cara.</p>
<p>Con un suspiro, Dino tomó los dos billetes de su mano. Le lanzó una mirada inquisitoria, inclinando la cabeza como un ave alerta. Norma Jean le tenía que devolver cuatro dólares, no dos.</p>
<p>Leyendo su pensamiento, extendió un poco más la sonrisa. &#8220;Son dos dólares por el folleto&#8221;.</p>
<p>Dino frunció el ceño, la sorpresa le dio vueltas en la cabeza. Parpadeó un par de veces y movió la cabeza de un lado al otro, para no guardar ese enojo y esa energía negativa en su mente y su cuerpo agotado. Sí, la taxista lo había manipulado bien, pensó. Y sí, ahora le había sacado dos dólares por el tonto folleto, que en otras circunstancias no hubiera agarrado ni para tirarlo. Por supuesto, lo importante no eran los dos dólares, sino el poder sobre las propias decisiones y actos. Se lo quería decir expresamente a la taxista.</p>
<p>Pero el somnoliento Veljko, no consciente de la tensión que aparecía entre Dino y la taxista, le preguntó áspero: &#8220;Bueno, ¿vamos?&#8221;.</p>
<p>Dino tragó al mismo tiempo un poco de saliva y las ganas de agarrarse con la taxista, siempre sonriente. En cambio, alzó las cejas y devolvió una sonrisa ácida, haciéndole saber así que le había seguido el juego desde el primer momento y que no lo había aventajado al venderle esa ridícula biografía. Haciendo un poco de teatro, se guardó los dos dólares en el bolsillo de la campera.</p>
<p>&#8220;Vamos&#8221;, presionó Veljko, aturdido.</p>
<p>Dino sólo asintió, borrando la sonrisa de la cara.</p>
<p>Veljko alzó las cejas e inspiró profundamente el aire acondicionado.</p>
<p>A pesar de todo, la taxista no dejaba de sonreir. Es más, volvió a saltarle a Dino con su insistencia testaruda. &#8220;Señor, espero que la pasen lindo en Los Ángeles&#8221;.</p>
<p>Con ironía en la voz, Dino le respondió entre dientes: &#8220;Señorita Leone Monroe, o como sea que se llame, es usted una vendedora muy astuta&#8221;.</p>
<p>&#8220;Hago lo mejor que puedo&#8221;, respondió coquetamente la taxista, captando con su mirada orgullosa el esfuerzo de Dino por mantener la frialdad. Luego salió del auto y fue hacia el baúl.</p>
<p>Dino tomó y soltó el aire algunas veces, deseando sacarse el enojo de la cabeza y del cuerpo con ese ejercicio. Pero el perfume floral de Norma que quedaba le picó en la garganta. Tosió. Veljko y él salieron del taxi y fueron hacia el baúl, junto al que estaba parada Norma Jean, todavía sonriente. Mientras sacaban sus cosas del baúl, ella les dijo amablemente:</p>
<p>&#8220;Señores, si quisieran echar un vistazo a la ciudad o pasearse por algún lugar, pueden llamarme. Mi e-mail y número de teléfono están escritos en el folleto&#8221;.</p>
<p>Extrañado por ese grado de arrogancia profesional, Dino le respondió con una voz notoriamente irónica: &#8220;Gracias, es usted muy amable, pero antes que nada tengo que leer su preciada autobiografía. Después veremos qué hacemos, y cómo&#8221;. Veljko lo miró confundido y preguntó: &#8220;¿Me perdí de algo mientras dormía?&#8221;. Dino sólo negó con la cabeza.</p>
<p>Norma Jean Leone Monroe se sonrió de nuevo, reclinando el cabello. Luego se dio vuelta y moviendo provocativamente las caderas fue hacia la puerta del taxi. Lentamente se sentó detrás del volante y saludó con la mano a los caballeros. Dino y Veljko se quedaron viéndola, mientras sostenían entre las manos las valijas y los bolsos como colegiales hambrientos. Las luces nocturnas de Los Ángeles pronto absorbieron en su piel a Norma Jean Leone Monroe y su taxi.</p>
<p>El apartamentito de Dino y Veljko estaba en el primer piso del hotel. Apenas entraron al húmedo living, Dino aspiró profunda y gratamente el aire que se levantaba. Sus mareos desaparecieron de inmediato. El enojo y la fijación con Norma Jean se le evaporaron de la cabeza cuando Veljko y él soltaron las valijas a la vez en el piso, junto al sofá que separaba el living de la kitchenette. Se tiraron en el duro mueble con tres asientos, sacando los teléfonos celulares de sus bolsos negros. Rápidamente le mandaron mensajes a sus mujeres, diciendo que habían llegado bien y que volverían a escribirles al día siguiente.</p>
<p>Entonces, como en un movimiento bien entrenado, se levantaron del sofá, tomaron sus cosas y entraron a la gran habitación. Allí los esperaba una enorme cama matrimonial. A ambos lados había mesas de luz marrones barnizadas. En cada uno había una lámpara robusta, junto a la cual había un reloj eléctrico y un teléfono blanco. Frente a la cama había un armario con filas de cajones y un televisor en un hueco cuadrado, en el mismo centro del armario. A su lado derecho, una mesita redonda con tres sillas tapizadas, y del lado izquierdo, un escritorio con folletos y guías para recorrer Hollywood y Los Ángeles.</p>
<p>En silencio sacaron sus laptops de los bolsos y las apoyaron sobre el escritorio. Antes del siguiente acto simultáneo, Dino sacó rápidamente del bolsillo de su pantalón el folleto arrugado que le había vendido Norma Jean Leone Monroe y lo puso al lado de su computadora. Luego sacaron de las valijas unos trajes azul oscuro, y los colgaron del ropero de madera en el armario. Lo siguiente fue sacar los bolsitos cosméticos, calzoncillos limpios y unas remeras blancas para dormir. Los dos compañeros de trabajo y amigos realizaron todos estos movimientos paralelos en silencio, como en una película muda. Parecía como si hubieran entrenado un acto cuyo éxito dependía de la velocidad y la disposición con la que ejecutaran esas pequeñas acciones.</p>
<p>&#8220;¿La reunión con O&#8217;Hara de mañana a la mañana es a la diez o a las nueve?&#8221;, preguntó Veljko, rompiendo finalmente el silencio.</p>
<p>&#8220;A las nueve&#8221;, respondió Dino, sin quitar la vista de la remera blanca que tenía en la mano.</p>
<p>&#8220;¿Vamos a comer ahí, o tenemos que picar algo aquí, antes de salir?&#8221;.</p>
<p>&#8220;Veremos&#8221;, dijo Dino, todavía ocupado con su remera.</p>
<p>&#8220;Okay&#8221;, contestó Veljko, empezando a practicar su inglés.</p>
<p>Viajar en conjunto hacía que mucha gente actuara de forma idéntica o muy parecida al mismo tiempo, para realizar las tareas que les habían asignado o que debían ejecutar en tiempo muy estrictamente determinado. Para algunos era un verdadero infierno. Para otros, como Veljko y Dino, era una rutina mecánica. Aunque no todas las cosas eran siempre tan rutinarias y simples.</p>
<p>Veljko fue al baño primero y se dio una ducha de cinco minutos. Un poco más agitado, volvió a la habitación, sacándose la remera blanca de la pretina de los bóxers azules. Su cuerpo musculoso todavía mostraba la fuerza de un ex remador. Se tiró en el lado izquierdo de la cama, más cerca de la ventana, y bostezó.</p>
<p>&#8220;Estoy agotado&#8221;.</p>
<p>&#8220;Yo también&#8221;, respondió Dino y fue hacia el baño. Los catorce minutos de paseo en auto por la aglomerada Los Ángeles y la ingeniosa taxista que había logrado venderle su barata historia de vida por dos dólares lo habían dejado más cansado que atravesar el océano en avión.</p>
<p>Cuando Dino volvió a la habitación, refrescado, Veljko ya dormía profundamente. Roncaba fuerte como un bote de motor.</p>
<p>Dino se tiro en el lado derecho de la cama y apagó la lámpara de la mesita de luz, junto a la cama. Por un minuto miró el techo, cerrando y abriendo los ojos. Pero el sueño le escapaba habilidoso. Entonces, poco a poco, el ronquido rítmico de Veljko lo empezó a poner nervioso. Ese goteo de nervios le recordó que antes del vuelo en Frankfurt se había olvidado de tomar una píldora de melatonina. La melatonina le habría cambiado el ritmo cerebral y físico. Nueve horas de diferencia se habrían disuelto en un minuto. ¿Cómo podía ser que simplemente se hubiera olvidado? Pero era mejor que ahora no pensara en eso. Cada molestia sólo le arruinaba el sueño. ¿Prender el televisor, tal vez? Las noticias son el mejor sedante. Aunque las americanas eran distintas de las de casa, siempre pasaba algo, maquinaba inquieto.</p>
<p>Finalmente, luego de unos veinte minutos de discutir consigo mismo, concluyó que tenía que relajarse por completo y no pensar en nada más. Pero, sin embargo, súbitamente se le empezaron a cruzar por la cabeza imágenes mentales del viaje. Entre ellas aparecían el perfil, el cuello y los hombros de Norma Jeane Leone Monroe; luego su rostro sonriente, su sonrisa seductora, su escote profundo y su perfume ocuparon por completo la esfera mental y sensitiva de Dino. Antes de empezar a hundirse en esas fantasías intensas, abrió los ojos y se enderezó. Tragó saliva. La garganta le dolía mucho. Irritado, prendió la lámpara. Desgraciada Norma Jeane Leone Monroe. Esa embustera era la última persona en el mundo en la que quería pensar ahora. Pero no podía parar.</p>
<p>Dino miró el reloj eléctrico junto a la lámpara. Eran las once y nueve minutos. En Split ya era la mañana del día siguiente: las ocho y nueve minutos. Generalmente a esa hora ya estaba tomando a las apuradas en la cocina el último trago del café que le preparaba su Karmela.</p>
<p>¿Karmela? Tenía que pensar en ella, se le ocurrió. Su serenidad seguro que lo haría dormirse. Pero no tenía que pensar en café. El aroma lo despertaba hasta en el sueño. Suspirando, echó una mirada a Veljko, dormido en el otro lado de la cama. Éste leyó telepáticamente los pensamientos irritados de Dino y de una forma totalmente incomprensible murmuró: &#8220;Para mí una doble&#8221;.</p>
<p>Dino lo miró extrañado.</p>
<p>Veljko sólo movía la lengua, como masticando. Ahora a Dino le agarraban ganas de hablar: &#8220;Ey, Veljko, dormís como si te hubiera picado una mosca tse-tse&#8221;.</p>
<p>&#8220;Un enjambre entero&#8221;, murmuró Veljko, y se dio vuelta hacia la izquierda.</p>
<p>Dino suspiró y recorrió la habitación con la mirada. Su mirada se detuvo en el escritorio en el que, entre otras cosas, estaba el folleto enrollado de Norma Jeane Leone Monroe. Luchando por unos segundos con el impulso de levantarse y agarrarlo y con el juicio que le decía que volviera a acostarse y tratar de dormir, se agitó aún más. Ganó el impulso. Se levantó de la cama y en dos pasos largos llegó al escritorio. Agarró el folleto enrollado y volvió a la cama. Impaciente, lo desenrolló viendo cómo debajo de sus dedos se veía en letras azules el título MARILYN MONROE, MI MADRE. Debajo del título, con letras más pequeñas, decía: &#8220;Autobiografía de Norma Jeane Leone Monroe&#8221;.</p>
<p>En el centro de la portada había dos fotografías de Marilyn, la rubia platinada, una junta a la otra. En la primera estaba con un traje de baño blanco de dos piezas, y en la segunda con uno rojo, de una pieza. En las dos sonreía dulcemente al observador. Pero un segundo después de pasar la vista sobre ambas fotos, Dino se dio cuenta de que en una foto Marilyn era más bajita y regordeta, mientras que en la segunda era más alta y delgada.</p>
<p>Suspiró profundamente y se rascó la rodilla desnuda. ¿O sea que una de estas Marilyn era la verdadera y la otra, quién sabe? ¿Falsa, o también verdadera?, pensaba, mientras su mirada ávida se deslizaba de una Marilyn a la otra y finalmente se detuvo en los labios jugosos e hinchados de la de la derecha.</p>
<p>Cuando el dedo índice de Dino se levantó en el aire con la intención de caer sobre esos robustos labios semiabiertos de papel, su aguda perspicacia y sus miedos inconscientes se volvieron a excitar, levantando sus impulsos sexuales normales.</p>
<p>Volvió a tragar saliva con dolor y de nuevo echó una mirada a la foto de Marilyn en el lado izquierdo de la portada. El rostro era idéntico al de la derecha. Pero, otra vez, el cuerpo de la de la izquierda era más delgado y alargado. Concluyó lógica e imperturbablemente que esa podía ser también una fotografía de la verdadera Marilyn, cuya figura había sido simplemente retocada por algún fotógrafo talentoso como para que la autoproclamada hija de la actriz, Norma Jeane Leone Monroe, pudiera declarar que era ella.</p>
<p>Todas estas reflexiones de Dino sobre la imagen de Marilyn Monroe, la identidad de la taxista y, por último, sus propios anhelos reprimidos lo excitaban cada vez más. Y en el lado derecho de la cama Veljko roncaba enérgicamente y de cuando en cuando rumiaba.</p>
<p>Para de alguna manera salir de la trampa de vigilia en la que se había metido, Dino desenrolló una vez más el folleto y lo abrió. En la página derecha había una fotografía en blanco y negro del certificado de nacimiento de Norma Jeane Leone Monroe, y en la izquierda un texto con el título &#8220;Mis amores dorados&#8221;. Se rascó la barba y empezó a leer.</p>
<p><a href="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/detalle-2.jpg"><img class="aligncenter" alt="detalle 2" src="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/detalle-2-247x300.jpg" width="247" height="300" /></a></p>
<p>MIS AMORES DORADOS</p>
<p>Mi primer amor fue Goldie, una golden retriever. Marilyn Monroe, diosa dorada y mi madre biológica, fue, y sigue siendo, mi otro amor. Con su boca dorada, Estella Dalixia Martin Gómez Velázquez, mi primera novia, fue mi tercer amor. Mis otros amores fueron de plata, de bronce o de hierro. Algunos de los de hierro me dejaron cicatrices en ciertas partes del cuerpo. (Pero sobre eso, más tarde).</p>
<p>En el tablero de ajedrez de mi vida, dos casilleros importantes están reservados para mis padres adoptivos, Marietta y Pietro. Fueron mis ángeles guardianes. En especial mi mamá, ama de casa consolidada y con pocas ideas de qué hacer con su tiempo libre. Por la tarde, luego del almuerzo, le gustaba fumar un cigarrillo tras otro, conversar por teléfono con su hermana Paola, pulir con un trapo bañado en vinagre sus pulseras, broches y cadenitas y pensar en cómo, tarde o temprano, yo me convertiría en alguien importante. (Con la mano en el corazón, tengo que decir que mis talentos eran muy humildes. Pero era bonita. Al menos eso me decían).</p>
<p>Mi papá Pietro y sus hermanos, Gino y Domenico Leone, eran dueños de un pequeño restaurante en el sur de Los Ángeles, de nombre Catania. Los tres se pasaban más o menos día y noche ahí. Por la noche jugaban a las cartas con los caudillos del distrito, tomaban whisky, coqueteaban con las mozas (y más que eso) y esperaban pacientemente que por algún milagro se les unieran en el juego de cartas Frank Sinatra y Dean Martin.</p>
<p>Enojada, mamá siempre le decía a papá que estaba casado con Catania y no con ella.</p>
<p>Tanto la familia de mamá como la de papá eran de Sicilia. É vero. Nuestras fiestas familiares parecían una estación de tren. Todos se abrazaban y besaban en las mejillas como si al minuto siguiente fuera a llegar un tren para llevarlos hacia lo desconocido. Hasta las expresiones en los rostros de mis parientes delataban lo apegados que eran los unos a los otros. Pero ese apego interpersonal estaba fuertemente marcado por todo tipo de exigencias, consejos y condiciones. Y por cachetadas, acompañadas por el breve imperativo &#8220;eh&#8221;.</p>
<p>Pero Goldie, mi golden retriever. Ella fue la que me mostró que el amor no pone condiciones. El siguiente ejemplo muestra muy bien su fidelidad incondicional. Una semana luego de que trajéramos a Goldie a casa, su mirada fiel y su comportamiento protector motivaron a mi mamá, Marietta, a revelarme un secreto que, como me enteraría más tarde, sólo había compartido con papá y con la tía Paola: que yo, al igual que Goldie, era adoptada. La noticia me alegró: yo quería ser como mi adorada perra en todo.</p>
<p>El destino me había llevado a ella. Así es como había ocurrido.</p>
<p>Unos días antes de mi sexto cumpleaños (nací el 3 de agosto de 1962) le dije a mamá que quería un perro para mi cumpleaños. A papá no le gustaban los perros. Sin embargo, mamá me prometió firmemente que me lo compraría, con la sola condición de que prometiera ocuparme yo de él.</p>
<p>Nada más fácil que ocuparse de alguien a quien amás.</p>
<p>Ese sábado los tres fuimos a un refugio de animales abandonados. Estaba en la planta baja de un edificio rosado de dos pisos en Avenida Melrose, en Hollywood Oeste. Cuando entramos al cuarto grande lleno de jaulas de hierro, nos vimos invadidos por el olor penetrante de los animales y el perfume dulce de la mujer que trabajaba allí. Estaba parada detrás de una mesa gastada, a unos pasos de la puerta de entrada. En el centro de la mesa había una máquina de escribir gris, rodeada de frascos con biromes de distintos colores y bolsitas con bombones. La mujer era joven. Tenía el pelo largo y violeta, con un peinado batido. Parecía la mezcla de una flor de lila con un pequinés. Me gustó su cara simpática.</p>
<p>Después de que nos recibiera cálidamente, la señorita Jorgeser se levantó de la mesa y vino hacia nosotros, haciéndose sonar los largos dedos. Con una sonrisa dijo que todos los perros y gatos en el refugio costaban dos dólares. El dinero de la venta iba para el Fondo de Protección de Animales.</p>
<p>Mi mamá sólo asintió con la cabeza. Papá dijo algo entre dientes. Tenía miedo de que fuera a decir que dos dólares era demasiado dinero para comprar un solo perro. En vez de eso, bufó como un perro y miró hacia un costado. Siempre estaba apurado, en especial cuando había mujeres hablando.</p>
<p>En el refugio había unos doscientos perros y unos cien gatos. Huérfanos, se los veía quietos o moviéndose en las jaulas, esperando que alguien se pusiera frente a ellos y les sonriera. Con una sonrisa como esa empezaban todos los amores, también los más cortos.</p>
<p>La señorita Jorgeser nos llevó de jaula en jaula. Los ojos de todos los perros y gatos detrás de las rejas eran tristes. Sus miradas me entristecían a mí también. Pero cuando al final del cuarto vi a Goldie, una golden retriever, empecé a saltar y a aplaudir. Su pelaje dorado se parecía a mi pelo. Sus ojos ampliamente abiertos estaban llenos de esperanza. Cuando nuestras miradas se encontraron, supimos que pertenecíamos la una a la otra. Si hubiera tenido cola, la habría agitado con alegría, revelando tanta felicidad por ese encuentro que en los años venideros influyó profundamente en mi capacidad de amar a alguien, y de sobrevivir a la partida de quienes me abandonaran.</p>
<p>Cuando al final papá le dio a la señorita Jorgeser dos dólares por Goldie, la señorita me miró seriamente. Por unos segundos, sus ojos verdes manchados saltaron entre mi pelo rubio rizado, mis ojos azules y el pequeño lunar anclado arriba y a la izquierda de mi labio superior. Luego parpadeó y echó su mirada veloz sobre mamá y papá, examinando agudamente el tono de sus ojos y su cabello.</p>
<p>Finalmente, luego de observarnos, la señorita Jorgeser le dijo a mamá con una voz dulce que yo me parecía notablemente a la actriz Marilyn Monroe. Yo esperaba que dijera que me parecía a Goldie. Mamá ciñó sus cejas oscuras rígidamente y agregó que cuando era niña ella también era rubia.</p>
<p>Allí, en el refugio para animales abandonados, oí por primera vez el nombre de Marilyn Monroe. En los años que siguieron escuché muchas veces a distintas personas comentar que me parecía notablemente a la tal Marilyn. Pero no me interesó demasiado hasta los once años, cuando mi madre adoptiva, Marietta, se enfermó de leucemia. Veía sus fotografías en los diarios, en la televisión o en las paredes del restaurant de papá, pero nunca le presté demasiada atención. Lo único que me gustaba del rostro de la actriz eran las largas pestañas postizas que hacían sombra sobre sus mejillas. Pensaba en cómo algún día yo usaría pestañas postizas. Su longitud y abundancia le daban profundidad a los ojos. (Tengo que admitir que esa idea la saqué de mi tía Paola; ella también usaba pestañas postizas).</p>
<p>Algunas semanas antes de que muriera mi mamá enferma, me dijo que sacara mi partida de nacimiento del cajón del fondo del viejo armario que estaba en el living. Al mismo tiempo, en él estaba el certificado de mi adopción. La muerte de mamá fue el primer momento desolador de mi vida.</p>
<p>Después de su muerte, papá se encerró en sí mismo, y luego se refugió en los brazos de la generosa moza Jenny. Goldie tomó el lugar de mi mamá. Con su mirada protectora me alentaba a comer cuando no tenía hambre, a hacer la tarea cuando no tenía ganas, a quedarme dormida agarrada a ella cuando tenía miedo de algo.</p>
<p>Una tarde, las dos leímos mi certificado de nacimiento. En él estaban escritos los siguientes datos:</p>
<p>1. Lugar de nacimiento: Los Ángeles</p>
<p>2. Domicilio de la madre: desconocido.</p>
<p>3. Nombre del hospital o institución donde nació: desconocido.</p>
<p>4. Nombre del niño: Norma Jeane.</p>
<p>5. Apellido del niño: desconocido.</p>
<p>6. Sexo: femenino.</p>
<p>7. Cantidad de niños nacidos en el parto: probablemente uno.</p>
<p>8. Fecha de nacimiento del niño: viernes 3 de agosto de 1962.</p>
<p>9. Padre del niño: desconocido.</p>
<p>10. Raza del niño: blanca.</p>
<p>11. Doctor o partera que condujo el parto: desconocidos.</p>
<p>12. Lugar de registro del niño: Los Ángeles, Ministerio de Salud.</p>
<p>13. Padres adoptantes del niño: Marietta y Pietro Leone.</p>
<p>14. Fecha de la adopción: 7 de julio de 1963.</p>
<p>15. Dirección de los padres adoptantes: 616 S, Olive Street, Los Ángeles, CA 90014.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>¿Quién soy yo?</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>El domingo 5 de agosto de 1974, dos días después de mi vigésimo cumpleaños, escuché por casualidad en un programa de televisión que ese día, veinte años atrás, había muerto la actriz Marilyn Monroe. Mientras la conductora de gordos labios pintados y gordos ojos contaba que la empleada doméstica había encontrado a la actriz muerta en su habitación, en la pantalla la aún viva Marilyn cantaba al presidente norteamericano el &#8220;Happy Birthday to You&#8221;. Tenía un vestido escotado y apretado color piel. El vestido estaba pegado a su cuerpo como un guante mojado. Sus ojos semicerrados estaban engalanados con largas pestañas postizas. Sus delgadas sombras jugaban sobre sus mejillas de porcelana.</p>
<p>La conductora del programa siguió hablando en un tono dramático y entre otras cosas dijo que la causa de la muerte de M.M. había sido una sobredosis de pastillas para dormir. Luego enfatizó que algunos de sus amigos no creían la versión oficial. Es más: decían que la actriz estaba en su noveno mes de embarazo y que había sido asesinada por encargo del padre del niño, que en ese momento era el presidente más popular del mundo. Tomando aliento, la presentadora al final agregó que no había pruebas materiales de esa afirmación escandalosa y controvertida.</p>
<p>Pero a mí me quedó grabada en el recuerdo, y algunos años más tarde me daría para pensar.</p>
<p>Lean la continuación de este capítulo en mi Facebook: Norma Jeane Leone Monroe.</p>
<p>Muchas gracias.</p>
<p><a href="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/detalle-3.jpg"><img class="aligncenter" alt="detalle 3" src="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/detalle-3-249x300.jpg" width="249" height="300" /></a></p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Dino respiró profundamente, levantando el aire de la habitación. El texto que acababa de leer le sonaba como una historia plástica de Hollywood que, suponía irreparablemente, tendría un &#8220;final inspirador&#8221;. Ese tipo de historias se vendían en todos lados del mundo. A la gente le gustaban las historias tristes con finales felices. El atardecer y el amanecer le detenían el corazón a aquellos que se levantaban al alba, reflexionó Dino con cinismo.</p>
<p>Y ahora respirando profundamente, pero por razones distintas, Dino volvió a mirar el despertador electrónico en la mesa de luz. Eran las once y media. Agotado, se estiró largamente como si se quisiera liberar de la pesada presencia de Norma Jeane Leone Monroe. El folleto se le cayó de los dedos débiles al suelo. Cerró los ojos. Pero, para su asombro, se le metió forzosamente en la cabeza el tercer amor de Norma Leone Jeane Monroe, la misteriosa Estella Dalixia Martín Gómez Velázquez, la de la boca dorada.</p>
<p>Mientras que Dino, soñoliento, empezaba otra vez a tragar saliva con dolor, mientras medía mentalmente el cuerpo desnudo y cobrizo de Estella Dalixia, la voz adormecida de Veljko se propagó a través del cuarto silencioso como un lento maremoto:</p>
<p>&#8220;Dos cosas son fundamentales en la construcción de barcos: la seguridad y el equilibrio. Eh.&#8221;</p>
<p style="text-align: center;">* *</p>
<p style="text-align: center;"><strong>LEE ESTO <a href="http://www.buenosairesreview.org/es/2014/08/marilyn-monroe-moja-majka-2/" target="_blank">EN EL ORIGINAL</a></strong></p>
</div>
<div style="text-align: center;">* *</div>
<p><em><em>Imagen destacada: &#8220;<em><em>Hitchcock &amp; </em></em>Marilyn&#8221; (2001) de <em>Neda Miranda Blažević-Kreitzman. </em></em>Imágenes intercalados: <a href="http://www.johanbarrios.com" target="_blank">Johan Barrios</a>, de la serie &#8220;Superficies&#8221; (2010). Tríptico, óleo sobre lienzo. Selección de Marisa Espínola de <a href="http://espacioenblancocultural.org/" target="_blank">Espacio en Blanco</a>. (<a href="http://www.buenosairesreview.org/es/2014/07/arte-bar2/">Más</a>) </em></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/09/marilyn-monroe-mi-madre-2/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Marilyn Monroe, moja majka</title>
		<link>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/08/marilyn-monroe-moja-majka-2/</link>
		<comments>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/08/marilyn-monroe-moja-majka-2/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 29 Aug 2014 00:47:54 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Pola Oloixarac]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[lenguajes invitados]]></category>
		<category><![CDATA[San Diego @es]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.buenosairesreview.org/?p=5140</guid>
		<description><![CDATA[


Neda Miranda Blažević-Krietzman
<p> </p>

Mnogi ljudi se neuspješno bore s nelagodom i strahom od letenja zrakoplovom. Dino Lučić i Veljko Linić nisu pripadali toj skupini ljudi. Ta dvojica mlađih, poslovnih muškaraca iz Splita su sada mirno sjedila na svojim sjedalima u zrakoplovu koji je letio iz Frankurta u Los Angeles i neuspješno se borila jedino sa snom koji im je zaklapao otežale očne kapke, lomeći tako njihove putničke namjere da virkaju kroz prozorčić u blistavo, plavo nebo po kojemu je plužila njihova brza plovilica.
Dino Lučić je bio visok, tanak i tamnokos, a Veljko Linić srednje visine, mišićav i plavook. Obojica su radila u Jedrogradnji, tvrtci koja je gradila i prodavala sportske i motorne jedrilice. Jedrogradnjini najbolji kupci su bili Amerikanci. S tvrtkom The B &#38; B Brothers Inc. u Los Angelesu, predstavnici Jedrogradnje surađivali su gotovo četiri godine.
Lučić i Linić su bili ... <a href="http://www.buenosairesreview.org/es/2014/08/marilyn-monroe-moja-majka-2/">Leer más &#187;</a>]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: right;"></div>
<div style="text-align: center;"></div>
<div>
<div style="text-align: right;"><em>Neda Miranda Blažević-Krietzman</em></div>
<p><em> </em></p>
</div>
<div>Mnogi ljudi se neuspješno bore s nelagodom i strahom od letenja zrakoplovom. Dino Lučić i Veljko Linić nisu pripadali toj skupini ljudi. Ta dvojica mlađih, poslovnih muškaraca iz Splita su sada mirno sjedila na svojim sjedalima u zrakoplovu koji je letio iz Frankurta u Los Angeles i neuspješno se borila jedino sa snom koji im je zaklapao otežale očne kapke, lomeći tako njihove putničke namjere da virkaju kroz prozorčić u blistavo, plavo nebo po kojemu je plužila njihova brza plovilica.</div>
<div>Dino Lučić je bio visok, tanak i tamnokos, a Veljko Linić srednje visine, mišićav i plavook. Obojica su radila u Jedrogradnji, tvrtci koja je gradila i prodavala sportske i motorne jedrilice. Jedrogradnjini najbolji kupci su bili Amerikanci. S tvrtkom The B &amp; B Brothers Inc. u Los Angelesu, predstavnici Jedrogradnje surađivali su gotovo četiri godine.</div>
<div>Lučić i Linić su bili prijatelji iz gimnazijskih dana. Kada je 1991. u Hrvatskoj započeo Domovinski rat, njihova generacija je upravo bila maturirala. Dino Lučić, koji je imao strinu i strica u Kanadi, otišao je u Ottawu gdje je studirao na istoimenome sveučilištu. Poslije četiri godine je diplomirao međunarodnu trgovinu i financije. Studiranje mu je također pomoglo da dobro nauči engleski i francuski. Ubrzo nakon primitka diplome Dino je dobio službenički posao u Sal-Monu, velikoj tvornici za preradu ribe. Radio je naporno, ali čilo. Dvije godine poslije, njegove radišnost, brzina u obavljanju poslova i, kao što to često biva u sličnim slučajevima, Dinova visina i zgodnoća, su mu priskrbili unapređenje u pomoćnika glavnoga menadžera u Sal-Monovu odsjeku za financije. Poslovanje na globalnome tržištu podrazumijevalo je česta putovanja u različite krajeve svijeta: Kinu, Japan, Srednji Istok, Sjevernu i Južnu Ameriku. To novo i dobro plaćeno Dinovo radno mjesto je bilo fizički i mentalno vrlo zahtijevno. Ali Dino je bio jak i ambiciozan. Na putovanjima je često sretao pametne  i zgodne žene kojima je zapinjao za oči kao kakav rijetki, blistavi dragulj. No užurbani Dino još nije bio spreman za  monogamnu vezu. Kratki, ljubavni susreti sa ženama koje je upoznavao na službenim sastancima, međunarodnim sajmovima hrane i u barovima diljem obje Amerike, Azije, Srednjega Istoka i Europe, bili su Dinu emocionalno i fizički dovoljni. Vjerovao je da mu je život bio  idealan sve dok ga jedne noći, ubrzo nakon njegova trideset i drugoga rođendana, varljiva snaga nostalgije nije probudila i projicirala mu u mislima mentalne slike njegovih roditelja, rodnoga grada Splita, prijatelja iz djetinjstva i njegove srednjoškolske ljubavi Karmele, zavodljive brinete u koju su bili zaljubljeni gotovo svi dečki iz škole.</div>
<div>Dva mjeseca poslije opširnih pregovora s nostalgijom i svojim pretpostavljenima u Sal-Monu, Dino je dao otkaz i vratio se kući u Split. Tri mjeseca kasnije se oženio s Karmelom, medicinskom tehničarkom koja je radila u Gradskoj ljekarni. Karmela je bila rastavljena i imala je petogodišnjega sina.</div>
<div>Na Dinovu i Karmelinu vjenčanju je bio i njihov stari prijatelj Veljko Linić. Inženjer brodogradnje, otac dviju djevojčica i muž pravnice Mirjane, Linić je radio kao brodski projektant i konstruktor u ekonomski slaboj Jedrogradnji. Bio je radišan i mučaljiv. Jedine stvari o kojima je volio govoriti dugo i iscrpno su bili brodski motori i konstrukcije svih vrsta brodova. Prijatelji su ga zbog toga zvali Veljo Mu-tor. No taj podrugljivi nadimak nije spriječio Linića da osvoji nagradu Udruženja europskih brodograditelja za svoju inovaciju &#8211; Ugradnja sigurnosnih ventila u sistem hlađenja motora. Nekoliko skandinavskih i njemačkih brodogradilišta ponudilo mu je posao s dobrom plaćom, ali Veljko ih je sve glatko odbio, rekavši da – Ne bi tija da mi jednega dana negdi u tuđini vlastita dica počmu govorit sa menom na jeziku koji jedva razumin.</div>
<div></div>
<div><a href="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/detalle-1.jpg"><img class="aligncenter" alt="detalle 1" src="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/detalle-1-249x300.jpg" width="249" height="300" /></a></div>
<div></div>
<div>Ponovni susret dvojice starih prijatelja, Dina i Veljka, glatko se nastavio tamo gdje je zastao prije četrnaest godina. Direktor Jedrogradnje, Mate Škoro, ponudio je Dinu posao. Škoro se s pravom nadao se da ċe Dinovo poznavanje globalnih tržišta, stranih jezika i kultura, i Veljkova inženjerska genijalnost, pomoċi Jedrogradnji da se probije na prekoocenska područja. Ta jednostavna matematika je udružila  dvojicu starih prijatelja u uspješan dvojac u kojem su obojica postala i kormilari i članovi posade.</div>
<div>I sada, dok su se jaki vjetar i visoki valovi Tihoga oceana takmičili tko će od njih s više snage udariti u kamenite i pješčane obale zapadne Kalifornije, njihova neslomljiva krila su ujedno služila vještim jedriličarima i daskašima na valova kao prirodno gorivo za vratolomije koje su vrtoglavo prkosile zbunjenoj gravitaciji.</div>
<div>Jedan lakši udar vjetra je zatresao i zrakoplov u kojem su letjeli zaspali Linić i Lučić. Tréšnja ih je obojicu probudila, sileći ih da se bunovno pogledaju. Nakon sekundu, dvije, Veljko je mljacnuo suhim jezikom, a Dino protrljao zamućene oči. Ništa opasnoga, tek kljucanje vjetra po krilima. Potom su oba muškarca okrenula glave prema prozorčiću zrakoplova, malo pognuvši vratove. U žedne poglede su im uplovile  razgledničke slike Tihoga oceana. Njegova nepregledna, naborana koža bila je istočkana bijelim, plavim i crvenim jedrilicama koje su brzale kroz vodu kao razigrani dupini. Neke od tih jedrilica su bile napravljene u Jedrogradnji. I dok su s malim osmijesima na licima Veljko i Dino pomno pratili njihovo poskakivanje na krijestama valova, kroz glave su im protjecale ublizančene misli. Obojica su bila sigurna da će se njihov novi model motorne jedrilice ST22 i jedrogradnjina krilatica za tu jedrilicu, Hvatajte vjetar s nama!  Catch the Wind With Us!, jako svidjeti Amerikancima.</div>
<div>Dobre krilatice za sve proizvode su poveċavale njihovu prodaju. U nastavničkome predmetu Reklamiranje i predstavljanje novih proizvoda na tržištu, Dino je naučio da simbolizam i pozitivno značenje slike i riječi u reklami ili krilatici imaju presudnu moć u kupčevu poistovjećivanju s predmetom koji je želio ili željela kupiti. Naprimjer, u Jedrogradnjinoj novoj reklami, fotografija bijele jedrilice ukošene na visokome, plavome valu i riječi hvatajte vjetar s nama, simbolizirale su pokret, brzinu, slobodu i zajedništvo.</div>
<div>I dok je sada, poslije devet sati zamorna leta, zrakoplov iz Frankfurta konačno slijetao na LAX, los anđelesku zračnu luku, sunčeva užarena, svibanjska kugla je sporo padala prema ravnome, pacifičkome obzoru posutu zlatnim krljuštima koje su se ljeskale na mrežastoj vodi, još uvijek načičkanoj ukošenim jedrilicama i uspravnim brodovima.</div>
<div>Iako su Lučić i Linić već tri puta bili u gradu raznobojnih anđela, svaki put ih je na širokim ulicama, trgovima i avenijama iznenađivalo nešto novo, uvijek izazivajuće, a ponekad bogme i zapanjujuċe. Prošle su godine, naprimjer, bili nabasali na neki mali trg na kojemu je mladić s narančasto obojenom dugom kosom, tetoviranim licem i zelenom iguanom u naručju, gušterom dugim oko jednoga metra, izvodio svoju umjetničku točku. (Ili je to bila cirkuska točka. Dino i Veljko nisu bili sigurni.)</div>
<div>Za svoj performance s iguanom ulični izvođač je tražio jedan dolar od svojih gledatelja. No, dobro su dolazile i kovanice. I dok su poneka novčanica i zveckavi sitniš padali s vremena na vrijeme u mladićev crveni, prevrnuti šešir polegnut na pločniku korak ispred njega, on je oprezno stavljao u usta dugoljstu, rožnatu iguaninu glavu i onda je polako vadio iz usta. Urešena dugim, okoštanim šiljcima, gušterova glava je izgledala kao živa kruna koja je svakoga trena mogla probiti nepce svoga gospodara. Konačno, nakon što se iguanino tijelo umrtvilo od jednoličnih pokreta toga rituala, hladnokrvi izvođač točke je počeo gurati gušterovu glavu sve dublje i dublje u svoja usta.</div>
<div>Gledatelji su različito reagirali. Neki su se počeli nervozno smijati, drugi su odmahivali rukom, treći su izražavali gađenje, četvrti su glasno vikali – Yeah! Yeah! –</div>
<div>Jedna pretila žena u cvjetastoj haljini je počela ispuštati tanke vriskove, a jedan američki Afrikanac je glasno dobacio – Brother, tu se više ne zna tko je čovjek a tko životinja! Jadna životinja! –</div>
<div>Dino i Veljko su samo razmijenili poglede. Obrve su im bile visoko podignute kada su se konačno okrenuli i otišli s trga.</div>
<div>Ove godine su obojica bila sigurna da će los-anđeleska ponuda uličnih predstava vrvjeti gutačima egzotičnih životinja, vatre i naoštrenih mačeva.</div>
<div>I dok je purpurna mrklina padala s neba na anđelov grad, koji je veċ bio osvijetljen tisućama svjetala, dvojica splićana su čekala taksi na nogostupu ispred velikih, trokrilnih vrata zračne luke. S ramena su im visjele crne, sportske torbe s laptopima. Pokraj nogu su im ležali mali, tamno plavi kovčezi. Lučić i Linić su po navici gledali uokolo ne bi li spazili nekoga oriđinala čiji izgled i ponašanje bi ih malo trgnuli, ili pak neku zgodnu djevojku koja bi im izmamila uzdah. Njihovo zirkanje prekinuo je reski glas vozačice taksija koja je zaustavila svoj plavo-zeleni auto točno ispred mjesta na kojemu su splićani stajali.</div>
<div>– Gospodo – sporo ih je oslovila taksistica, izlazeći iz auta.</div>
<div>– Dobra večer – Dino je odgovorio na engleskome bez naglaska, hitro grabeći svoj putni kovčeg s pločnika.</div>
<div>Veljko ga je slijedio, mahnuvši glavom platinasto-blondoj taksistici. Taj nijemi pozdrav mu je ujedno poslužio i kao precizni mjerač taksistkinjina izgleda i godina. Bila je zgodna. Veljko joj nije mogao točno odrediti godine. Negdje između trideset i četrdeset, mislio je.</div>
<div>Taksistica mu se nasmiješila. Znala je kakva su mu se pitanja motala po glavi. Stoga je ohrabrila Veljkovu maštu laganim micanjem uvojka sa svoga glatkoga čela, zatičući ga iza desnoga uha. No neposlušni uvojak odmah se izvio i vratio na svoje prijašnje mjesto.</div>
<div>Veljko se i sam oprezno nasmiješio. Taksistica je potom odlučila da završi s tom malom igrom, pa se okrenula i, njišući oblim bokovima, pošla prema prtljažniku taksija. Korak prije nego što je stala, koketno je odbacila blagim zamahom glave isti, bršljasti pramen kose s desnoga oka. Bila je uvjerena da je Veljko još uvijek gleda, pa je vrhovima prstiju lagano popravila duboki izrez na ružičastoj majici koju je nosila. Majica, poprskana žuto smeđim leopardovim pjegama, tijesno joj se pripijala uz robusni torzo.</div>
<div>Ženine tamno ljubičaste hlače jasno su isticale njezinu čvrstu, okruglu stražnjicu. Plave sandale s visokim potpeticama, prošarane tigrovim uzorkom, svjedočile su da je taksistica bila ljubiteljica divljih životinja, žustra članica neke teretane i prilično dobra imitatorica nedokučive Marilyn Monroe. (Los Angeles je bio Meka ženskih i muških imitatora slavne glumice.)</div>
<div>Nakon što su Veljko i Dino stavili svoje stvari u taksijev prtljažnik, naglo su ih  počeli svladavati pospanost i umor. Topli, kalifornijski zrak i devet sati vremenske razlike između Splita i Los Angelesa odjednom su ih udarili kao divovsko, satno njihalo. Obojica su se počela znojiti. Jedva su čekali da se dočepaju hotela i tuša.</div>
<div>I dok su se sada njih dvojica svaljivala na zadnja sjedala taksija, platinasta vozačica ih je ležerno zapitala – Kamo idemo? –</div>
<div>– Hollywood, hotel Luna Luna – odvratio je Dino, brišući papirnatim rupčićem znoj s čela.</div>
<div>Taksistica je mahnula glavom, uključila hlađenje i krenula. Dok su izlazili iz los- anđeleske zračne luke na Sepulveda Boulevard, žena je bacila letimičan pogled na sjedalo pokraj nje. Na sjedalu je ležala smeđa, kartonska kutija napunjenja nekim brošurama.</div>
<div>Bilo je gotovo devet navečer. Blješteća svjetla uličnih neona, masivnih prozora na visokim zgradama i divovskih ploča s raznobojnim reklamama, pružala su stanovnicima Los Angelesa iluziju da žive na neugasivoj, noćnoj zvijezdi.</div>
<div>Nakon nekoliko minuta vožnje malaksali Veljko je zaspao. Usta su mu bila malo otškrinuta. Lijeva ruka položena uz tijelo. Desna lagano svinuta u laktu. Izgledao je kao Zaspali dječak na platnu nježnoga talijanskoga slikara kasne renesanse, Michelangela Caravaggia.</div>
<div>Vozačica taksija, koja je s vremena na vrijeme pogledavala kroz prozor, sada je ustremila  pogled u zrcalo pričvršćeno udesno iznad njezine glave. Odslik njezinih plavih, meko našminkanih očiju je tražio u zrcalu odraz Dinovih, tamnih očiju.</div>
<div>On najprije nije obraćao pažnju na vozačicu. Bezizražajno je gledao kroz prozor auta, mrijesteći se na sjedalu. Tražio je ugodniji položaj za svoje duge noge.</div>
<div>Vozačica je međutim bila strpljiva. Slijedećih nekoliko minuta je u pravilnim intervalima nastavila pogledavati u zrcalo, znajući da će visoki muškarac na sjedalu iza nje konačno osjetiti odslik njezina pogleda na sebi. Tako je i bilo.</div>
<div>– U L.U-u ste zbog posla ili razonode? – žena je upitala dok se odraz njezinih prodornih očiju u zrcalu ukrižio s ogledalnim odslikom Dinovih pospanih očiju.</div>
<div>– Posla – Dino je odvratio kratko. Nije bio raspoložen za razgovor.</div>
<div>Vozačica, kojoj se očito razgovaralo, nije se dala samo tako lako smesti. – Ali malo zabave u L.A-u nikad ne škodi, zar ne? –</div>
<div>– Naravno – Dino je odvratio, znajući otprilike kamo je obično vodio sadržaj ovakva razgovora; prema dosadnoj prognozi vremena, turizmu i ostalim prigodnim, taksističkim čavrljanjima.</div>
<div>– Pretpostavljam da u trenucima razonode nalazite vremena i za čitanje – meko je nastavila vozačica taksija.</div>
<div>Njezina prepostavka je iznenadila Dina. Čitanje kao razonoda u Los Angelesu? Mora da se žena šalila, pomislio je. A onda opet, možda i nije, brzopotezno je zaključio Dino. Analitičan kakav je već bio, odmah je pomislio da je to vjerojatno neka holivudska lozinka ili trik kojim su mešetari u raznim nezakonitim poslovima, uključujući prodavanje droga i prostituciju, nastojali privući ovim smiješnim pitanjem svoje klijente u krug svoje bezobzirne prodaje. Čitanja. Čitanja čega? Dino je brzo nastavio vagati svoja mentalna pitanja. Knjiga? Kakvih knjiga? O mislima? Snovima? Dlanovima?</div>
<div>I dok se Dino tako u sebi pitao, sitna, ironična grimasa titrala mu je na licu. On je bio poslovan čovjek i znao je gotovo sve trikove koje je prodaja bilo čega mogla ponuditi potencijalnim kupcima. Ali još nikada do sada nijedan taksist ni taksistica nisu ga pitali da li se u gradu koji posjećuje razonodi čitanjem. Ozbiljnim čitanjem.</div>
<div>– Znam, moje pitanje nije uobičajeno u ovakvim profesionalno-društvenim situacijama. Ali eto, ja volim čitati, pa mi se stoga čini logičnim razgovarati o čitanju knjiga s mojim strankama – taksistica je čitala Dinove misli.</div>
<div>On se ponovo promeškoljio u sjedalu i potvrdno klimnuo glavom. Još uvijek sumnjičav, čekao je da vozačica nastavi s pobližim uputstvima za razumijevanje pitanja koje mu je postavila.</div>
<div>Ona je to odmah marljivo učinila, rekavši u prisnome tonu – Mnoge moje stranke dolaze iz različitih krajeva svijeta, pa često od njih saznam imena pisaca koji su napisali zanimljive knjige na njihovu jeziku. Zato, ako vas smijem upitati, tko je vaš omiljeni pisac? –</div>
<div> Dino je prevrnuo očima kao osmoškolac i uzdahnuo. Još uvijek nije znao kojim putem bi krenuo. Da se upusti u neki quasi-akademski razgovor s vozačicom taksija koja je, po svemu sudeći, studirala englesku književnost ili takvo što, ili da joj kaže da je umoran od puta i da jedino o čemu sada misli je čista postelja? I dok je Dio zaustio da joj kaže kako ne može dočekati da se baci na tu željenu postelju, taksistica se okrenula prema njemu i nasmiješila se. U prigušenu svjetlu taksija njezino lice izgledalo je mlado i svježe.</div>
<div>Dino je progutao slinu. Pomislio je da u ovome trenu ne bi bilo zgodno da spomene postelju i bacanje na nju. Ali što da odgovori? Da nema omiljena pisca. Da uglavnom čita stručne knjige koje su napisali ekonomisti i bankari. A možda da zijevne i kaže da je umoran. No vozačica taksija bi ga tada mogla upitati otkuda su stigli on i njegov suputnik i koliko dugo će ostati u Los Angelesu. Ne, Dino se nije nikako nije želio upuštati u širenje razgovora s taksisticom.</div>
<div>Kao da je glatko čitala Dinove neodlučne misli, žena je ponovo okrenula svoj meki profil prema njemu i rekla umirujućim glasom – Vi ste vjerojatno jako zaposleni, pa nemate puno vremena za čitanje. To je razumljivo. –</div>
<div> – Da – Dino je promumljao i duboko udahnuo hladni, klimatizirani zrak. Grlo ga je zaboljelo. Male struje bola odmah su izazvale paniku u njegovu žuborećem želudcu. Posljednja stvar koja mu je sada trebala je bila upala grla. Nije smio piti toliko vode s ledom u tim zagušljivim zrakoplovima, mislio je dok su ga plitki valovi sline prisiljavali da ih ponovo guta i tako testira količinu bola u grlu.</div>
<div>Vozačica taksija je shvatila Dinovu šutnju kao ohrabrenje da nastavi sama sa sobom razgovor o čitanjuje  i najdražim piscima. – Sigurna sam da znate tko je William Saroyan. Američki književnik. Fantastičan dramatičar. Meni čak draži i od samoga Tennessija Williamsa. Da, svi imamo svoje simpatije. Zar ne? –</div>
<div>I ne čekajuċi ni sekunde Dina da odgovori na njezino pitanje, taksistica je nastavila u melodičnome tonu – Evo, baš mi je na um pala jedna anegdota o Saroyanu. U razgovoru s nekim novinarom je rekao da bismo se mi čitači trebali osjećati na svršetku svake dobre knjige iscrpljenima. Zar to nije duhovito rečeno? –</div>
<div>Konačno prestajući gutati slinu, Dino je htio odgovoriti da je on veċ itekako iscrpljen, baš kao da je pročitao posljednju knjigu toga Saroyana i da zbog svoje isrpljenosti više ne može razgovarati. Ali onda mu se nenadano probudila taština koja ga je nukala da odgovori zgodnoj taksistici kako je u proteklih petnaestak godina pročitao popriličan naramak romana i drama američkih i modernih klasika, i da bi o njima mogao raspravljati do jutra, ali eto, ne može zato što ga grlo jako boli. Istovremeno je u Dinovoj svijesti bljesnulo svjetlo za alarm, upozoravajuċi ga da se suzdrži od te nakane. Što ako vozačica taksija iskoristiti to njegovo hvalisanje kao svoj novi napad u kojemu bi, bio je siguran, uplela i neke junačke, ruske klasike o kojima on nije znao gotovo ništa. Doduše, gledao je na televiziji film Rat i Mir. Previše likova. Previše ljubavnih zapetljaja. Premalo prave akcije. Zaspao je na kauču prije nego što se neki smušenjak, Bezukhov, ako se dobro sjeċao njegova imena, oženio ženom u koju čak nije bio ni zaljubljen. Prava sapunica, mislio je Dino, zijevnuvši.</div>
<div>Vozačica taksija je opet okrznula Dina jednim brzim pogledom u zrcalu. – Jeste li možda čitali Saroyana? – ponovo je meko upitala.</div>
<div>Ovaj put Dino se nije mogao obraniti šutnjom. Premda nikada prije nije čuo za toga Williama Saroyana, mumljajući je odgovorio – Da, da, Saroyan je znao što govori. –</div>
<div>Strpljiva, plavokosa taksistica je okrenula glavu prema Dinu i značajno ga pogledala u oči.</div>
<div>On se odmah pobojao da bi ga njegov lakomisleni, lažni odgovor mogao uvaliti u dvosmisleno-besmisleni razgovor o temi neke zapetljane knjige koju je napisao taj Saroyan i količini iscrpljenosti koju je on, Dino, osjetio na svršetku te knjige. (Nije od umora mogao zaklopiti njezine tužne korice.) Ali, ne, Dino se ni ovaj put nije dao uvuċi u besplodni razgovor o knjigama. Nije htio lagati da ih je pročitao. Svoju odluku je popratio laganim nakašljavanjem. Nadao se da ċe to njegovo strateško kašljucanje dati vozačici do znanja da je shrvan prehladom i da više ne može učestvovati u razgovoru s njom.</div>
<div>Ali raspoložena žena nije samo tako lako htjela pustiti Dina da se sažalijeva sam nad sobom. Osim toga, nije svakoga dana vozila tako zgodna muškarca u svome taksiju. Stoga ga je zaskočila novim pojedinostima o Saroyanu i sebi. – Vidite, Saroyan je na neki način moj književni i ljudski uzor. Rođen je u Californiji, baš kao i ja. Roditelji su mu došli iz Armenije u Ameriku. Otac mu je umro kad su Williamu bile tri godine. Obitelj se raspala. On, brat i sestra su završili u sirotištu. Kasnije su se ponovo ujedinili s majkom. Život je bio težak. Saroyan, koji nije imao ništa osim svoga talenta za promatranje svijeta oko sebe, počeo je pisati o tome svijetu i o sebi. I eto! Amerika i svijet su dobili novoga genija! Nije li to fantastična priča? –</div>
<div>Dino je klimnuo glavom i beznadno uzdahnuo.</div>
<div>Vozačica taksija je onda taktički nehajno dodala – I ja pomalo pišem. –</div>
<div>Dino se počešao po čelu. Dogodilo mu se upravo to čega se pribojavao. Taksistica je bila nepoznata spisateljica, željna razgovora o sebi i svome pisanju. Fantomska književnica dakle. U tome grmu je znači bila njezina klopka. Zasuti ga pričama koje nikada neċe biti napisati. Heh, svatko je danas želio biti pisac. Što je bilo tako primamljivo u toj profesiji? Zapažanje da je svijet zeznut s koje god strane ga pogledaš?, umovao je Dino, ponovo bolno gutajuċi slinu koja mu se nekontrolirano skupljala u ustima. Prstima lijeve ruke je obuhvatio svoj hladni vrat i ponovo se nakašljao, želeċi  tom kretnjim i čišċenjem grla dati još jednom nadobudnoj vozačici-spisateljici do znanja da ga prestane daviti zamarajuċim pričama o pisanju i tome Strahoyanu, ili kako se veċ taj William zvao.</div>
<div>Taksistica kao da je čekala da Dino privede kraju tok svojih uzburkanih misli. Kada je prestao kašljucati, nakrivila je malo glavu i ponovo mu se koketno nasmiješila u ogledalu. – Ne osjeċate se dobro? –</div>
<div> – A ne, dobro sam, dobro – Dino je brzo slagao. Nije htio da mu revna vozačica-spisateljica sada počne preporučivati lokalne saune u kojima bi mogao izznojiti sve skrivene boleštine iz svoga tijela i poslije toga uživati u masaži kojom bi ga neka spretna maserka lijepo uspavala. ( A tko zna, možda bi ga poslije toga i nježno probudila.)</div>
<div>Ove s vedra neba pale misli prisilile su Dina da brzim, laserskim pogledom obrubi taksističina izbrušena, atletska ramena i gole ruke. Ponovo je progutao slinu. Nebesa! Nije se sada smio uvaliti u neku suhu, erotsku fantaziju. To je bilo zadnje što mu je sada trebalo, Dino se nijemo uvjeravao, lupkajuċi se prstima desne ruke po bedru.</div>
<div>I dok je on tako sebi strogo zabranjivao da počne zamišljati kako taksistica polako otkopčava tri dugmeta na svojoj majici ukrašenoj leopardovim pjegama, ona je rekla s dobro podešenim tonom optimizma u glasu – Da se ponovo vratim Saroyanu. Zar njegova životna priča nije inspirativna? –</div>
<div>Dino se trgnuo. Opet taj Saroyan. I sada još i inspiracija prišivena uz njegove priče. Ako je Dina išta moglo oneraspoložiti i smanjiti mu umnu i fizičku potenciju, onda je to bila riječ inspiracija. Te se riječi do sita naslušao i na fakultetu i na svome prvome radnome mjestu. Mnogi njegovi predavači i kolege na poslu su tvrdili da čovjeku sve može biti inspiracija. I siromaštvo i izgubljena utakmica i prekid s curom ili dečkom kojemu se, ili kojoj se, naprimjer, ne sviđaju šale o kokošima i kupaċim kostimima. Ali Dino nije vjerovao u tu teoriju utopijskoga optimizma čija se zastava, po njemu, zvala Inspiracijom.</div>
<div>Dinovo oklijevanje da vozačici odgovori na njezino pitanje ona je protumačila kao njegovo slaganje s njom. Čežnjivo mu se nasmiješila u ogledalcu.</div>
<div>Zapleten u kovitlac svojih protivriječnih misli, Dinu nije preostalo drugo nego da ovlašno klimne glavom i procijedi – Da, Saroyanova priča je vrlo inspirativna. –</div>
<div>Vozačica taksija je bila zadovoljna Dinovim školskim odgovorom. – Vidite, kao što sam veċ rekla, Saroyanov surovi život me inspirirao da napišem moju životnu priču. Točnije, autobiografiju. Naslov joj je, Marilyn Monroe, moja majka. –</div>
<div> Dino se ponovo trgnuo. Premda je očekivao da će taksistica početi recitirati holivudski bombastične naslove knjiga koje vjerojatno nikada neće izaći iz njezine knjiške radionice i, u tome smislu, biti objavljene, ipak ga je uspjela iznenaditi. Napisala je autobiografiju s naslovom u kojemu je sjala, ni manje ni više, nego sama Marilyn Monroe? Vozačicina navodna majka. Dino se htio nasmijati, ali se ipak suzdržao. Nije se želio umiješati svojom ironijom u taksističin izmišljeni život. Poznavao je nekoliko žena i muškaraca koji su izmišljali priče o zanimljivim pothvatima u kojima nikada nisu sudjelovali. I sve to samo zato da bi impresionirali i sebe same i one čiji životi su bili još ravniji i neuzbudljiviji od njihovih.</div>
<div>Tišina, koja je taksistici trebala pokazati dužinu i dubinu Dinova iznenađenja  prouzrokovana njezinim izgovaranjem imena Marilyn Monroe i imenice majka, protegla se izvan uobičajene vremenske granice koja je obično iznosila pet napetih sekundi. Dino je, međutim, bio iznimka u tome pravilu. On je volio analizirati, procijenjivati, kritizirati i davati sebi više mjesta u razgovoru koji je voljno ili protiv svoje volje vodio s nekim. Zato je ostavio taksisticu da nestrpljivo čeka njegov odgovor, njegovu reakciju na to što mu je upravo bila rekla.</div>
<div>Da bi podcrtao svoju iznenadnu kontrolu nad ovom djetinjastom situacijom, Dino se počeškao po koščatu laktu i ponovo pogledom okrznuo vozačicin meki profil. Po njezinu izgledu, načinu govora i mišljenju, činilo mu se da je bila korak ispred lažaca-pisaca-početnika zato što je napisala autobiografiju o tome kako joj je Marilyn Monroe majka. Ideja nije bila loša, umovao je Dino. Ali po onome što je on znao o Marilyn Monroe, zaključio je da je ta plamteċa glumica bila mnogima dobar mamac za stvaranje njihove besmislene slave i, naravno, lake zarade novca. I eto, zagonetka je riješena. Vozačica taksija je željela upravo to. Kriščicu senzaciolističke slave i novac koji ċe se prilijepiti uz tu njezinu petminutnu slavu.</div>
<div>Zadovoljan svojom pronicljivošću, Dino se nadmoćno nasmiješio.</div>
<div>Malo zatečena Dinovim šutljivim osmijehom (ta maloprije mu je rekla da je njezina majka bila Marilyn Monroe), vozačica taksija se još jednom nasmiješila zrcalu na svojoj desnoj strani, loveći u njemu Dinov nadmoċni pogled.</div>
<div> Uzdahnuvši, on je taktički svrnuo oči na Veljka koji još uvijek čvrsto spavao i glasno puhao kroz otvorena usta. Potom je Dino ležerno vratio pogled natrag na zrcalo u kojemu se sada odslikavao profil iznenada nezadovoljne vozačice taksija. Dok je kriomice promatrao desnu stranu nezina čela nad kojim se njihao plavi, neposlušni uvojak, kosinu prċasta nosa i kut njezinih stisnutih usnica, Dino nije mogao zanijekati njezinu meku sličnost s Marilyn Monroe. Ali kozmetička kirurgija danas je mogla pretvoriti bilo koga u bilo koga, kritični Dino je odmah bezglasno dodao sam sebi, nakašljavajuċi se. Grlo ga je sve više boljelo.</div>
<div>– Vi znate tko je bila Marilyn Monroe? Ne? – vozačica taksija je konačno upitala suhim, učiteljskim glasom.</div>
<div>Dino je zaustio da kaže nešto sarkastično, poput, ne znam točno tko je bila M. M., ali znam da je moj stari skrivao njezine fotke ispod praznih, pivskih boca u garaži. No, uljudni pogled vozačice taksija ga je podsjetio na to da mora biti pristojan. Osim toga,  nije želio da mu ona počne objašnjavati tko je bila Marilyn Monroe i kakve veze taj Staroyan ima s njih dvije. Stoga je Dino samo promumljao – Da, da, znam tko je bila Marilyn Monroe. –</div>
<div>Taksistica je malo nakrivila glavu udesno. Nije bila sigurna zašto Dino nije pokazivao više zanimanja za njezinu životnu priču u kojoj je Marilyn Monroe igrala glavnu ulogu. Tâ ona je svakoga zanimala. U bilo kakvoj kombinaciji s drugim ljudima, veċ samo ime Marylin je privlačilo svačiju pažnju. Vozačica taksija je plitko uzdahnula, okrenula glavu prema Dinu i namješteno nehajno ga upitala – Znate li da je Marilyn Monroe bila jedna od rijetkih holivudskih glumica koja nije imala niti jednu korektivnu operaciju? Ni nosa. Ni očnih kapaka. Ni usana. Ni ušiju. Ni prsa. Ona je bila prirodno savršena. –</div>
<div> –  Da, slažem se, Marilyn Monroe je bila prirodno savršena – Dino je odgovorio brzo i spremno, pomičući svoje duge, utrnule noge s lijeve strane na desnu. Upornost kojom ga je vozačica taksija željela zatočiti u razgovor s njom ponovo ga je podsjetila na ljude koji su bili u stalnome lovu na petminutnu slavu. Jednom je Dino gledao na televiziji emisiju o ženama i muškarcima koji su unajmljivali i skupo plaćali takozvana pisca-duha da napiše pod njihovim imenom neko besmisleno, skandalozno štivo kojega bi milijuni ljudi čitali samo zato što im je vlastiti život bio još prazniji od života tih mlatitelja šupljih fantazija. U toj istoj televizijskoj emisiji Dino je vidio i jednoga sredovječna muškarca koji je nepokolebljivo tvrdio da posjeduje papire u kojima je stajalo da je on pra-pra-pra-praunuk Isusa Krista i Marije Magdalene i da posjeduje sve Kristove božanske darove. Da bi to dokazao, muškarac je ispričao da je kao dvadeset i trogodišnjak pao s desetoga kata zgrade u kojoj je stanovao, preživio pad, ali je ostao u komi. Nakon petnaest godina se neočekivano probudio. Prva ideja koja mu je pala na um je bila da razapne uže između dva nebodera u New Yorku i prijeđe preko njega bez štapa za balansiranje. Glatko je uspio u toj nakani. Potom je napisao knjigu o tome kako je znao i osjećao od prvoga dana svoga rođenja da je pra-pra-pra-praunuk Isusa Krista i njegove sljedbenice Marije Magdalene. Knjiga se dobro prodavala nekoliko mjeseci zato što je negodovanje članova nekih vjerskih zajednica diglo javnu prašinu oko, po njima, blasfemične teme te knjige, dajuċi joj tako neočekivani i nezasluženi publicitet.</div>
<div>Ali tko je određivao što je zasluženo, a što nezasluženo? Dino se nije htio previše zamarati tim dijelovima Kritičkoga mišljenja.</div>
<div>I dok je sada sa zadnjega sjedala taksija promatrao desni dio tankoga, ali čvrstoga vrata spretne vozačice, sitan, ironičan osmijeh ponovo mu se namreškao na licu. Sada je bio potpuno siguran u to da je ona bila jedna od mnogih lovaca-pisaca na slamnatu slavu. Nešto u držanju vozačicine lagano nakošene glave i povremeno upiranje pogleda u zrcalo iznad nje podsjetilo je Dina na televizijske lovce na slavu. Mnogi od tih lovaca su isto tako sugestivno zurili u voditelje emisija u kojima su učestvovali, lagano nakrivljujući glave kao gladne ptice. I sve te ptice su uvjerljivo tvrdile da su u krvnoj vezi s nekim slavnim pokojnicima i pokojnicama. Uglavnom glumcima, princezama, kraljevima, kraljicama, glumicama, predsjednicima ubijenima u atentatima, čak i ruskim carevima.</div>
<div>Po naslovu knjige koji je vozačica taksija bila spomenula, Dino ju je uvrstio u kategoriju lovaca na rodoslovnu slavu. Željela je biti prepoznata kao kćer Marilyn Monroe, a ne kao bezimena vozačica taksija. U čemu je bila razlika između tih dvaju identičnih lica? Dino je kratko razmišljao dok je jezikom šarao po upaljenu nepcu. Razlika je bila u zaradi love i nekoliko fotki objavljenih u jeftinom, žutim novinama, neumoljivo je zaključivao Dino, dotičuċi vrškom jezika jednu bolnu točku na samome dnu nepca.</div>
<div>Revna taksistica međutim nije dala Dinu da je samo tako izbaci iz njezinih spisateljskih vóda. Povisivši malo ton svoga sutonskoga glasa, namješteno sjetno mu je dobacila preko ramena – Moj najdraži film s Marilyn u glavnoj ulozi je Muškarci vole plavuše. –</div>
<div>Dino se trgnuo, spustio jezik s nepca duboko u usnu šupljinu i odvratio – Da, to je istina. –</div>
<div>Njegov dvosmisleni odgovor visio je u zujećem zraku nekoliko suhih sekundi.</div>
<div>Vozačica taksija je potom ispustila grleni huh i ponovo koketno okrenula svoj profil prema Dinu. – Kad smo već kod istine, zar vas zbilja ne zanima tko sam ja? –</div>
<div>Dino je progutao kap sline i spremno preusmjerio ženinu udicu, diplomatski joj odgovorivši – Naravno da me zanima. Štoviše, prosto ne mogu vjerovati da se vozim u taksiju s kćeri Marilyn Monroe. –</div>
<div>Doduše, htio je reći da ne može vjerovati da ga vozi kćer jedne M.M., ali opet, nije želio ispasti grub i neotesan.</div>
<div>Taksistica je, naravno, bila dovoljno pronicljiva u iščitavanju Dinova ironična tona i poretka riječi u rečenicama. Bila je navikla na osebujne posebnosti u ponašanju i govoru svojih stranaka. Nije ona nizašto diplomirala američku književnost i psihologiju na Golden Gate Sveučilištu u San Franciscu.</div>
<div>Tišina u taksiju je trajala još nekoliko ispitujućih sekundi.</div>
<div>Strpljiva vozačica je konačno ispravila ukošenu glavu i koketno napućila crvene usne. – Znam da me zafrkavate, ali istina je. Ja sam zaista kćer Marilyn Monroe. Ona je moja biološka majka. –</div>
<div>Dino je potvrdno i nevino klimnuo glavom. Ocijenio je da je pridjev biološka igrao glavnu ulogu u vazačicinoj tvrdnji. Taj zvučni pridjev je trebao podvući znanstvenu legitimnost njezine priče i izazvati u njemu prirodnu radoznalost, možda čak i samilost. Tá ona je izgubila majku. Marilyn Monroe, ni manje ni više. Ta šokantna činjenica je povlačila za sobom nebrojivo puno pitanja. Prvo od njih je moglo biti: Tko je odgojio djevojčicu koje ga je sada, četrdesetak godina poslije glumičine smrti, vozila u svome taksiju? Ne, hvala lijepa, Dino nije bio želio čuti tu izmišljenu priču.</div>
<div>Vozačica taksija je ponovo pogledala u zrcalo. Pogled joj je istovremeno izražavao samopouzdanje i ranjivost.</div>
<div>Dinov pogled se nenamjerno ukrižio u zrcalu s njezinim. Nešto u ženinim očima ga je natjeralo da se ponovo nakašlje i reče – Oprostite na ovoj primjedbi, ali negdje sam pročitao da Marilyn Monroe nije imala djece. –</div>
<div>Taksistica je duboko udahnula, držeći zrak nekoliko sekundi u plućima. Lice joj je bilo napeto, kao da će skočiti u neku nevidljivu vodu. Potom je ispustila zrak, opustila mišiće na licu i odgovorila – Da, znam. Tu su laž proširili oni koji su ubili moju majku. –</div>
<div>Ta tvrda tvrdnja, puna riječi s teškim značenjima, natjerala je Dina da se ušmrkne i skupi ramema kao da mu je postalo hladno. Lagana nervoza mu je prostrujila kroz nemirne prste. Nije znao što bi rekao. Konačno se ponovo nakašljao i promumljao da nije znao za podatak o tim lažima. Htio je ubaciti u svoju rečenicu i pridjev žalosni (podatak), ali nije. Znao je da bi to zvučalo ishitreno i glupo. (Kao uostalome i sve ostalo do sada.)</div>
<div>Vozačica taksija je nastavila priču o Marilyn Monroe u mirnome, ali sugestivnu tonu. – Da, nažalost, moja majka je ubijena. Njezini ubojice su godinama pokušavali ušutkati glasove onih koji su znali kako je umrla. Govorili su da su to puke konspirativne teorije koje hrane žutu štampu. Ali istina uvijek dođe na vidjelo, zar ne? –</div>
<div>Dino je opet potvrdno klimnuo glavom i glasno pročistio grlo. Poput nekoga nespretnoga policijskoga inspektora je zapitao – A vi znate tko je ubio Marylin Monroe? Mislim, vašu majku? –</div>
<div>– Da, naravno – odvratila je vozačica i okrenula glavu, sada prodorno gledajući preko ramena u Dina. Poslije nekoliko sekundi njezin zagonetni pogled se rastopio na njegovu blijedu licu.</div>
<div>Počešavši se po bradi kao priučeni glumac, Dino je htio upitati vozačicu taksija da kako to da ona, kćer jedne Marilyn Monroe, radi kao obična taksistica. Međutim, vrebajuća socijalna osviještenost, ukotvljena na dnu njegove svijesti od dana kada je na sveučilištu položio ispit iz predmeta Svijest pojedinca i kritičko mišljenje, uštipnula ga je za jezik i prišapnula mu da nije pristojno postavljati sugovorniku pitanja koja bi ga na bilo koji način mogla potcijeniti ili uvrijediti. Stoga je samo-opomenuti Dino promijenio pravac razgovora i uljudno zapitao taksisticu – Jeste li pisali o ubojstvu M. M. u vašoj autobiografiji? –</div>
<div>– Naravno – žena je odvratila, ispružila desnu ruku prema kutiji na sjedalu pokraj njezina i uzela s vrha jednu brošuru. Potom ju je pružila preko desnoga ramena Dinu.</div>
<div> – Evo, u ovoj brošurici je nekoliko fotki moje majke i mene, i jedan odlomak iz moje autobiografije. Fotka moga rodnoga lista je na zadnjoj stranici. Sve kristalno jasno i sto posto istinito. –</div>
<div>Dino se nevoljko nagnuo naprijed da dohvati brošuru. Dok ju je uzimao iz vozačicine ruke, pogled mu se spustio na njezino golo rame. Dino se potom instinktivno nagnuo još malo naprijed, puštajući da mu pogled otklizi u duboku crtu vozačicina poprsja.</div>
<div>Glasno je udahnuo zrak oko nje.</div>
<div>Gusto, noćno svjetlo upijalo se u ženinu glatku kožu kao zlatni prah. Jedva osjetan miris cvjetnog parfema, koji je poput nevidljive ogrlice obavijao njezin vrat, u trenu je razbio Dinovu pospanost. Još jednom je duboko udahnuo, pa izdahnuo. Onda ga je oblio val vruċine.</div>
<div> – Ja sam Norma Jeane Leone Monroe – slatko je rekla vozačica taksija, prekidajući Dinovo isprekidano disanje iza njezina namirisana vrata.</div>
<div>On se prenuo, brišuċi prstom znoj iznad gornje usne. Potom se, s brošurom u ruci, polako povukao natrag na sjedalo. – Drago mi je Miss Leone Monroe. Hvala, hvala. Svakako ću pročitati vašu autobiografiju. Zvuči fantastično. –</div>
<div>Norma Jeane se koketno nasmiješila. – Odlično. Baš ste ljubazni. I usput, moju knjigu možete u cijelosti pročitati na Facebooku. –</div>
<div>- Ma dajte! Zbilja? – Dino je brzao, nespretno se namještajući u sjedalu i istovremeno pokrivajući brošurom svoje nabreklo krilo. Nakon toga je bacio sumnjičavi pogled pod ravnim kutom na još uvijek zaspala Veljka.</div>
<div>Slijedećih petnaestak minuta Norma Jeane Leone Monroe i Dino Lučić proveli su u tišini. On se svo to vrijeme borio sa svojom neželjenom uzbuđenošću i prigušenim, ali osjetnim mirisom Normina cvjetnoga parfema.</div>
<div>Ona se nije borila s ničim.</div>
<div>Konačno su dosegli los anđelesku najslavniju četvrt, Hollywood. Hotel Luna Luna nalazio se u zapadnome dijelu Melrose avenije koja je bila obrubljena visokim palmama i stupovima sa svijetlećim reklamama. Na nekima od njih su se smiješila lica Breda Pitta, Kate Winslet, Denzela Washingtona, Halle Berry, Clivea Owena i drugih nasmijanih filmskih zvijezda. Njihovi filmovi trebali uskoro stići u američka kina.</div>
<div>Tu smo – melodično je rekla vozačica, zaustavljajući zeleno-plavi taksi ispred</div>
<div>polukružne, blijedo ružičaste dvokatnice koja je izgledala više kao stambena zgrada, a manje kao hotel.</div>
<div>  Prije četrdesetak godina to je i bila kuća s deset jednosobnih stanova. U prizemlju je bilo sklonište za napuštene životinje. Vlasnik je kuću prodao nekome promućurnome hotelijeru koji je računao na goste koji nisu bili bogati, ali koji su si mogli priuštiti pristojan smještaj za dvije, tri noći u razvikanome Hollywoodu. Iznad ulaznih vrata hotela ritmično se palio i gasio neonski naziv Luna Luna. Sobe hotela gledale su na zapadnu, uličnu stranu, a kuhinje s malim dnevnim boravcima i kupaonicama gledale su na južnu stranu na kojoj je bio bazen okružen niskim žbunjem.</div>
<div>Dino i Veljko su bili prvi put u Luni Luni prije godinu dana. Hotel im je preporučio Mike O’Hara, direktor odjela za uvoz u tvrtci B &amp; B Brothers Inc.</div>
<div>I sada, dok je Norma Jeane strpljivo čekala da zapleteni Dino probudi usnula Veljka, paleće i gaseće neonsko svjetlo hotela snimalo ih je u pravilnim intervalima kao mehanički foto aparat s bljeskalicom.</div>
<div>Veljko se konačno probudio. Zbunjen, odmah je počeo okretati glavu lijevo pa desno.</div>
<div> – Di smo? –</div>
<div>– Tu smo – Dino je promrmljao, valjajući u velikim šakama brošuru koju mu je prije petnaestak minuta dala vozačica taksija.</div>
<div>Kad se Veljko konačno pribrao, Dino je strpao smotak u džep hlača i okrenuo glavu prema Normi Jeane Leone Monroe.</div>
<div>– Trideset i jedan dolar – ona je rekla sa smiješkom.</div>
<div>Dino je zabio prste u mali džep svoje plave košulje. Tamo je bio novac koji je još</div>
<div>u zrakoplovu pripremio za plaćanje vožnje taksijem. Izvadio je dvije novčanice od dvadeset dolara i ležerno ih pružio vozačici, dodajući – Trideset i šest. –</div>
<div>Norma Jean je mahnula glavom. – Puno hvala – odgovorila je i prihvatila novac. Potom je posegnula rukom ispod svoga sjedala i izvadila iz toga trezora malu, metalnu kutiju. Pažljivo ju je otvorila i izvadila iz nje dva dolara. Pružila ih je Dinu sa slatkim  osmijehom na licu.</div>
<div>  On je s uzdahom uzeo dvije novčanice iz njezine ruke. Potom je uputio Normi Jeane upitan pogled, nakrivivši glavu kao sumnjičava ptica. Norma Jeane mu je trebala izvratiti četiri dolara, a ne dva.</div>
<div>Čitajući njegove misli, ona je malo proširila svoj osmijeh. – Dva dolara za brošuru. –</div>
<div>Dino se namrštio, iznenada osjećajući kako mu se počinje lagano vrtjeti u glavi. Trepnuo je nekoliko puta i okrenuo glavu lijevo pa desno ne bi li zaustavio širenje ljutnje i negativne energije u svojim umornim mislima i tijelu. Da, vozačica taksija ga je lukavo izvozala, pomislio je. I eto, sada  mu je uzela dva dolara za stvar, jednu pišljivu brošuru, koju on, u drugačijim okolnostima, ne bi uzeo ni da je besplatna. Naravno, njemu nisu bila važna dva dolara. Bila mu je važna vlast nad svojim vlastitim odlukama i postupcima. Dino je htio to jasno reći vozačici taksija.</div>
<div>  Ali pospani Veljko, nesvijestan iznenadne napetosti između Dina i vozačice, promuklo je zapitao – Onda, oćemo li? –</div>
<div>Dino je istodobno progutao slinu i namjeru da se porječka s uvijek nasmiješenom taksisticom. Umjesto toga je podignuo obrve i uzvratio joj kiseli osmijeh, dajući joj tako do znanja da je prozreo njezinu igru već na samome početku vožnje i da ga prema tome ona nije nadmudrila prodajući mu svoju izmišljenu biografiju. Onda je teatralno strpao dva dolara u džep na košulji.</div>
<div>– Ajmo – uznastojao je bunovni Veljko.</div>
<div>Dino je samo potvrdno klimnuo glavom, brišući svoj osmijeh s lica.</div>
<div>Veljko je podignuo obrve i duboko udahnuo klimatizirani zrak.</div>
<div>Vozačica taksija nije se međutim prestala smiješiti. Štoviše, ponovo je zaskočila Dina svojom tvrdoglavom raspoloženošću.</div>
<div>– Gospodine, nadam se da će te se lijepo provesti u Los Angelesu. –</div>
<div>Dino je s ironijom u glasu prozborio kroz stisnute zube – Miss Leone Monroe, ili kako se veċ zovete, vi ste vrlo promuċurna poslovna žena. –</div>
<div>– Trudim se – vozačica taksija je koketno odvratila, snimajući svojim samosvijesnim pogledom Dinov napor da ostane pribran. Potom je izašla iz auta i krenula prema prtljažniku.</div>
<div>Dino je nekoliko puta duboko udahnuo i izdahnuo, želeći tom inače olakšavajućom vježbom istresti ljutnju iz svojih misli i tijela. Međutim, ostaci Normina cvjetnoga mirisa parfema zaškakljali su mu hrapavo grlo. Nakašljao se.</div>
<div>Onda su on i Veljko isto izašli iz taksija i pošli prema prtljažniku kraj kojega je stajala još uvijek nasmiješena Norma Jeane. I dok su njih dvojica vadila iz prtljažnika svoje stvari, ona im je ljubazno rekla</div>
<div> – Gospodo, ako budete željeli razgledati grad ili se odvesti nekamo, slobodno mi se javite. Moj e-mail i telefonski broj su napisani u brošuri. –</div>
<div>Začuđen količinom njezine profesionalne drskosti, Dino je odgovorio sa čujnom ironijom u glasu – Hvala, vrlo ste ljubazni, No, najprije moram pročitati vašu cijenjenu autobiografiju. A onda ćemo vidjeti kuda ćemo i kako ċemo. –</div>
<div>Veljko ga je zbunjeno pogledao i dremovno zapitao – Jesan li šta propustija dok san spava? –</div>
<div>Dino je samo niječno odmahnuo glavom.</div>
<div>Norma Jeane Leone Monroe se ponovo nasmiješila, zabacivši kosu unatrag. Zatim se okrenula i izazovno njišući bokovima pošla natrag prema vratima svoga taksija. Polako je sjela za volan i ovlašno mahnula rukom dvojici muškaraca.</div>
<div>Dino i Veljko su zurili u nju, držeći u rukama svoje putne kovčege i torbe kao izgladnjeli školarci.</div>
<div>Noćna svjetla Los Angelesa ubrzo su upila u svoju žednu kožu i Normu Jeane Leone Monroe i njezin taksi.</div>
<div>Dinov i Veljkov mali apartman je bio na prvome katu hotela. Čim su ušli u zagušljivi dnevni boravak, Dino je duboko i zahvalno udahnuo ustajali zrak. Njegova vrtoglavica je odmah nestala. Ljutnja i misli ma Normu Jeane su mu ishlapile iz glave čim su on i Veljko istovremeno spustili svoje putne kovčege na pod pokraj karirana kauča koji je razdvajao dnevni boravak i čajnu kuhinju. Potom su se obojica svalila na tu tvrdu, trosjednu granicu, vadeći iz svojih crnih torba mobitele. Brzo su poslali poruke svojim ženama da su sretno stigli i da će im se ponovo javiti sutradan.</div>
<div>I onda, kao u dobro uvježbanu komadu, Veljko i Dino su se digli s kauča, zgrabili svoje stvari i proslijedili u poveću spavaću sobu. Tamo ih je čekala divovska bračna postelja. S njezine obje strane su bili smeđi, noćni ormarići. Na svakoj od njihovih lakiranih površina stajala je zdepasta svjetiljka pokraj koje su bili električni sat i bijeli telefon. Preko puta kreveta je bio ormar s redovima ladica i televizorom utisnutima u kvadratnu šupljinu, u samome srcu ormara. S njegove desne strane je bio mali, okrugli stolić s tri tapecirane stolice. S lijeve strane je stajao pisaći stol s brošurama-vodičima za razgled Hollywooda i Los Angelesa.</div>
<div>U tišini su Dino i Veljko izvadili laptope iz svojih torba i stavili ih na pisaći stol. Prije nego što su započeli slijedeću simultanu radnju, Dino je brzo izvadio iz džepa hlača smotanu brošuru koju mu je prodala Norma Jeane Leone Monroe i položio je pokraj svoga laptopa. Potom su obojica muškaraca izvadila iz kovčega tamno plava odijela i stavila ih na drvene vješalice u ormaru. Slijedilo je vađenje kozmetičkih torbica, čistih bokserica i bijelih majica za spavanje. Sve su te paralelne radnje dvojica poslovnih partnera i prijatelja radila u tišini. Kao u nijemome filmu. Činilo se kao su uvježbavali neku akciju čiji uspjeh je ovisio o brzini i rasporedu kojim su izvršavali te banalne radnje.</div>
<div> – Oli je sastanak s O’Haron sutra ujutro u devet ili deset? – Veljko je konačno prekinuo tišinu.</div>
<div>– Devet – odvratio je Dino, ne svrćući pogled s bijele majice koju je držao u ruci. – Oli ćemo tamo dobit nešto za ist il ćemo prije devet nešto tu prigrist? –</div>
<div> – A vidit ćemo – ponovo je odgovorio Dino, još uvijek zaokupljen svojom</div>
<div>majicom.</div>
<div>– Okay – Veljko je otpovrnuo, počinjući vježbati svoj engleski.</div>
<div>Zajednička putovanja primoravala su mnoge ljude da rade iste ili slične radnje u isto vrijeme kako bi ostvarili zadatke koje su si zadali ili koje su morali izvršiti u strogo određenu vremenu. Za neke je to bio pravi pakao. Za druge, poput Veljka Linića i Dina Lučića, to je bila mehanička rutina. No, sve stvari ipak nisu uvijek bile tako rutinski jednostavne.</div>
<div>Veljko je prvi otišao u kupaonicu i istuširao se za pet minuta. Malo čiliji se vratio natrag u sobu, natežući usku, bijelu majicu preko pasice plavih, pamučnih bokserica. Njegovo mišićavo tijelo je još uvijek pokazivalo snagu bivšega veslača. Legao je na lijevu stranu postelje, bliže prozoru, i zijevnuo.</div>
<div>– Umoran san ka pas. –</div>
<div>– A e. I ja san – Dino je odvratio i isto otišao u kupaonicu. Četrdesetak minuta vožnje kroz zakrčeni Los Angeles i prepredena taksistica koja mu je uspjela prodati svoju jeftinu, životnu priču za dva dolara umorili su ga više od prekooceanskoga leta.</div>
<div>Kada se osvježeni Dino konačno vratio iz kupaonice u sobu, Veljko je već duboko spavao. Puhao je glasno kao parobrod.</div>
<div>Dino je potom legao na desnu stranu postelje i ugasio svjetiljku na noćnome ormariću pokraj svoga uzglavlja. Minutu je zurio u strop, zaklapao, pa otklapao oči. Ali san ga je spretno izbjegavao. Onda je Veljkovo ritmično puhanje počelo polako nervirati Dina. Ta nadolazeća nervoza podsjetila ga je da je prije leta u Frankfurt zaboravio popiti tabletu melatonina. Melatonin bi mu promijenio moždani i tjelesni bioritam. Devet sati vremenske razlikike rastopilo bi se u minuti. Kako je samo mogao zaboraviti melatonin? Ali bolje da sada ne misli na to. Svako uzrujavanje samo škodi padanju u san. A da možda da uključi televizor? Vijesti su najbolji uspavljivači. Doduše, američke vijesti su drugačije od domaćih. U njima se uvijek nešto događa, mozgao je nemirni Dino.</div>
<div>Konačno, nakon dvadesetak minuta raspravljanja sa samim sobom, Dino je zaključio da se mora potpuno opustiti i ne misliti na ništa. Ali kao za inat, odjednom su mu počele brzati kroz glavu mentalne slike s putovanja. Među njima su se u ritmičnim intervalima pojavljivali profil, vrat i ramena Norme Jeane Leone Monroe. Onda su njezino našminkano lice, zavodnički osmijeh, duboki dekolte i miris njezina parfema potpuno zarobili Dinove mentalne i senzualne sfere. I prije nego što je počeo tonuti u prisiljene fantazije, otvorio je oči i uspravio leđa. Progutao je slinu. Grlo ga je jako boljelo. Razdražen, upalio je svjetiljku. Prokleta Norma Jeane Leone Monroe. Ta prevarantica je bila zadnja osoba na svijetu na koju je sada želio misliti. Ali nije mogao prestati misliti na nju.</div>
<div>Dino je pogledao na električni sat pokraj svjetiljke. Bilo je jedanaest sati i devet minuta. U Splitu je već bilo jutro slijedećega dana: osam sati i devet minuta. U to vrijeme on je obično u kuhinji na brzinu ispijao zadnji gutljaj kave koji mu je skuhala njegova Karmela.</div>
<div>Karmela? Morao bi sada misliti na nju, Dino se dosjetio. Njezina mirnoċa bi ga sigurno uspavala. Ali ne bi smio misliti na kavu. Njezin miris ga je budio čak i u snu.</div>
<div>Uzdahnuvši, pogledao je zaspala Veljka na drugoj strani postelje.</div>
<div>Ovaj je telepatski čitao Dinove uskomešane misli, promrmljavši gotovo nerazumljivo – Meni jednu duplu. –</div>
<div>Dino ga je začuđeno pogledao.</div>
<div>Veljko je samo mljacnuo jezikom.</div>
<div>Dinu se sada razgovaralo. – Ej Veljo, spavaš ka da te ujla CeCe muva. –</div>
<div> – Ma cili roj – Veljko je promumljao i okrenuo se na lijevi bok.</div>
<div>Dino je uzdahnuo i pogledom preletio preko sobe. Pogled mu se zaustavio na pisaćemu stolu na kojemu je, između ostalih stvari, ležala i smotana brošura Norme Jeane Leone Monroe. Boreći se nekoliko sekundi s impulsom da se digne i uzme brošuru, i razumom koji mu je savjetovao da ponovo legne i pokuša zaspati, uzdrmali su Dina još malo više. Pobijedio je impuls. Dino se dignuo iz kreveta i u dva duga koraka dosegnuo stol. Zgrabio je s njega smotanu brošuru i vratio se natrag u postelju. Nestrpljivo je izravnao smotak, gledajući kako mu ispod prstiju izranja naslov napisan plavim slovima: MARILYN MONROE, MOJA MAJKA. Ispod naslova je pisalo sitnijim slovima: Autobiografija Norme Jeane Leone Monroe.</div>
<div>Na sredini naslovnice su bile jedna pokraj druge dvije fotografije platinaste Merlinke. Na jednoj je bila odjevena u dvodijelni bijeli, kupaći kostim, a na drugoj u jednodijelni, crveni. Na objema fotografijama se mazno smiješila onome tko ju je gledao. Međutim, sekundu nakon što je pogledom obuhvatio obje fotografije, Dino je uočio da je Merlinka na desnoj strani bila niža i popunjenja, a ona na lijevoj strani viša i tanja.</div>
<div>Duboko je uzdahnuo i počeškao se po golom koljenu. Jedna od tih Merlinki je znači bila prava, a druga, tko zna? Lažna ili također prava? mozgao je Dino dok mu je pohlepni pogled klizao između lijeve pa desne Merlinke, konačno se zaustavljajući na  sočnim, napućenim usnama one na desnoj strani naslovnice brošure.</div>
<div>I dok se sada Dinov kažiprst polako dizao u zrak u namjeri da se spusti na te čvrste, poluotvorene, papirnate usne, njegova svrdlajuća analitičnost i njegov podsvijesni strah od mnogo toga su se ponovo probudili, gurajući u stranu njegove normalne, seksualne porive.</div>
<div>Dino je opet bolno progutao slinu i ponovo bacio pogled na fotografiju Merlinke na lijevoj strani naslovnice brošure. Lice joj je bilo identično licu s desne strane. Ali onda opet, tijelo ove na lijevoj strani je bilo tanje i izduženije. Analitični i nepokolebljivi Dino je zaključio da je i to mogla također biti fotografija prave Merlinke čiju je figuru neki vješti fotograf samo retuširao kako bi samozvana glumičina kćer, Norma Jeane Leone Monroe, mogla tvrditi da je to ona.</div>
<div>Sve te Dinove kombinacije o izgledu Marilyn Monroe, identitetu vozačice taksija i napokon, njegovim vlastitim, potisnutim žudnjama, razdraživale su ga sve više i više.</div>
<div>A na drugoj strani postelje je Veljko sada glasno hrkao i s vremena ne vrijeme mljackao ustima.</div>
<div>Da bi nekako premostio kaotičnu zamku bdijenja u koju je upao, Dino je još jednom izravnao brošuru i onda je rasklopio. Na desnoj stranici je bila crno-bijela fotografija rodnoga lista Norme Jeane Leone Monroe, a na lijevoj tekst s naslovom Moje zlatne ljubavi. Dino se počešao po bradi i počeo čitati.</div>
<div></div>
<div><a href="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/detalle-2.jpg"><img class="aligncenter" alt="detalle 2" src="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/detalle-2-247x300.jpg" width="247" height="300" /></a></div>
<div></div>
<div></div>
<div>MOJE ZLATNE LJUBAVI</div>
<div></div>
<div>Goldie, Zlatna retrieverica, je bila je moja prva ljubav. Marilyn Monroe, Zlatna boginja i moja biološka majka bila je, i još uvijek jest, moja druga ljubav. Zlatousta Estella Dalixia Martin Gomez Velasquez, moja prva djevojka, bila je moja treća ljubav. Moje ostale ljubavi su bile srebrne, brončane i željezne. Neke od tih željeznih ljubavi ostavile su mi ožiljke na nekim dijelovima tijela. (No kasnije o tome.)</div>
<div>Dva važna mjesta na šahovskj ploči moga života zauzimaju moji adoptivni roditelji Marietta i Pietro. Oni su bili moji dobri anđeli. Pogotovo moja mama, lijepo uređena domaćica sa skromnim smislom za dokolicu. Popodne, poslije ručka, obično je voljela pušiti cigaretu za cigaretom, razgovarati na telefon sa svojom sestrom Paolom, laštiti krpom namočenom u ocat svoje zlatne narukvice, broševe i lančiće, i snatriti da ću ja prije ili kasnije postati Netko. Mama nikada nije precizirala tko bi taj Netko mogao biti. (Ruku na srce, moji talenti su bili vrlo skučeni. Ali bila sam lijepa. Tako su mi barem govorili.)</div>
<div>Moj tata Pietro i njegova braća Gino i Domenico Leone, su bili vlasnici maloga restorana Catania u južnome Los Angelesu. Tamo su sva trojica više manje provodila dane i noći. Noću su obično kartali s općinskim glavonjama, pijuckali whiskey, očijukali s konobaricama (i više od toga) i strpljivo čekali da im se kojim čudom pridruže za kartaškim stolom Frank Sinatra i Dean Martin.</div>
<div>Mama je često ljutito prigovarala tati da je oženjen za Cataniu, a ne za nju.</div>
<div>Obitelji i s mamine i s tatine strane bile su rodom sa Sicilije. É vero. Naše obiteljske proslave izgledale su kao željeznička stanica. Svi su se grlili i ljubili u obraze kao da će slijedeće minute uskočiti u vlak koji će ih odvesti u nepoznato. Čak su i izrazi na licima tih mojih rođaka odavali koliko su bili privrženi jedni drugima. Ali ta međusobna privrženost je bila čvrsto ograđena svakovrsnim zahtjevima, savjetima i uvjetima. I pljeskanjem po obrazima, popraćeno kratkim, zapovijednim “E”.</div>
<div>Ali Goldie, moja zlatna retriverica. Ona je bila ta koja mi je pokazala da ljubav ne postavlja nikakve uvjete. Ta njezina bestežna odanost pokazala se učinkovitom i na slijedećem primjeru. Tjedan dana nakon što smo doveli Goldie u našu kuću, njezini odani pogledi i zaštitničko ponašanje potakli su moju mamu Mariettu da mi otkrije tajnu koju je, kako sam saznala kasnije, dijelila jedino s tatom i tetom Paolom: da sam i ja, baš kao i Goldie, bila usvojena. Ta me je vijest jako obradovala. Htjela sam u svemu biti kao moja voljena retrieverica.</div>
<div>Sudbina me poslala k njoj. To se zbilo ovako.</div>
<div>Nekoliko dana prije moga šestoga rođendana (rođena sam 3. kolovoza 1962.), rekla sam mami da želim psa za rođendan. Tata nije volio pse. Mama mi je međutim čvrsto obećala da će mi kupiti psa samo ako obećam da ću se sama brinuti za njega.</div>
<div>Ništa lakšega nego se brinuti za nekoga koga voliš.</div>
<div>Te smo subote nas troje otišli u Sklonište za napuštene životinje. Sklonište je bilo u prizemlju jedne ružičaste, dvokatne zgrade u Melrose aveniji u zapadnome Hollywoodu. Kada smo ušli u veliku prostoriju zakrčenu željeznim boksovima, zapuhnuli su nas oštri mirisi životinja i slatkasti parfem žene koja je tamo radila. Žena je stajala iza pohabanoga stola nekoliko koraka udaljena od ulaznih vrata. Na sredini stola je ležao sivi, pisaći stroj okružen čašama s raznobojnim kemijskim olovkama i vrećicama s bombonima. Žena je bila mlada. Imala je dugu, ljubičastu kosu natapiranu na dva kata. Izgledala je kao mješanka između jorgovana i psa Pekingesera. Sviđalo mi se njezino milo lice.</div>
<div>Nakon što nas je srdačno pozdravila, gospođica Jorgeser je napustila svoj stol i prišla nam lomeći duge prste. Sa smiješkom je rekla da svaki pas i svaka mačka u skloništu koštaju dva dolara. Novac od prodaje išao je u Fond za zaštitu životinja.</div>
<div>Moja mama je samo potvrdno klimnula glavom. Tata je nešto promrmljao sebi u bradu. Bojala sam se da će reći da su dva dolara previše novca za kupnju samo jednoga psa. Umjesto toga je šmrknuo kao pas i nestrpljivo pogledao ustranu. Njemu se uvijek žurilo, naročito kada su žene govorile.</div>
<div>Sklonište je imalo oko dvjestotinjak pasa i stotinjak mačaka. Sirotani, stajali su ili sjedili u boksovima s rešetkama, čekajući da netko zastane ispred njih i nasmiješi im se. U tome je smiješku započinjala svaka, pa i najkraća ljubav.</div>
<div>Gospođica Jorgeser nas je polako vodila od boksa do boksa. Oči svih pasa i mačaka iza rešetaka bile su tužne. Njihovi pogledi su i mene rastuživali. Međutim, kada sam na kraju prostorije ugledala Goldie, zlatnu retrievericu, veselo sam poskočila i pljesnula rukama. Njezina zlatasta dlaka sličila je na moju kosu. Širom otvorene oči su joj bile pune nade. Čim su nam se pogledi ukrižili, znale smo da pripadamo jedna drugoj. Da sam imala rep, i ja bih bila veselo mahnula njime, odajući tako moju radost zbog susreta koji je duboko utjecao na moju sposobnost da u nadolazećim godinama naučim kako voljeti nekoga i kako preživjeti odlazak onih koji su me napustili.</div>
<div>Kada je tata konačno dao gospođici Jorgeser dva dolara za Goldie, gospođica me značajno pogledala. Ispjegane, zelene oči su joj nekoliko sekundi skakale između moje plave, kovrčave kose, plavih očiju i maloga madeža usidrenog iznad moje gornje usne na lijevoj strani obraza. Potom je zatreptala gospođica Jorgeser prenijela svoj brzometni pogled na mamu i tatu, procjenjujući točan ton crnine njihove kose i očiju.</div>
<div>Konačno, nakon što nas se nagledala, gospođica Jorgeser je slatkim glasom rekla mojoj mami da neobično sličim glumici Marilyn Monroe. Nadala sam se da će gospođica reći da sličim Goldiei. Mama je brzo skupila tamne obrve u jednu oštru liniju i procijedila da je i ona bila blonda kada je bila mala.</div>
<div>Tamo, u Skloništu za napuštene životinje, prvi put sam čula ime Marilyn Monroe. U slijedećih nekoliko godina čula sam još puno puta od različitih ljudi primjedbu da neobično sličim toj Marilyn Monroe. Ali sve do jedanaeste godine, kada je moja sirota mama Marietta oboljela od leukemije, nije me previše zanimala ta Marilyin Monroe. Vidjela sam njezine fotografije u novinama, na televiziji i na zidu u tatinom restoranu. No, nisam im obraćala previše pažnje. Jedino što mi se sviđalo na glumičinu licu su bile duge umjetne trepavice koje su bacale sjene na vanjske strane njezinih jagodica. Mislila sam kako ću i ja jednoga dana nositi umjetne trepavice. Njihova dužina i gustoća davale su očima dubinu. (Mora da sam taj zaključak čula od moje tete Paole. Ona je isto nosila umjetne trepavice.)</div>
<div>Nekoliko tjedana prije nego što je moja iznemogla mama umrla, rekla mi je da izvadim iz donje ladice staroga ormara u dnevnom boravku moj rodni list. Taj je list ujedno bio i dokument o mojemu usvajanju. Mamina smrt je bila prvo najžalosnije iskustvo u mome životu.</div>
<div>Tata se nakon njezine smrti nakratko uvukao u sebe, a potom u zagrljaj darežljive konobarice Jenny. Goldie je preuzela ulogu moje mame. Nutkala me svojim zaštitničkim pogledom da jedem kada mi se nije jelo. Da pišem domaće zadaće kada mi se to nije dalo. Da zaspem prilijepljena uz nju kada bih se nečega uplašila.</div>
<div>Jednoga popodneva nas dvije smo konačno pročitale moj rodni list. U njemu su bili zapisani slijedeći podaci:</div>
<div> 1. Mjesto rođenja: Los Angeles</div>
<div> 2. Majčino prebivalište: Nepoznato</div>
<div> 3. Ime bolnice ili institucije u kojoj je dijete rođeno: Nepoznato</div>
<div> 4. Ime djeteta: Norma Jeane</div>
<div> 5. Prezime djeteta: Nepoznato</div>
<div> 6. Spol: Žensko</div>
<div> 7. Broj djece u ovom porođaju: Vjerojatno jedno</div>
<div> 8. Datum rođenja djeteta: Petak, 3. kolovoza 1962.</div>
<div> 9. Otac djeteta: Nepoznat</div>
<div>10. Rasa djeteta: Bijela</div>
<div>11. Liječnik ili primalja koja je vodila porod: Nepoznata</div>
<div>12. Mjesto upisa djeteta : Los Angeles, Ministarstvo za zdravlje</div>
<div>13. Usvajatelji djeteta: Marietta i Pietro Leone</div>
<div>14. Datum usvajanja: 7. srpnja 1963.</div>
<div>15. Adresa usvajatelja: 616 S. Olive Street, Los Angeles, CA 90014</div>
<div></div>
<div></div>
<div>TKO SAM JA?</div>
<div></div>
<div></div>
<div>U nedjelju 5. kolovoza 1974., dva dana nakon moga dvanaestoga rođendana, slučajno sam čula u nekoj televizijskoj emisiji da je na taj dan prije dvanaest godina umrla glumica Marilyn Monroe. Dok je spikerica s debelo namazanim usnama i očima govorila da je mrtvu glumicu našla njezina spremačica u spavaćoj sobi, na televizijskom ekranu je još uvijek živa Marilyn pjevala američkome predsjedniku pjesmu Happy Birthday to You. Bila je odjevena u usku, dekoltiranu haljinu boje kože. Haljina joj je bila pripijena uz vlastitu kožu kao mokra rukavica. Glumičini poluspušteni kapci su bili ukrašeni dugim, umjetnim trepavicama. Njihove tanke sjene su joj podrhtavale na porculanskim obrazima.</div>
<div>Televizijska spikerica je potom nastavila govoriti u dramatičnome tonu, rekavši između ostaloga da je uzrok smrti M.M. bilo predoziranje tabletama za spavanje. Potom je spikerica naglasila da neki prijatelji Marilyn Monroe međutim nisu vjerovali u tu službenu tvrdnju. Štoviše, tvrdili su da je glumica bila u devetom mjesecu trudnoće i da je ubijena po nalogu oca njezina djeteta koji je u to vrijeme bio najpopularniji predsjednik na svijetu. Uhvativši dah, spikerica je na kraju dodala da ta skandalozna i kontroverzna tvrdnja nije imala nikakvih materijalnih dokaza.</div>
<div>Ali meni se ta tvrdnja urezala u pamćenje i nekoliko godina kasnije dala mi je misliti.</div>
<div></div>
<div>Pročitajte nastavak ovoga poglavlja na: Facebook Norma Jean Leone Monroe</div>
<div>Najljepša hvala</div>
<div></div>
<div><a href="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/detalle-3.jpg"><img class="aligncenter" alt="detalle 3" src="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/detalle-3-249x300.jpg" width="249" height="300" /></a></div>
<div></div>
<div>Dino je duboko udahnuo ustajali, sobni zrak. Štivo koje je upravo pročitao zvučalo mu je kao plastična, holivudska priča koja će, neumoljivo je pretpostavljao, imati “inspirativan kraj”. Takve priče su se svagdje na svijetu dobro prodavale. Ljudi su voljeli tužne priče koje su sretno završavale. Zalazak sunca i njegov ponovni izlazak svakoga je jutra zaustavljao dah onima koji su ustajali u zoru, cinično je umovao Dino.</div>
<div>I sám sada duboko uzdišuċi, ali zbog različitih razloga, Dino je ponovo pogledao na električni sat na noćnome ormariću. Bilo je jedanaest i trideset. Premoren, široko je rastegnuo ruke kao da se želi osloboditi željeznoga prisustva Norme Jeane Leone Monroe. Brošura mu je pala iz olabavljenih prstiju na pod. Zatvorio je oči. Ali na njegovo zaprepaštenje, u misli mu je zapovijedno zakoračila treća ljubav Norme Jeane; tajanstvena, zlatousta Estella Dalixia Martin Gomez Velasquez.</div>
<div>I dok je omamljeni Dino ponovo počeo bolno gutati slinu, istovremeno mjerkajući na svojoj mentalnoj slici golo, brončano tijelo Estelle Dalixie, glas usnula Veljka se zavaljao kao spori, plimni val kroz utihlu sobu.</div>
<div> – Dvi najvažnije stvari u gradnji broda: sigurnost i ravnoteža. E. –</div>
<div></div>
<div style="text-align: center;">**</div>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/08/marilyn-monroe-moja-majka-2/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Zanzíbar: un fragmento</title>
		<link>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/07/zanzibar-un-fragmento/</link>
		<comments>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/07/zanzibar-un-fragmento/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 20 Jul 2014 22:51:47 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[heather]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[BAR(2)]]></category>
		<category><![CDATA[Ficción]]></category>
		<category><![CDATA[lenguajes invitados]]></category>
		<category><![CDATA[París @es]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.buenosairesreview.org/?p=4981</guid>
		<description><![CDATA[<p></p>
<p>&#160;</p>
<p style="text-align: right;" align="center">Thibault de Montaigu
traducción de Micaela Agostini</p>
<p>Algunos, sin dudas, estimarán que a esta obra le falta rigor y que no se puede redactar una investigación criminal de manera decente quedándose en casa mientras se toma Coca Light y se observa la lluvia caer sobre el paisaje. Resulta que siempre he operado así, prefiriendo borrarme en beneficio de aquellos para quienes escribo un libro. Me basta y sobra con el teléfono, y sólo me aventuro fuera de casa para entrevistar a los protagonistas principales de mis historias. Ahora bien, en este caso particular, ni siquiera existen. Klein y Vanconcelos están muertos desde hace ya bastante tiempo y no tengo otra opción que basarme en la espesa documentación que me ha sido dada sobre este tema. Se me objetará que dicha documentación no ha sido reunida por mis propios medios ... <a href="http://www.buenosairesreview.org/es/2014/07/zanzibar-un-fragmento/">Leer más &#187;</a>]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/LRDLO_páginaderevistaborrada_27x20cm.apróx_2012_022.jpg"><img class="aligncenter size-large wp-image-4979" alt="LRDLO_páginaderevistaborrada_27x20cm.apróx_2012_022" src="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/LRDLO_páginaderevistaborrada_27x20cm.apróx_2012_022-766x1024.jpg" width="766" height="1024" /></a></p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: right;" align="center"><em>Thibault de Montaigu</em><br />
<em>traducción de Micaela Agostini</em></p>
<p>Algunos, sin dudas, estimarán que a esta obra le falta rigor y que no se puede redactar una investigación criminal de manera decente quedándose en casa mientras se toma Coca Light y se observa la lluvia caer sobre el paisaje. Resulta que siempre he operado así, prefiriendo borrarme en beneficio de aquellos para quienes escribo un libro. Me basta y sobra con el teléfono, y sólo me aventuro fuera de casa para entrevistar a los protagonistas principales de mis historias. Ahora bien, en este caso particular, ni siquiera existen. Klein y Vanconcelos están muertos desde hace ya bastante tiempo y no tengo otra opción que basarme en la espesa documentación que me ha sido dada sobre este tema. Se me objetará que dicha documentación no ha sido reunida por mis propios medios y que por ende no puedo considerarla absolutamente fiable. Responderé simplemente que mi trabajo no es el de un periodista y que mi única preocupación es responder al pedido de mi editor. El texto en sí mismo no me pertenece.</p>
<p>Ciertos hechos, en cambio, son indiscutibles: Klein y Vasconcelos comenzaron su carrera de falsos reporteros luego de su agitada partida del Gran Hotel Europa. Una mutación profesional bastante sorprendente, que se comprobó por demás provechosa a juzgarla por el ascenso repentino de sus niveles de vida. Rápidamente, los dos hombres concatenaron viajes por el mundo entero mientras que el saldo de sus cuentas bancarias permanecía inexplicablemente constante: + 89,07 euros para Klein y – 11.850,66 euros para Vasconcelos, antes de que sus cuentas fueran cerradas definitivamente por las autoridades competentes.</p>
<p>Sus nombres bastaban para hacerse invitar a cualquier parte. Un mail o una llamada telefónica y el asunto estaba acabado. Por entonces, nadie pensaba en hacerse preguntas. Claro está que Klein y Vasconcelos eran vistos dentro del ámbito profesional como buenos chicos. Un poco excéntricos quizás, salvajes sin dudas, pero buenos chicos de quienes nunca hubiera podido imaginarse que un día se convertirían en truhanes frustrados o gángsters de poca monta, y mucho menos, que sus fotos aparecerían en el noticiero del mediodía de I-Télé entre un informe sobre Palestina y una actualización de los resultados del Tour de France.</p>
<p>Al principio, los dos cómplices se contentaron con parasitar viajes de prensa grupales: la oficina de turismo de Santa Lucía, la <i>fashion week</i> de Túnez, la regata de San Bartolomé, la cooperativa del jamón de Parma, el premio literario de la Mamounia, el hotel Baros en las Maldivas, el Fiat 500 de Gucci en Florencia… Las invitaciones no eran lo que faltaba. Todos los días recibían nuevas propuestas. El único imperativo: dar el nombre de la revista que supuestamente representaban. El único problema de Klein y Vasconcelos era elegir. Podían decir que trabajaban con este o aquel diario en el que colaboraban de costumbre, innovar evocando una posible publicación en el extranjero, e incluso llegar inventar un nombre de revista que nadie conocería y de cuya existencia nadie nunca se atrevería a dudar por miedo a pasar por idiota. Peor aún: ciertas agregadas de prensa se alegrarían de saber que la cubertura mediática de su evento sería más amplia, mientras que otras, pagadas por hoja publicada, verían la posibilidad de aumentar su sueldo, logrando por fin meter reportajes kilométricos en publicaciones más pequeñas; algo que las más grandes, por escasez de espacio, no podían garantizar.</p>
<p>Es así que en los meses que se siguieron, Klein y Vasconcelos contribuyeron activamente en revistas tan variadas como: <i>Paris-Match, Elle, L’Optimum, Le Figaro Madame,</i> pero también para publicaciones totalmente desconocidas como <i>Horizontes lejanos, El Turista profesional</i> e incluso aún <i>Revista</i> <i>Mar, Sexo y Sol, </i>sin que pueda encontrarse rastro alguno de dichas colaboraciones. Algunos ensayistas, como el servio Zivonjink, han hablado sobre <i>los autores sin obra</i>, o mejor dicho sobre<i> la obra en espera del autor</i>, sosteniendo que el corpus artístico de Klein y Vasconcelos, compuesto en su mayoría por reportajes prometidos, artículos imaginados o fotografías a tomar, es uno de los más importantes del siglo XXI. Alain Bernard por su parte se manifestó violentamente contra esta opinión en un reportaje en la radio: <i>¡Es una idea totalmente ridícula! Zivonjinc no hace más que apropiarse de esa vieja estafa inventada por el arte conceptual según la cual la intención haría a la obra. Pero en el fondo eso no quiere decir absolutamente nada. Es sólo una excusa para los perezosos y los incapaces que confunden sus sueños con la realidad. ¡La verdad es que los jóvenes de hoy no quieren hacer nada! ¡Son unos flojos! ¡Unos buenos para nada!  </i></p>
<p>Desgraciadamente, Klein y Vasconcelos, no pudieron nunca dar sus opiniones al respecto, ya que al momento de la entrevista uno de ellos se encontraba sobre la mesita del living de su madre en una hermosa urna fúnebre de porcelana incrustada, y el otro yacía a un metro cincuenta bajo tierra en una tumba del cementerio cristiano de Zanzíbar teniendo como única compañía a un grupo de monos de cresta roja, que habían venido de la selva vecina a comerse las flores que crecían contra las cruces y a fornicar sobre las sepulturas. ¿Tenían consciencia, Klein y Vasconcelos, de la importancia estética de sus actos? ¿Tuvieron alguna vez el propósito de iniciar un movimiento artístico o de realizar una <i>performance</i> a largo plazo? Estas son algunas de las tantas preguntas que nunca podremos responder.</p>
<p>Klein y Vasconcelos dejaron pronto de sumarse a los viajes de prensa grupales, comenzando a seleccionar sus destinaciones y a organizar sus propios itinerarios discutiendo de antemano con las oficinas de prensa de los diferentes lugares. Incluso si este trabajo les exigía mayores esfuerzos, ya que debían convencer a sus interlocutores — compañías aéreas, hoteles, operadores turísticos, oficinas de turismo —,su notoriedad les permitió llevar a cabo su misión con éxito, y rápidamente comenzaron a recorrer el planeta sin tener ya que aguantarse a las famosas agregadas de prensa que los trataban como a niños, ni a los otros periodistas, parásitos auténticos en la mayoría de los casos, capaces de disertar durante horas sobre sus problemas de sindicato o sobre sus últimas gastroenteritis en medio de un arrecife perdido en pleno mar de Célebes.</p>
<p>Sabemos hoy que esta decisión proviene de Vasconcelos, cuyo carácter antisocial no se adaptaba mucho a los viajes en grupo. Si Klein, de naturaleza más bien curiosa y cordial, se relacionaba con los otros participantes — como fue el caso con la tal Anne S. en Venecia ­­—, Vasconcelos los ignoraba lisa y llanamente. Evitaba sentarse junto a ellos en el autobús, y permanecía ostensiblemente callado en la mesa, refugiándose detrás de sus Ray Ban Aviator, los cuales, según él, lo hacían parecerse a Pablo Escobar o a cualquier otro gángster latino patibulario a quien la plebe no osa dirigirse. Desgraciadamente, siempre había alguno que le preguntaba su opinión o le hacía un comentario con ese horripilante tono de camaradería que exigen los grupos de colegas. Vasconcelos respondía con bromas que nadie comprendía, elucubraba alegatos espantosos a favor de la herencia de Franco o se mostraba a favor de reducir la edad legal de la mayoría sexual a los doce años, lo que escandalizaba a su audienca y lo inmunizaba contra tentativas futuras de acercamiento. Durante las excursiones, lo mismo. Vasconcelos se mantenía alejado del resto, prefiriendo el silencio de un libro o un paisaje al concierto de tautologías histórico-turísticas al que se brindaban felizmente sus compañeros. Al final del viaje, cuando todos esperaban sus valijas en el aeropuerto, Vasconcelos era el único a quien nadie pedía su número de teléfono.</p>
<p>¿Es ésta la razón por la cual a la gente le cuesta tanto hablar de él cuando se los entrevista? <i>Solitario, altanero, perturbador</i> son los términos que más comúnmente aparecen en los testimonios de los que dispongo. <i>Original, tenebroso, seductor </i>aparecen también citados, generalmente por mujeres jóvenes. Algunos hombres han llegado a calificarlo de <i>chiflado, loco</i> o <i>auténtico cabrón</i>, pero son casos aislados. Casos que iban a desaparecer a partir del momento en que Klein y Vasconcelos se pusieran a funcionar exclusivamente como dúo, elaborando sus propios viajes a medida.</p>
<p>Esta alergia a los otros es uno de los rasgos más distintivos del carácter de Vasconcelos. No se limitaba, como un simple misántropo, a manifestar su animosidad, sino que prefería, y de lejos, suprimirse mentalmente, es decir convencerse de que no estaba allí con ellos, si no más bien en otro lugar, en camino, por ejemplo, a su próximo destino, o perdido en los meandros de su futura obra maestra, ¿quién sabe? Lo esencial era anular su presencia. Abolir su ser del mundo. No solamente daba la impresión de estar ausente, sino que después de un cierto tiempo parecía desaparecer <i>físicamente,</i> creando una especie de agujero negro en el paisaje mental de sus vecinos más cercanos. De esta manera, la gente terminaba por olvidarlo a pesar de la atracción paradojal que continuaba ejerciendo esta potencia invisible a la cual se atribuía, como en las leyendas, un halo de misterio y de terror.</p>
<p>Los pocos que han logrado penetrar en su intimidad, como Klein o Alban Verhaeghe, sucumbieron a su encanto, llegando a experimentar una fascinación amorosa hacia Vasconcelos. ¿Pero qué era lo que lo hacía único? ¿Era verdaderamente un genio incomprendido, como algunos han dicho después de su muerte? ¿O su arrogancia silenciosa no era más que una mera forma de escamotear la vacuidad de su existencia? ¿Un artificio para esconder el temor que tenía de <i>vivir</i> su propia vida y correr el riesgo a ser <i>uno entre los otros</i>, invadido por vanidades y deseos infundados?</p>
<p>Alban Verhaeghe, en su documental <i>Looking for Vasconcelos</i>, aborda esta fase oscura del personaje. Una de las escenas, que volví a ver ayer a la noche, lo resume perfectamente. Verhaeghe cuenta que Vasconcelos tenía el hábito, cuando era estudiante en el Centro de formación periodística, de quedarse solo en la clase durante los recreos, mientras sus condiscípulos se desparramaban ruidosamente por los pasillos o alrededor de la máquina de café. En esta corta secuencia, se ve a la cámara avanzar por un corredor desierto. Hay un ruido de fondo, risas y voces de estudiantes que parecen venir del más allá. Éstas disminuyen a medida que la cámara se acerca al aula, y luego se callan por completo en el momento en que el director empuja la puerta y descubre el interior del recinto: pizarrón blanco repleto de anotaciones, pilas de hojas cubriendo la mesa de conferencia, sillas amontonadas como muñecas rusas en el fondo y una silueta de espalda que, adivinamos, es la de Vasconcelos. En medio de este silencio, la voz de Verhaeghe se oye nuevamente y retoma el hilo de la narración: <i>me viene a la memoria esa tarde de noviembre cuando de casualidad me di vuelta en la clase y sorprendí a Vasconcelos, solo como de costumbre, perdido en sus pensamientos. ¿En qué soñaba mientras estaba encerrado ahí? ¿pensaba en los libros que habría querido escribir? ¿se acordaba de escenas de su pasado?¿de lugares? ¿de paisajes? ¿de otros lugares o salas, donde niño, le gustaba soñar despierto lejos del tumulto del mundo? Pero Vasconcelos, ese día no estaba sumergido en sus fantasías como yo lo imaginaba. No. Su atención estaba absorbida por una hoja cuadriculada, cuyo contenido copiaba furiosamente. Reconocí rápidamente la escritura de D., uno de los mejores alumnos de nuestra promoción, a quien el profesor de escritura, Hédi Kaddour, elogiaba el estilo y la inventiva. ¿Qué estaba haciendo Vasconcelos? ¿Deseaba robar el texto de D.? ¿Se estaba inspirando para su propio libro? ¿Y cómo explicar el hecho que se encontraba encorvado sobre esa hoja cuando detestaba abiertamente a D. y lo atacaba sistemáticamente en la clase de Hédi Kaddour? Nunca lo supe. Choqué una silla y Vasconcelos se dio la vuelta, violeta de emoción, como si lo hubiese sorprendido masturbándose o cometiendo una cosa infame. Pero rápidamente recobró la sangre fría y me preguntó, como a un doméstico, qué hacía ahí. Ahora que vuelvo a penetrar aquí, años después de aquel episodio, sé que su secreto se ha esfumado para siempre. Sé que nunca jamás volveré a ver a Vasconcelos. Aunque haya intentado imaginarlo encorvado sobre esa hoja, la sangre coloreando su rostro, mientras en los pasillos resuena el rumor de nuestras conversaciones, aunque haya intentado imaginármelo temblando sobre su silla como un niño ingenuo y atemorizado que tiene miedo de ser descubierto, no lo logro. La ilusión ha desaparecido. Como si Vasconcelos hubiese muerto por segunda vez.</i></p>
<p>Esta escena me parece encerrar unas de las claves del personaje de Vasconcelos. Como si existiera en él un ser público — burlón, despreciativo, seguro de él mismo — y otro íntimo, devorado por la angustia de ser reconocido y pasar a la posterioridad. Poco satisfecho de su persona, se siente obligado a reescribir el mundo dándose el rol que siempre quiso tener. El de un hombre al que no se puede alcanzar porque es superior a los demás. Pero esa supuesta fachada de superioridad no debía resistir mucho más tiempo a los asaltos de la realidad, y Vasconcelos prefirió inventar una fábula en lugar de renunciar a los placeres infantiles del goce narcisista. Y es así que creó un mundo con acuerdo a sus deseos, en lugar de doblegarlos a la realidad del mundo.</p>
<p>¿Y entonces, Klein? ¿Sufría él también del mismo mal, o había seguido a Vasconcelos por debilidad? Si había sido influenciado por su secuaz –como la madre del primero, en una entrevista al Daily News de Zanzibar, acusaba al segundo, entre otras cosas, de haber <i>hechizado</i> a su hijo, aprovechándose de su <i>bondad</i> y de su <i>fragilidad</i> para <i>arrastrarlo en esta historia-</i>, por qué Klein parecía pasarla tan bien. Lejos estaba de ser una marioneta cuyos hilos Vasconcelos manipulaba para divertirse. Tenía, recordémoslo, cerca de cuarenta años al momento de los hechos y no podía ignorar en lo que se estaba metiendo. El interés que ponía en seducir a las agregadas de prensa y el entusiasmo que manifestaba una vez llegado al lugar, haciéndose amigo del personal del hotel, o mostrándose apasionado por la historia del país, probarían que Klein encontraba cierto placer. En cuanto a Vasconcelos, incluso si se imponía por su carisma, no poseía tampoco la notoriedad de un gurú o de un capo mafia, a pesar de los esfuerzos en la vestimenta que hacía para parecerse a uno. Lo más probable es que los dos se hayan entregando al juego sin darse cuenta, y cuando sus caras aparecieron por primera vez en el noticiero del mediodía de I-Télé, ya era demasiado tarde para volver atrás.</p>
<p style="text-align: center;">* *</p>
<p style="text-align: center;"><a href="http://www.buenosairesreview.org/es/2014/07/zanzibar-un-fragment/">LEE ESTO EN FRANCÉS</a></p>
<p style="text-align: center;">* *</p>
<p><em>Imagen: <a href="http://www.miaumiauestudio.com/artistas/andrade/index.php" target="_blank">Walter Andrade</a>, de la serie &#8220;La ruina de los otros&#8221; (página de revista borrada a mano)</em></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/07/zanzibar-un-fragmento/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Zanzibar: un fragment</title>
		<link>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/07/zanzibar-un-fragment/</link>
		<comments>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/07/zanzibar-un-fragment/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 20 Jul 2014 22:49:52 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[heather]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[BAR(2)]]></category>
		<category><![CDATA[lenguajes invitados]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.buenosairesreview.org/?p=4985</guid>
		<description><![CDATA[<p></p>
<p style="text-align: right;">Thibault de Montaigu</p>
<p>Certains sans doute estimeront que cet ouvrage manque de rigueur et qu&#8217;on ne peut décemment rédiger une enquête criminelle en restant confortablement installé chez soi à siroter des Coca Light tout en observant la pluie tomber sur le paysage. Il se trouve que j&#8217;ai toujours opéré ainsi, préférant m&#8217;effacer au profit de ceux pour lesquels j&#8217;écrivais les livres. Le téléphone me suffit amplement et je ne m&#8217;aventure en dehors de chez moi que pour interviewer les protagonistes principaux de mes histoires. Hors, dans ce cas précis, il n&#8217;y en a même pas. Klein et Vasconcelos sont morts depuis longtemps et je n&#8217;ai d&#8217;autre choix que de m&#8217;appuyer sur l&#8217;épaisse documentation qui m&#8217;a été fournie à leur sujet. On m&#8217;objectera que cette documentation n&#8217;a pas été rassemblée par mes soins et que je ne peux la considérer ... <a href="http://www.buenosairesreview.org/es/2014/07/zanzibar-un-fragment/">Leer más &#187;</a>]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/LRDLO_páginaderevistaborrada_27x20cm.apróx_2012_022.jpg"><img class="aligncenter size-large wp-image-4979" alt="LRDLO_páginaderevistaborrada_27x20cm.apróx_2012_022" src="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/LRDLO_páginaderevistaborrada_27x20cm.apróx_2012_022-766x1024.jpg" width="766" height="1024" /></a></p>
<p style="text-align: right;"><em>Thibault de Montaigu</em></p>
<p>Certains sans doute estimeront que cet ouvrage manque de rigueur et qu&#8217;on ne peut décemment rédiger une enquête criminelle en restant confortablement installé chez soi à siroter des Coca Light tout en observant la pluie tomber sur le paysage. Il se trouve que j&#8217;ai toujours opéré ainsi, préférant m&#8217;effacer au profit de ceux pour lesquels j&#8217;écrivais les livres. Le téléphone me suffit amplement et je ne m&#8217;aventure en dehors de chez moi que pour interviewer les protagonistes principaux de mes histoires. Hors, dans ce cas précis, il n&#8217;y en a même pas. Klein et Vasconcelos sont morts depuis longtemps et je n&#8217;ai d&#8217;autre choix que de m&#8217;appuyer sur l&#8217;épaisse documentation qui m&#8217;a été fournie à leur sujet. On m&#8217;objectera que cette documentation n&#8217;a pas été rassemblée par mes soins et que je ne peux la considérer comme absolument fiable. Je répondrai simplement que je ne fais pas profession de journaliste et que mon unique souci est de répondre à une commande, celle de mon éditeur.  Le texte en lui-même ne m&#8217;appartient pas.</p>
<p>Certains faits en revanche demeurent incontestables : Klein et Vasconcelos débutèrent dans la carrière de faux reporters juste après leur départ mouvementé du Grand Hôtel Europe. Une reconversion professionnelle pour le moins étonnante mais qui s&#8217;avéra extrêmement profitable si l&#8217;on en juge par l&#8217;élévation soudaine de leur niveau de vie. Très vite, les deux hommes enchaînèrent les voyages de par le monde tandis que les soldes de leurs comptes en banque demeuraient inexplicablement stables : + 89,O7 euros pour Klein et &#8211; 11.850,66 euros pour Vasconcelos avant qu&#8217;ils ne soient définitivement clôturés par les autorités compétentes.</p>
<p>Leurs seuls noms suffisaient à les faire inviter n&#8217;importe où. Un mail ou un coup de fil et l&#8217;affaire était réglée. Personne ne songeait encore à poser de questions. Et pour cause : Klein et Vasconcelos passaient dans la profession pour de bons garçons. Excentriques peut-être, sauvages sans aucun doute, mais de bons garçons dont on n&#8217;aurait jamais pu imaginer qu&#8217;un jour ils deviennent des espèces de truands ratés ou de gangsters de bas étage dont les photos apparaîtraient au journal de midi d&#8217;I-Télé entre un sujet sur la Palestine et un autre sur le tracé du nouveau Tour de France.</p>
<p>Dans les premiers temps, les deux complices se contentèrent de se greffer à des voyages de presse groupés : l&#8217;office du tourisme de Sainte Lucie, la fashion week de Tunis, les Voiles de Saint Barth, la coopérative du jambon de Parme, le prix littéraire de la Mamounia, l&#8217;hôtel Baros aux Maldives, la Fiat 500 Gucci à Florence&#8230; Ce n&#8217;était pas les invitations qui manquaient. Ils en recevaient chaque jour de nouvelles. Seul impératif : donner le nom du magazine qu&#8217;ils étaient censés représenter. Klein et Vasconcelos avaient l&#8217;embarras du choix. Ils pouvaient se réclamer de tel ou tel journal avec lequel ils avaient l&#8217;habitude de collaborer, innover en évoquant une possible publication à l&#8217;étranger, voire inventer un titre que personne ne connaîtrait mais dont nul n&#8217;oserait mettre en doute l&#8217;existence de peur de passer pour un imbécile. Pire : certaines attachées de presse se féliciteraient d&#8217;étendre ainsi leur couverture médias tandis que d&#8217;autres, rémunérées à la page, entreverraient la possibilité de gagner davantage, escomptant un reportage fleuve que les magazines phares, qui n&#8217;avaient jamais de place, ne pouvaient leur garantir.</p>
<p>C&#8217;est ainsi que Klein et Vasconcelos, dans les mois qui suivirent, contribuèrent activement à des publications aussi variées que Paris Match, Elle, L&#8217;Optimum, Le Figaro Madame, mais également des titres parfaitement inconnus tels que Horizons Lointains, le Touriste Professionnel ou encore Sea Sex and Sun Magazine sans qu&#8217;il n&#8217;en reste aucune trace aujourd&#8217;hui. Certains comme Zivonjic ont parlé à cet égard d&#8217;<i>&#8220;auteurs sans oeuvres&#8221;</i> ou plutôt d&#8217;<i>&#8220;oeuvres en attente d&#8217;auteurs&#8221;,  </i>faisant même valoir que le corpus artistique de Klein et Vasconcelos, composé en majorité de reportages promis, d&#8217;articles imaginés ou de photographies à réaliser, est l&#8217;un des plus importants du XXIème siècle.</p>
<p>Alain Bernard de son côté s&#8217;est violemment élevé contre cette opinion lors d&#8217;un entretien à la radio : <i>&#8220;C&#8217;est une idée parfaitement ridicule ! Zivonjic ne fait que reprendre à son compte cette vieille arnaque inventée par l&#8217;art conceptuel selon laquelle l&#8217;intention ferait l&#8217;œuvre. Mais au fond ça ne veut rien dire. C&#8217;est une excuse pour les paresseux et les incapables qui prennent leurs rêves pour la réalité. La vérité, c&#8217;est que les jeunes gens d&#8217;aujourd&#8217;hui ne veulent plus rien faire. Ce sont des mous ! Des jean-foutre !&#8221; </i></p>
<p>Klein et Vasconcelos malheureusement ne purent jamais donner leur opinion sur la question étant donné qu&#8217;au même instant, l&#8217;un se trouvait posé sur la table basse du salon de sa mère dans une belle urne funéraire en porcelaine incrustée et l&#8217;autre gisait à un mètre cinquante sous terre dans une tombe du cimetière chrétien de Zanzibar avec pour seule compagnie des singes à crêtes rouges venus de la forêt voisine bouffer les fleurs contre les croix et forniquer sur les sépultures. Avaient-ils conscience de la portée esthétique de leurs actes ? Ont-ils jamais eu pour dessein d&#8217;initier un mouvement artistique ou de réaliser une sorte de performance au long cours ? Autant de questions auxquelles nous ne pourrons jamais répondre.</p>
<p>Klein et Vasconcelos cessèrent bientôt de s&#8217;incruster à ce type de voyage préférant sélectionner leurs destinations et organiser leurs propres itinéraires en discutant en amont avec les bureaux de presse. Même si ce travail leur demandait davantage d&#8217;efforts afin de convaincre leurs interlocuteurs &#8211; compagnies aériennes, hôtels, tours opérateurs, offices du tourisme -, ils s&#8217;y livrèrent avec succès, aidés par leur notoriété, et commencèrent très vite à sillonner la planète en binôme sans avoir à souffrir les éternelles attachées de presse qui les couvaient comme des nounous ou les autres journalistes, des pique-assiettes pour la plupart capables de disserter de leurs problèmes de syndic ou de leur dernière gastro sur un atoll perdu en pleine mer des Célèbes.</p>
<p>Nous savons aujourd&#8217;hui que cette décision est le fait de Vasconcelos dont le caractère asocial s&#8217;accommodait assez mal des voyages groupés. S&#8217;il arrivait à Klein, d&#8217;un naturel plutôt curieux et avenant, de se lier avec les autres participants &#8211; comme ce fut le cas avec la dénommée Anne S. à Venise -, Vasconcelos les ignorait tout bonnement. Il évitait de s&#8217;asseoir à leurs côtés dans les cars et se taisait ostensiblement à table, retranché derrière ses Ray Ban Aviator dont il se plaisait à croire qu&#8217;elle lui donnait l&#8217;air de Pablo Escobar ou de n&#8217;importe quel autre gangster latino  et patibulaire auquel la piétaille tremble de s&#8217;adresser. Hélas il y avait toujours quelqu&#8217;un pour solliciter son avis ou lui glisser une remarque avec ce ton horripilant de camaraderie auquel obligent les bandes de collègues. Il répondait alors par des blagues que personne ne comprenait ou se lançait dans des plaidoyers épouvantables en faveur de l&#8217;héritage de Franco ou de l&#8217;abaissement de la majorité sexuelle à douze ans qui scandalisaient l&#8217;assistance et la vaccinaient contre toute future tentative de rapprochement. En excursion, idem. Vasconcelos se tenait à l&#8217;écart préférant le silence d&#8217;un livre ou d&#8217;un paysage  aux concerts de tautologies historico-touristiques que donnaient ses confrères. A la fin du séjour, devant le tapis des bagages, il était le seul à qui on ne demandait jamais son numéro de portable.</p>
<p>Est-ce la raison pour laquelle les gens ont tant de mal à parler de lui quand on les interroge ? &#8220;Solitaire&#8221;, &#8220;hautain&#8221;, &#8220;inquiétant&#8221; sont les termes qui reviennent le plus souvent dans les témoignages dont je dispose. &#8220;Original&#8221;, &#8220;ténébreux&#8221;, &#8220;séduisant&#8221; sont également cités, généralement par des jeunes femmes. Certains hommes ont pu le qualifier ici ou là de &#8220;cinglé&#8221;, d&#8217;&#8221;hurluberlu&#8221; ou d&#8217;&#8221; authentique connard&#8221; mais ils demeurent des cas isolés. Des cas qui allaient disparaître à partir du moment où Klein et Vasconcelos se mettraient à fonctionner exclusivement en duo, confectionnant leurs propres séjours sur mesure.</p>
<p>Cette allergie aux autres est un des traits les plus marquants du caractère de Vasconcelos. Celui-ci ne se bornait pas, comme un plat misanthrope, à manifester son animosité à leur égard, il préférait, et de loin, se supprimer en esprit, c&#8217;est-à-dire se convaincre qu&#8217;il n&#8217;était pas là, avec eux, mais ailleurs, en route vers sa prochaine destination ou perdu dans les méandres de son futur chef d&#8217;œuvre, qui sait ? L&#8217;essentiel était d&#8217;annuler sa présence. D&#8217;abolir son être au monde. Il ne donnait pas simplement l&#8217;impression d&#8217;être absent mais, après un certain temps, de disparaître <i>physiquement</i>, créant une sorte de trou noir dans le paysage mental de ses plus proches voisins. Aussi finissait-on par l&#8217;oublier malgré l&#8217;attraction paradoxale que continuait d&#8217;exercer cette puissance invisible à laquelle s&#8217;attachait, à la manière des légendes, un halo de mystère et de terreur.</p>
<p>Les rares qui ont peu pénétré sont intimité, comme Klein ou Alban Verhaeghe, sont tombés sous le charme, allant jusqu&#8217;à éprouver une fascination amoureuse à son endroit. Mais qu&#8217;avait-il de si unique ? Etait-il vraiment ce génie incompris dont certains ont parlé après sa mort ? Ou son arrogance silencieuse n&#8217;était qu&#8217;une façon d&#8217;escamoter la vacuité de son existence ? Un artifice pour cacher la crainte qu&#8217;il avait d&#8217;<i>habiter</i> sa propre vie et de se risquer à être <i>pareil aux autres</i>, perclus de vanité et de désirs infondés ?</p>
<p>Alban Verhaeghe, dans son documentaire <i>Looking for Vasconcelos</i>, aborde cette face sombre du personnage. Une des scènes, que je me suis repassée hier soir, le résume parfaitement. Verhaeghe y raconte comment Vasconcelos avait l&#8217;habitude, lorsqu&#8217;il était étudiant au Centre de Formation des Journalistes, de rester seul dans la classe pendant les pauses tandis que ses condisciples se répandaient bruyamment dans les couloirs ou autour de la machine à café. Dans cette courte séquence, on voit la caméra progresser le long d&#8217;un corridor désert. En bruit de fond, des rires et des voix d&#8217;étudiants qui semblent venir de l&#8217;au-delà. Ceux-ci s&#8217;amenuisent au fur et à mesure que la caméra se rapproche de la salle puis se taisent tout à fait au moment où le réalisateur pousse la porte et découvre l&#8217;intérieur de la pièce : tableau blanc couvert d&#8217;annotations, tapis de feuilles jonchant la table de conférence, chaises empilées comme des poupées russes au fond et une silhouette de dos qu&#8217;on devine être celle de Vasconcelos. Alors, au milieu de ce silence, la voix de Verhaeghe s&#8217;élève à nouveau, reprenant le fil de sa narration : <i>&#8220;Il me revient en mémoire cet après-midi de novembre où j&#8217;étais retourné par hasard dans la classe et j&#8217;y avais surpris Vasconcelos, seul comme à son habitude, perdu dans ses pensées. A quoi rêvait-il lorsqu&#8217;il s&#8217;enfermait ici ? Songeait-il aux livres qu&#8217;il aurait voulu écrire ?</i> <i>Se remémorait-il des scènes de son passé ? Des lieux ? Des paysages ? D&#8217;autres lieux ou d&#8217;autres salles où, enfant, il aimait à rêvasser, loin du tumulte du monde ? Mais Vasconcelos ce jour-là n&#8217;était pas plongé dans ses songes comme je l&#8217;imaginais. Non. Son attention était absorbée par une feuille quadrillée dont il recopiait furieusement le contenu. Je reconnus bientôt  l&#8217;écriture de D., l&#8217;un des meilleurs élèves de notre promotion, dont le professeur d&#8217;écriture, Hedi Kaddour,  louait le style et l&#8217;inventivité. Que faisait Vacsoncelos ainsi ? Souhaitait-il voler le texte de D. ? S&#8217;en inspirer pour son propre livre ?  Et comment expliquer qu&#8217;il se trouvait penché sur cette feuille alors qu&#8217;il méprisait D. ouvertement et l&#8217;attaquait systématiquement dans les cours de Hedi Kaddour ? Je ne le sus jamais. Je heurtai une chaise et Vasconcelos se retourna, violet d&#8217;émotion, comme si je l&#8217;avais surpris en train de se masturber ou de commettre quelque chose d&#8217;infâme. Mais il recouvra très vite son sang-froid et me demanda comme à un domestique ce que je faisais là. Et maintenant que je pénètre ici, des années après, je sais que son secret s&#8217;est envolé à jamais. Je sais que je ne reverrai plus Vasconcelos. J&#8217;ai beau essayer de l&#8217;imaginer, penché au-dessus de cette feuille,  le sang colorant son visage tandis que les couloirs résonnent de la rumeur de nos conversations, j&#8217;ai beau essayer de me le rappeler tremblant sur sa chaise comme un enfant naïf et apeuré, craignant d&#8217;être découvert, je n&#8217;y arrive pas. L&#8217;illusion a disparu. Comme si Vasconcelos était mort une seconde fois.&#8221;</i></p>
<p>Cette scène me semble recéler une des clés du personnage de Vasconcelos. Comme s&#8217;il existait chez lui un être public &#8211; moqueur, méprisant, sûr de lui &#8211; et un autre intime, dévoré par l&#8217;angoisse d&#8217;être reconnu et de passer à la postérité. Peu satisfait de sa personne, il se sent obligé de récrire le monde en se donnant le beau rôle. Celui d&#8217;un homme qu&#8217;on ne peut atteindre car il est supérieur aux autres. Mais cette supériorité de façade ne devait pas résister longtemps aux assauts de la réalité et Vasconcelos avait préféré inventer cette fable plutôt que de renoncer aux plaisirs infantiles de la jouissance narcissique. C&#8217;est ainsi qu&#8217;il avait inventé un monde qui s&#8217;accordait à ses désirs au lieu de les plier à la réalité du monde.</p>
<p>Mais Klein alors ? Souffrait-il du même mal ou avait-t-il suivi Vasconcelos par faiblesse ? Si Klein a pu être influencé par son acolyte, au point où la mère du premier a  accusé le second d&#8217;avoir <i>&#8220;ensorcelé&#8221;</i> son fils profitant de sa <i>&#8220;gentillesse&#8221;</i> et de sa <i>&#8220;fragilité&#8221;</i> pour <i>&#8220;l&#8217;entraîner dans cette histoire&#8221;</i>, ainsi qu&#8217;elle l&#8217;a déclaré dans son interview au Daily News de Zanzibar, Klein est loin d&#8217;être une marionnette dont Vasconcelos se serait amusé à tirer les fils. Il avait, rappelons-le, près de quarante ans au moment des faits, et ne pouvait ignorer ce dans quoi il s&#8217;engageait.  Le zèle qu&#8217;il mettait à charmer les attachées de presse et l&#8217;enthousiasme qu&#8217;il montrait une fois sur place, copinant avec le personnel de l&#8217;hôtel ou se passionnant pour l&#8217;histoire du pays, prouveraient même qu&#8217;il y prenait du plaisir. Quant à Vasconcelos, s&#8217;il en imposait par son charisme, il ne possédait pas non plus la stature d&#8217;un gourou ou d&#8217;un parrain de la mafia malgré les efforts vestimentaires qu&#8217;il se donnait pour le paraître. Le plus probable est que les deux se soient pris au jeu sans s&#8217;en rendre compte et lorsque leurs visages apparurent pour la première fois au journal de midi d&#8217;I-Télé, il était déjà beaucoup trop tard pour revenir en arrière.</p>
<p style="text-align: center;"> * *</p>
<p style="text-align: center;"><strong><a href="http://www.buenosairesreview.org/es/2014/07/zanzibar-un-fragmento/">RETOURNER</a></strong></p>
<p style="text-align: center;">* *</p>
<p><em>Image: <a href="http://www.miaumiauestudio.com/artistas/andrade/index.php" target="_blank">Walter Andrade</a></em></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/07/zanzibar-un-fragment/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>História de amor</title>
		<link>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/07/historia-de-amor/</link>
		<comments>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/07/historia-de-amor/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 07 Jul 2014 20:14:51 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[heather]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[lenguajes invitados]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.buenosairesreview.org/?p=4785</guid>
		<description><![CDATA[<p></p>
<p style="text-align: right;">Bernardo Carvalho</p>
<p>1.</p>
<p>Antes mesmo de ele completar dez anos, a mãe já o obrigava a acompanhá-la até o cais para negociar o peixe que os homens traziam de manhã. Não é por acaso que o menino acabou tomando tamanha aversão aos negócios e ao comércio. A cena é sempre a mesma. Mãe e filho vêm pela rua empoeirada que margeia o rio, ambos vestindo galabeyas muito simples e calçados de alpercatas. Ela vem coberta de preto da cabeça aos pés, caminha como se passeasse sem rumo num domingo de sol. Ele é tão pequeno e está tão pouco à vontade que, apesar da galabeya encardida, com a bainha esfiapada arrastando pelo chão de terra, mais parece vestido para uma ocasião especial. A mãe apóia o cotovelo sobre a pilastra no alto da balaustrada de um dos lados da escada ... <a href="http://www.buenosairesreview.org/es/2014/07/historia-de-amor/">Leer más &#187;</a>]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/Egipto_Freire_05.jpg"><img class="aligncenter size-large wp-image-4778" alt="Egipto_Freire_05" src="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/Egipto_Freire_05-1024x768.jpg" width="1024" height="768" /></a></p>
<p style="text-align: right;"><em>Bernardo Carvalho</em></p>
<p>1.</p>
<p>Antes mesmo de ele completar dez anos, a mãe já o obrigava a acompanhá-la até o cais para negociar o peixe que os homens traziam de manhã. Não é por acaso que o menino acabou tomando tamanha aversão aos negócios e ao comércio. A cena é sempre a mesma. Mãe e filho vêm pela rua empoeirada que margeia o rio, ambos vestindo <i>galabeyas</i> muito simples e calçados de alpercatas. Ela vem coberta de preto da cabeça aos pés, caminha como se passeasse sem rumo num domingo de sol. Ele é tão pequeno e está tão pouco à vontade que, apesar da <i>galabeya</i> encardida, com a bainha esfiapada arrastando pelo chão de terra, mais parece vestido para uma ocasião especial. A mãe apóia o cotovelo sobre a pilastra no alto da balaustrada de um dos lados da escada que leva da rua ao rio e espera, como quem não quer nada, os pescadores que em algum momento vão subir com sacos plásticos na mão. O menino olha ao redor, para a rua e para a cidade. Evita cruzar com o olhar dos turistas que chegam nos barcos e que, por serem estrangeiros, são as únicas testemunhas da sua humilhação. Os locais mal prestam atenção no menino que não quer estar ali, ao lado da mãe, mas tampouco tem escolha. Antes mesmo da morte do pai, quando este já não conseguia se levantar da cama, ele entendeu que não tinha escolha. Os homens não se rebaixam a falar com uma mulher sozinha e é preciso levar comida para casa. Enquanto espera com a mãe no alto da escada, ele sonha com o dia em que vai descer o rio até o Cairo, como o irmão, para nunca mais voltar.</p>
<p>São três os homens que sobem os degraus de pedra, conversando, como se não tivessem percebido a mulher de preto no alto do talude, apoiada sobre uma das pilastras da escada. Cada um traz um pequeno saco plástico na mão. Ela os observa. Ao chegar ao alto da escada, um dos pescadores vai até ela, deposita o saco plástico aos seus pés e se afasta sem lhe dirigir a palavra, sem nem mesmo lhe dirigir um olhar. Vai se juntar aos outros dois, que o aguardam do outro lado da escada, junto à balaustrada oposta, conversando de costas para a mulher, fingindo ignorá-la. A mulher abre o saco, examina os peixes no interior e tenta dizer alguma coisa, de longe. O homem, conversando com os amigos do outro lado, finge que não ouve. É sinal de que a oferta foi baixa. Ela insiste, diz mais alguma coisa, mais alto – que os peixes não prestam, por exemplo –, para justificar a oferta, e afinal ele se dá o trabalho de retrucar com um gesto desagradável. Ameaça pegar o saco de volta e ir embora. É sempre assim. Ela não ousa se aproximar dos homens e, embora isso seja natural segundo os costumes locais, o menino sente a humilhação de estar do lado errado da escada, com a mãe, e não com os homens, por força das circunstâncias. É o olhar dos turistas estrangeiros que o humilha. Não será assim quando crescer e for embora para o Cairo.</p>
<p>Quando a mãe e o pescador chegam afinal a um acordo, é a vez de o menino entrar em cena. Ela lhe dá o dinheiro e o empurra. Ele vai contrariado até a balaustrada oposta, onde estão os homens, e entrega o dinheiro ao pescador. Espera o troco, que não vem de graça. Antes, o pescador desdenha dele, passa a mão na cabeça do menino. E é a mãe quem reage de longe, dizendo alguma coisa que faz o pescador fechar a cara e entregar por fim o troco. O menino volta para a mãe e para casa, com o saco de peixes na mão, enquanto os homens se afastam, contando o dinheiro e rindo.</p>
<p>A cena se repete com ligeiras modificações até o dia em que, aos quinze anos, ele é levado pelo tio para visitar o irmão mais velho, preso no Cairo. É a primeira vez que vai à cidade grande, o que o deixa em êxtase apesar do motivo. Nas visitas anteriores, o tio foi sozinho. Em casa, ninguém fala da prisão do irmão. A mãe chorou durante dois anos e depois parou e nunca mais tocou no assunto. Com a morte do pai, o tio assumiu as decisões do homem da casa. É dono de uma pequena loja de tecidos e os ajuda desde que o sobrinho mais velho foi preso no Cairo e deixou de mandar dinheiro. Agora que o menor fez quinze anos, chegou a hora de também ir visitar o irmão.</p>
<p>A prisão impressiona o menino. Não corresponde à imagem que ele fazia da cidade grande. À sua maneira, a prisão é muito pior do que uma casa núbia, de barro, nas franjas do deserto. O irmão está doente, tem hematomas e cortes espalhados pelo corpo. Os guardas dizem ao tio que os ferimentos são resultado de uma briga entre os presos, faz um mês, e que o sobrinho mais velho teve sorte, escapou por pouco. Falam da morte, mas o menino não entende o que querem dizer, uma vez que o irmão continua preso. Não sabe o que isso tem que ver com a sorte. O irmão mais velho não diz nada, mas, assim que os guardas se distraem, pede ao tio que leve o irmão menor à casa de alguém e lhe diz o endereço. Fala baixo, ao pé do ouvido do tio, de modo que o próprio menino nada ouve.</p>
<p>Quando saem da prisão, o tio o leva até um emaranhado de ruas no centro da cidade e pede que não saia dali, que o espere, sem arredar o pé, no meio do caos dos mascates e do comércio que tanto o horroriza, e que evite as tentações. Diz que não vai demorar. Tem um encontro ali perto. Não diz que encontro é esse nem onde. Quer ver antes o lugar e as pessoas às quais deve entregar o sobrinho para cumprir o desígnio do irmão mais velho.</p>
<p>Enquanto espera, o menino ouve uma música que vem de um prédio e se esquece das recomendações do tio. Aproxima-se, curioso, e percebe uma movimentação estranha no interior do prédio antigo com muxarabiês nas janelas. Entra. No pátio interno, um grupo de homens de branco gira sem parar ao som de uma música hipnotizante. Ele não compreende o que estão fazendo, mas tampouco precisa compreender. Cinco homens giram sem parar, numa cadência frenética, que vai aumentando conforme os quatro músicos escondidos na sombra também se inflamam com seus instrumentos, num ritmo que evolui para uma explosão que nunca chega. O menino permanece com os olhos grudados no círculo de homens, ao som da música hipnotizante. Quer girar também, mas não consegue mover os pés. Não sabe definir que sentimento é esse, é mais do que uma vontade, é uma coisa que ele não poderá deixar de fazer mais cedo ou mais tarde. Terá que girar, como aqueles homens, até cair. Eles giram, em roda e em torno do próprio eixo, como os planetas, aproximando-se de um estado que, embora não conheça, o menino pode imaginar como se já o tivesse experimentado, um estado que esteve desde sempre dentro dele à espera de um modo de se expressar. De repente, a cadência começa a arrefecer e os homens vão parando de girar. É nesse instante que, da forma mais inesperada, um deles pega pela mão o que está a seu lado e o beija na boca, enquanto os outros, embora bem mais lentos do que antes, continuam a girar sobre o próprio eixo, indiferentes ao que acontece ao redor. Estão de olhos fechados, mas o menino mantém os seus bem abertos. É tudo tão rápido que ele já nem sabe o que viu e o que imaginou quando os dois homens se separam e, como se nada tivesse acontecido, retomam o movimento, continuam a girar lentamente ao lado dos outros, de olhos fechados. O menino continua paralisado quando a mão do tio o arranca daquele estado letárgico com um puxão violento no ombro. O tio pergunta ao menino o que ele está fazendo ali, por que não ficou esperando onde tinham combinado. O menino não sabe o que responder, poderia dizer simplesmente que ouviu a música e quis ver o que era – o que seria tão mais simples e verdadeiro –, mas tudo o envergonha, como se tivesse sido pego em flagrante de um crime que não chegou a cometer. Ele não sabe por que está morrendo de vergonha, enquanto o tio grita com ele e o tira dali à força, até perceber que um grupo de turistas estrangeiros o observa com o mesmo olhar de quando ia ao cais negociar o peixe com a mãe.</p>
<p>2.</p>
<p>Quando completou quinze anos, recebeu de presente uma coletânea dos poemas de Kaváfis e nunca mais parou de sonhar com o mar, com os homens e com o Oriente. Queria ver os “belos corpos de mortos que nunca envelheceram”. O mesmo livro que o pai arrancou das mãos do filho no dia em que este lhe dissera que ainda não tinha se decidido entre a história e a arqueologia (mas que certamente não seguiria a carreira familiar, não seria médico como o pai, como os irmãos, como os tios e como os primos), o mesmo livro o pai arremessou contra a parede, meses depois, quando passou por dificuldades financeiras, gritando que só faltava o filho ser veado.</p>
<p>Quando completou dezoito anos, o menino ganhou da mãe uma viagem até Alexandria, para conhecer os lugares onde vivera e amara o homem que, sem nenhum evento exterior, sofreu cataclismos interiores, em silêncio, sozinho, e os expressou num punhado de poemas extraordinários: “Não acharás novas terras, tampouco novo mar. A cidade há de seguir-te”. Mesmo assim, ele queria conhecer a cidade onde o poeta vivera e amara, como ele vivia e amava no Rio de Janeiro, a milhares de quilômetros, sob outras estrelas, diante de outro mar. Caminhava pela noite do Rio, imaginando Kaváfis, em Alexandria, à procura de rapazes, mas sempre que os encontrava, e assim que começava a lhes falar do poeta e a lhes recitar os primeiros versos, logo o deixavam só com seus poemas. E só lhe restava continuar girando, sozinho, pelas ruas e depois ao som da música hipnotizante dos inferninhos. A cidade podia segui-lo aonde quer que fosse, mas ele tinha esperança de que pelo menos em novas terras e em novo mar haveria de encontrar quem os poemas seduzissem.</p>
<p>3.</p>
<p>Desde o dia em que o tio o levou ao Cairo, ele nunca mais voltou para casa, nunca mais reviu a mãe nem os peixes. Cumprindo o desígnio do irmão mais velho, o tio o deixou na casa daqueles que, na falta de um pai, deveriam zelar pela sua educação. E, durante todos os anos em que estudou a palavra do profeta, ele procurou, em segredo e em vão, pelas ruas, passagens e becos, os mesmos homens de branco, girando ao som da música hipnotizante que ouvira ao chegar à cidade. Bastaria ter perguntado a alguém na rua. Mas nunca se atreveu. Temia de alguma maneira que Deus o ouvisse e que seu interesse pelos homens que giravam acabasse chegando aos ouvidos do irmão mais velho, na prisão. Uma única vez, traído pela solidão, confidenciou a um colega de estudos a vontade de revê-los, e o assunto, como havia previsto, foi parar na prisão. Na semana seguinte, durante as horas de visita, o irmão mais velho o fitou com olhos de fogo, falou-lhe das tentações, do demônio e dos ímpios estrangeiros, e o exortou a continuar rezando.</p>
<p>Foi o que ele fez. Rezou sem parar, durante anos, até entrar naquele hotel, às 17h de uma tarde de domingo, e passar pelo detector de metais com uma mala vazia. Como fora instruído, atravessou o lobby simplório, com tapetes encardidos no chão e infiltrações nas paredes, e se dirigiu à recepção, onde pediu um quarto com vista para a praça. Era o código. O recepcionista lhe ofereceu um quarto no primeiro andar, uma artimanha para o caso de alguém ouvi-los e depois poder testemunhar, candidamente, a favor da inocência do recepcionista. O rapaz respondeu que tinha problemas para dormir com o barulho. O recepcionista então lhe ofereceu um quarto de fundos, que ele também recusou. Queria um quarto de frente, num andar mais alto. Ao consultar a planilha, o recepcionista descobriu um quarto disponível no quinto andar – veja que sorte! – e pediu um documento ao hóspede, que lhe entregou, como esperado, um passaporte falso.</p>
<p>Às 17h20, ele abriu a porta do quarto escuro, com luvas finas de látex, para não deixar rastros, e rezou mais uma vez. As cortinas estavam fechadas. Ele as abriu e o sol de fim de tarde o iluminou. Era um homem de dezoito anos, com a vida pela frente. Voltou-se para a mala vazia que deixara em cima da cama, como um hóspede de verdade também poderia ter feito, esquadrinhou o quarto com os olhos, foi até o armário e o abriu. O saco plástico estava lá dentro, no fundo de uma prateleira, como combinado. Era um saco translúcido e esverdeado, como os que os pescadores costumavam depositar aos pés de sua mãe, sempre com os piores peixes, sob o olhar dos turistas estrangeiros que chegavam nos barcos.</p>
<p>Às 18h30, um jovem estrangeiro com uma mochila nas costas chegou à praça e procurou um lugar entre as mesas do lado de fora do café repleto de turistas, na calçada embaixo do hotel barato. Tinha dezoito anos e a vida pela frente. No dia seguinte, ia finalmente realizar seu sonho, conhecer Alexandria, a cidade do poeta. Sentou-se, pediu uma coca-cola e tirou da mochila um livro usado. Abriu-o na página marcada e, depois de olhar para a praça e para céu do crepúsculo, leu para si o primeiro verso de um poema que conhecia de cor: “O que esperamos na ágora reunidos?”, como se o lesse pela primeira vez.</p>
<p>Às 18h40, o rapaz da mala vazia voltou ao quarto no quinto andar depois de uma breve ausência. Tinha ido se certificar de que a saída de serviço para o telhado estava mesmo aberta e que, como lhe haviam dito, dava acesso aos prédios vizinhos, sua rota de fuga. Fechou as cortinas e procurou o saco plástico no fundo do armário. Abriu o embrulho malfeito, guardado dentro do saco plástico. Observou, na penumbra do quarto, o objeto sobre a colcha desbotada, cor de laranja, que cobria a cama. Rezou. Por alguns segundos, não se mexeu, não fez nada, assim como, anos antes, ficara imóvel diante dos homens de branco que giravam sem parar.</p>
<p>Logo ali embaixo, o jovem estrangeiro pôs-se a ler o primeiro verso de outro poema que conhecia de cor: “Desde dez e meia, ele esperou no café”. Cinco andares acima, o rapaz terminou a reza e se debruçou sobre o artefato. E assim ficou por alguns segundos, antes de tocá-lo. Não podia errar. Não teria uma segunda chance. Qualquer erro podia ser fatal. Fazia o que devia ser feito, ele repetia em silêncio, para se convencer. Rezou de novo, mas em vez de virgens no paraíso, desta vez viu os homens de branco girando, sempre girando. Manipulou o objeto como lhe ensinaram. Às 19h, tomou-o nas mãos, com cuidado, aproximou-se da janela e, por entre as cortinas, deixou-o cair sobre as mesas do café, cinco andares abaixo, onde se reuniam os turistas estrangeiros no final da tarde e onde um rapaz, terminando sua coca-cola, com um livro aberto na mão, chegava ao final de mais um poema que conhecia de cor.</p>
<p style="text-align: center;">* *</p>
<p style="text-align: center;"><a href="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/Egipto_Freire_04.jpg"><img class="aligncenter size-large wp-image-4779" alt="Egipto_Freire_04" src="http://www.buenosairesreview.org/wp-content/uploads/Egipto_Freire_04-1024x680.jpg" width="1024" height="680" /></a></p>
<p style="text-align: center;">* *</p>
<p style="text-align: center;"><strong><a href="http://www.buenosairesreview.org/?p=4781">VOLTAR</a></strong></p>
<p style="text-align: center;">* *</p>
<p><em>Imagens: <a href="http://www.sebastianfreire.com/#!muestras" target="_blank">Sebastian Freire</a></em></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.buenosairesreview.org/es/2014/07/historia-de-amor/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
